Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Το φάντασμα του σχολικού ασύλου.

Άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα ΕΒΔΟΜΑΔΑ (μητέρα της σημερινής Νέας Κρήτης του ομίλου ΚΡΗΤΗ T.V) στις 16-3-1998. Το θυμήθηκα αυτές τις μέρες που ασχολούμαι με την ανάλυση του νομίμου ή μη της εισβολής των φορολογικών ελεγκτών στα σπίτια μας όπως γνωμοδότησε το Ν.Σ.Κράτους.--

«Εις ην περίπτωσιν ο συνδυασμός ασφαλείας του κράτους και ελευθερίας δεν καθίσταται δυνατόν να επιτευχθεί, η ασφάλεια του κράτους υπερισχύει και συνεπώς η ελευθερία υποχωρεί. Δεν υπάρχει τίποτε το εκπληκτικόν εις την ανωτέρω διαπίστωσιν, αρκεί να λάβει τις υπ΄ όψιν την φύσιν και τους πρωταρχικούς σκοπούς του κράτους.


Τόσον η πολιτική ιστορία όσον και η παρατήρησις των συνταγματικών και νομοθετικών δεδομένων όλων των συγχρόνων κρατών επιβεβαιούν το βάσιμον αυτής…Καθ΄ ο μέτρον αληθεύει η διαπίστωσις ότι εις την εποχήν μας τα κράτη ανησυχούν και υποφέρουν από τους κινδύνους, τους οποίους ενδέχεται να διατρέξουν εξ αιτίας των ατομικών ή πολιτικών ελευθεριών, τούτο θα εσήμαινεν ότι αυτή αύτη η Ελευθερία υποφέρει και κινδυνεύει εις τα σύγχρονα κράτη· και τούτο θα ήτο ίσως το περισσότερον ανησυχητικόν» [Αρ· Μάνεσης, Το πρόβλημα της ασφαλείας του Κράτους και η Ελευθερία].
Αφορμή για τις παρούσες σκέψεις μου αποτέλεσε το πρόβλημα σχετικά με τη σύλληψη μιας καθηγήτριας στο χώρο εργασίας της σε Λύκειο στην Νέα Αλικαρνασσό για ένα [κατά τους ισχυρισμούς της] βεβαιωμένο χρέος ύψους 40.000 δρχ!! Από τις διαμαρτυρίες των συναδέλφων της, κάθε βαθμίδας, συνάγεται ότι πράγματι η εκπαιδευτικός αυτή συνελήφθη την ώρα εκτέλεσης των καθηκόντων της ενώπιον των μαθητών της! Θεωρώ απίθανο! όλοι αυτοί που εξιστόρησαν αυτό το περιστατικό να βρίσκονταν σε κατάσταση μέθης ή παραληρήματος ώστε αυτά τα περιστατικά να είναι γεννήματα της φαντασίας τους. Από την άλλη βεβαίως, πρέπει να ακουστεί και η Altera Pars που αρνείται αυτά τα περιστατικά αλλά η στείρα άρνηση δεν είναι η καλύτερη άμυνα.
     Κ. Διευθυντή, στις απαντήσεις που έδωσαν οι συνάδελφοι της καθηγήτριας αυτής μίλησαν για παραβίαση του σχολικού ασύλου. Θα έχουν λοιπόν οι αναγνώστες σας [και όχι μόνο!] την απορία, τι είναι αυτό το σχολικό άσυλο; Υπάρχει άραγε ή είναι ένα επινοημένο φάντασμα; Το πανεπιστημιακό άσυλο κατοχυρώθηκε νομοθετικά στη χώρα μας για πρώτη φορά [βλ· και Γνωμοδότηση Εισαγγελέα Πατρών με αριθμό 4/1989] μόλις!! το 1982 [Ν. 1268/1982 «Για τη δομή και λειτουργία των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων» άρθρο 2 § § 4, 5]. Αξίζει τον κόπο η παράθεση αυτών των παραγράφων: Κατά την § 4, “για την κατοχύρωση της ακαδημαϊκής ελευθερίας, της ελεύθερης επιστημονικής αναζήτησης και της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, αναγνωρίζεται το Πανεπιστημιακό Άσυλο”, κατά δε την § 5, “Το Πανεπιστημιακό Άσυλο καλύπτει όλους τους χώρους των Α.Ε.Ι. και συνίσταται στην απαγόρευση επέμβασης της δημόσιας δύναμης στους χώρους αυτούς χωρίς την πρόσκληση ή άδεια του αρμόδιου οργάνου του Α.Ε.Ι.”. Πότε επιτρέπεται επέμβαση της δημόσιας δύναμης χωρίς την άδεια του αρμόδιου οργάνου; Κατά την § 7 του άρθρου 2, “επέμβαση δημόσιας δύναμης χωρίς την άδεια του αρμόδιου οργάνου του Α.Ε.Ι. επιτρέπεται μόνον εφ΄ όσον διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα ή αυτόφωρα εγκλήματα κατά της ζωής”. Πριν λοιπόν αυτό τον επαναστατικό [επαναστατικός δεν σημαίνει κατ΄ ανάγκη και σωστός!] νόμο δεν υπήρχε νομοθετική κατοχύρωση του Πανεπιστημιακού Ασύλου! Θα υπενθυμίσω στους αναγνώστες σας ότι κατά την ψήφιση του ισχύοντος Συντάγματος του 1975 ο τότε Υπουργός Παιδείας και διαπρεπής πανεπιστημιακός δάσκαλος κ. Π. Ζέπος, εκ μέρους προφανώς της τότε κυβερνητικής πλειοψηφίας, αρνήθηκε την ρητή καταχώρηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου στο [σημερινό] άρθρο 16 του Συντάγματος που κατοχυρώνει την ακαδημαϊκή ελευθερία παρά τις αντίθετες αγορεύσεις των βουλευτών κ.κ. Γ. Α. Μαγκάκη, Ε. Παπανούτσου, Χ. Καρατζά και Μ. Στεφανίδη. Τότε, πως γινόταν μέχρι τότε επίκληση του περίφημου αυτού θεσμού πριν την νομοθετική κατοχύρωση του; Όπως μας πληροφορεί ο εκ των κορυφαίων ελλήνων συνταγματολόγων μας και σεβαστός Δάσκαλος μου Αριστόβουλος Μάνεσης [η συνταγματική προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας], «σύμφωνα με παλιά ευρωπαϊκή πανεπιστημιακή παράδοση, η τήρηση της τάξης και της ασφάλειας στο σύνολο των χώρων των προορισμένων για την εξυπηρέτηση της λειτουργίας των Α.Ε.Ι. ανήκει στην αποκλειστική αρμοδιότητα και ευθύνη των αρχών που διοικούν το ίδρυμα· συγκεκριμμένα, χωρίς τη θέληση της Συγκλήτου τα αστυνομικά όργανα δεν μπορούν να εισδύσουν και να επέμβουν  παρά μόνο σε περίπτωση που τελείται αξιόποινη πράξη η οποία στρέφεται κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας. Το πανεπιστημιακό άσυλο, προστατεύοντας όλα τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, διδάσκοντες και διδασκόμενους, και γενικά όσους βρίσκονται εκεί με τη δημοκρατικά εκφρασμένη συναίνεση των αρμόδιων ακαδημαϊκών οργάνων, συνέχεται άρρηκτα τόσο με την ελευθερία της επιστημονικής έρευνας και διδασκαλίας, όσο και με την πλήρη αυτοδιοίκηση των Α.Ε.Ι., και συνεπώς εμπεριέχεται ουσιαστικά στην κατοχύρωση της ακαδημαϊκής ελευθερίας που ενεργείται με το άρθρο 16 του Συντάγματος”. Από αυτή τη σύντομη ιστορική αναδρομή φαίνεται ότι δεν υπάρχει αναγνωρισμένο νομοθετικά κανένα! σχολικό άσυλο.  Ποια εξήγηση έχει αυτή η άποψη; Προφανέστατα η σημαντική διαφορά ανάμεσα στη μέση και στοιχειώδη εκπαίδευση και στην ανώτατη εκπαίδευση. Σχολιάζοντας τη νομική θέση του ακαδημαϊκού δάσκαλου ο διαπρεπής αυτός Δάσκαλος μου δίδασκε, [η συνταγματική προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας] “είναι απόλυτα δικαιολογημένη η αναγνώριση ανεξαρτησίας από ιεραρχικές δεσμεύσεις κατά την άσκηση του ακαδημαϊκού λειτουργήματος και η διαφοροποίηση, στο σημείο αυτό, του πανεπιστημιακού δασκάλου, όχι μόνο από τους εν γένει διοικητικούς υπαλλήλους διαφόρων υπηρεσιών [π.χ. εφοριακούς, τελωνειακούς, στρατιωτικούς, αστυνομικούς], αλλά και από τους εκπαιδευτικούς της στοιχειώδους και μέσης εκπαίδευσης, οι οποίοι οφείλουν να διδάσκουν μόνον ό,τι και όπως καθορίζει το επίσημο πρόγραμμα, σύμφωνα με τις οδηγίες των προϊσταμένων τους, χωρίς δυνατότητα επιλογής ή παρεκκλίσεων. Ναι μεν και αυτοί οι τελευταίοι, ως επιστήμονες, δεν πρέπει να γίνονται άβουλα όργανα της εξουσίας που μεταβιβάζουν απλώς έτοιμες τυποποιημένες γνώσεις, αναπαράγοντας έτσι την κρατούσα ιδεολογία· ωστόσο, τα περιθώρια πρωτοβουλίας που διαθέτουν είναι πολύ μικρά. Τούτο δε οφείλεται στο ότι τα σχολεία στοιχειώδους και μέσης εκπαίδευσης είναι, βασικά, χώροι μάθησης και όχι επιστημονικής έρευνας, για την οποία δύσκολα θα ήταν άλλως τε πρόσφορη η ηλικία των μαθητών τους. Αντίθετα, οι φοιτητές είναι ώριμοι νέοι, ικανοί να αντιμετωπίζουν κριτικά τα διδασκόμενα και να μετέχουν στην επιστημονική έρευνα. Γι΄ αυτό, τα πανεπιστήμια και οι άλλες ανώτατες σχολές δεν είναι απλώς σχολεία, αλλά και φυτώρια ανάπτυξης και καλλιέργειας της επιστήμης”.
     Το ότι όμως δεν υπάρχει αναγνωρισμένο νομοθετικά ρητά σχολικό άσυλο σημαίνει άραγε ότι δεν υπάρχει καμιά προστασία στα σχολικά εκπαιδευτήρια; Σύμφωνα με το άρθρο 9 του ισχύοντος Συντάγματος 1975/1986 «η κατοικία του καθενός είναι άσυλο. Καμμία έρευνα δεν γίνεται σε κατοικία, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος και πάντοτε με την παρουσία εκπροσώπων της δικαστικής εξουσίας. Οι παραβάτες της προηγούμενης διάταξης τιμωρούνται για παραβίαση του οικιακού ασύλου και για κατάχρηση εξουσίας και υποχρεούνται σε πλήρη αποζημίωση του παθόντος, όπως νόμος ορίζει». Οι συνταγματολόγοι μας διδάσκουν ότι κριτήριο για το αν πρόκειται για κατοικία του ανωτέρω άρθρου αποτελεί το περίκλειστο του χώρου και το επιτρεπτό ή μη επιτρεπτό πρόσβασης του [Μάνεσης, Δαγτόγλου]. Το εριζόμενο ζήτημα μεταξύ των κορυφαίων συνταγματολόγων μας είναι ο καθορισμός των φορέων, των υποκειμένων του δικαιώματος αυτού. Κατά τον Π. Δαγτόγλου, «Του ασύλου της κατοικίας, όπως και των άλλων ατομικών δικαιωμάτων δεν απολαύουν όμως, κατ΄ αρχήν, τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου. Το λεγόμενο πανεπιστημιακό άσυλο είναι έννοια άσχετη με το άρθρο 9 του Συντάγματος». Αντιθέτως, ο Αριστόβουλος Μάνεσης είναι ασαφής διδάσκοντας, «υποκείμενα του δικαιώματος είναι…τόσο τα φυσικά πρόσωπα όσο και τα νομικά πρόσωπα [σωματεία, ιδρύματα, σύλλογοι, εταιρείες] επίσης ενώσεις, πολιτικά κόμματα κ.λ.π.». Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Μάνεσης έτσι όπως εκφράζεται, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι συμπεριλαμβάνει και τα νομικά πρόσωπα δημόσιου δικαίου αφού  δεν κάνει καμιά διάκριση, όπως αντιθέτως ο Δαγτόγλου που εκφράζεται κατηγορηματικά αρνητικά, αμέσως όμως παρακάτω δημιουργεί έντονες αμφιβολίες όταν αναφέρει σαν παραδείγματα αδιακρίτως τα σωματεία, τους συλλόγους και τις εταιρείες και τα πολιτικά κόμματα.
     Τι δέον γενέσθαι; Δεν υπάρχει προστασία; Αναλογική επέκταση του πανεπιστημιακού ασύλου δεν μπορεί να γίνει στους χώρους της μέσης και της στοιχειώδους εκπαίδευσης για τους τεκμηριωμένους λόγους που εκθέτει ο Αρ· Μάνεσης. Στο χώρο του δημόσιου δικαίου υπάρχει μια Γενική Αρχή [που έχει ίση ισχύ με το Νόμο]. Η Αρχή της Αναλογικότητας. Η Γενική Αρχή αυτή αναπτύχθηκε πρώτα στο γερμανικό συνταγματικό δίκαιο και γεννήθηκε από την Αρχή του Κράτους Δικαίου. Και στο χώρο της ελληνικής έννομης τάξης, το Συμβούλιο της Επικρατείας την συνάγει από την Αρχή του Κράτους Δικαίου, επομένως είναι συνταγματική αρχή. Κατ΄ αυτήν, “μεταξύ του συγκεκριμμένου διοικητικού μέτρου και του επιδιωκόμενου νόμιμου σκοπού πρέπει να υπάρχει εύλογη σχέση. Η σχέση αυτή υπάρχει μόνο όταν το λαμβανόμενο μέτρο είναι κατάλληλο για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού [καταλληλότητα], συνεπάγεται κατ΄ ένταση και διάρκεια τα λιγώτερο δυνατά μειονεκτήματα για τον ιδιώτη και το κοινό [αναγκαιότητα] και, τέλος, τα συνεπαγόμενα μειονεκτήματα δεν υπερσκελίζουν τα πλεονεκτήματα [αναλογικότητα]” [Π. Δαγτόγλου]. Σαν παράδειγμα μη αναγκαιότητας αναφέρεται από τον καθηγητή μου Π. Δαγτόγλου, “η διάλυση παράνομης συνάθροισης από την αστυνομία με χρήση πυροβόλων όπλων ενώ προφανώς αρκούσαν ηπιότερα μέσα ή η κατ΄ οίκον έρευνα κατά τη νύχτα ενώ αυτό δεν ήταν αναγκαίο για την αποτελεσματικότητα της έρευνας”. Σαν παράδειγμα δε δυσαναλογικότητας αναφέρεται “η απαγόρευση εξόδου από τη χώρα οφειλέτη μικρού ποσού προς το δημόσιο”. Στο πολύ καλό σύγγραμα ενός εκλεκτού συναδέλφου μου στον Δ.Σ. Ηρακλείου [Ευτύχη Χρυσού, Η άμυνα του οφειλέτη κατά της προσωπικής κράτησης για χρέη στο Δημόσιο, 1997, σελ· 35-38] διάβασα το ιστορικό της“κατάργησης” της Αρχής της Αναλογικότητας από το Ν. 2065/92. Ο συνάδελφος δεν συμφωνεί με τις απόψεις των εκεί αναφερόμενων “συγγραφέων”. Και σωστά. Αν ήταν όλοι οι αυτοαποκαλούμενοι συγγραφείς και επιστήμονες, τι καλά που θα ήταν! Στη σύμφωνη άποψη του συναδέλφου μου προσθέτω ότι ένας επιστήμονας με το ανάστημα ενός Π. Δαγτόγλου [καθηγητής και σε γερμανικκά και βρετανικά πανεπιστήμια] διδάσκει, “συνταγματική ισχύ έχει η αρχή της αναλογικότητας και στη χώρα μας: από το άρθρο 5 § 1 [μια κατά το άρθρο 110 μη αναθεωρήσιμη διάταξη] συνάγεται ότι οι περιορισμοί της ελευθερίας αναπτύξεως της προσωπικότητας δεν μπορούν να ξεπερνούν το αναγκαίο μέτρο για την προστασία του Συντάγματος, των χρηστών ηθών και των δικαιωμάτων των άλλων” [Ατομικά δικαιώματα, 1991, § 310, σελ· 179]. Κατά συνέπεια κανένας νόμος [μόνο με “συνταγματική αναθεώρηση” με πραξικόπημα! αλλά έτσι θα έπρεπε να καταργηθεί και το Κράτος Δικαίου!!!] δεν μπορεί να καταργήσει την αρχή αυτή, διαφορετικά πάσχει από αντισυνταγματικότητα! Δικαστής που θα δέχονταν αντίθετη ερμηνευτική εκδοχή θα ήταν και αδαής και άκρως επικίνδυνος! Και το συγκεκριμμένο ερώτημα είναι: ήταν άραγε σύμφωνο με την Αρχή της Αναλογικότητας η σύλληψη της καθηγήτριας για ένα χρέος ύψους 40.000 δρχ μπροστά στους μαθητές της; Η αρνητική απάντηση προκύπτει αβίαστα! Θα μπορούσαν οι τρεις!! αστυνομικοί υπάλληλοι να την συλλάβουν στο σπίτι της σε περίπτωση άρνησης πληρωμής του δημόσιου χρέους. Εκτός κι αν ήθελε υποστηριχθεί [προς δικαιολόγηση των αδικαιολογήτων!] εκ μέρους της αστυνομικής αρχής ότι η καθηγήτρια αυτή ήταν ύποπτη φυγής!! Κάτι τέτοιο δεν υποστηρίχθηκε από την αστυνομική Αρχή. Και τότε πάντως δεν θα δικαιολογούνταν τέτοια συμπεριφορά! Αυτή η σπουδή του Κράτους για την εφαρμογή των νόμων στην αδύνατη πλάτη μιας καθηγήτριας μέσης εκπαίδευσης, πέραν του ότι σαν πράξη παραδειγματισμού είναι άθλια και κατάφωρα αντίθετη στην θεμελιώδη συνταγματική προστασία της αξιοπρέπειας του ανθρώπου [άρθρο 2 § 1 του Συντάγματος 1975/1986, διάταξη μη υποκείμενη σε αναθεώρηση κατά το άρθρο 110 § 1] αφού έτσι μεταβάλει την παθούσα σε αντικείμενο!!! παραδειγματισμού! μας θυμίζει ανάγλυφα και πάντα επίκαιρα την παρακαταθήκη του μεγάλου Σταγειρίτη, “Και ότι ουδέν διαφέρει ή μη κείσθαι ή μη χρήσθαι” [Αριστοτέλους, Ρητορική 1375 b 20], (Και ότι το να μη εφαρμόζεται ένας νόμος ισοδυναμεί προς το να μην υπάρχει). Διερωτώμαι: πότε συνέλαβαν ένα Υπουργό για τα οφειλόμενα χρέη του Υπουργείου του σε διάφορους ασφαλιστικούς οργανισμούς ή πότε συνέλαβαν ένα καναλάρχη για την οφειλόμενη ασφαλιστική κάλυψη των δημοσιογράφων του ανερχόμενη σε πολλά δισεκατομμύρια;
     Η πράξη αυτή, αβίαστα, μπορεί να χαρακτηριστεί σαν μια απροκάλυπτη πράξη κρατικής τρομοκρατίας! Εκτός κι αν αυτή η άποψη θεωρείται υπερβολή. Αλλά αν αυτό θεωρείται υπερβολή, είναι πλέον βέβαιο ότι την επόμενη φορά θα έχουμε τουφεκισμό καθηγητή ενώπιον των μαθητών!!! Ας φροντίσουν τότε να ειδοποιήσουν και τα τηλεοπτικά μέσα για να μη χαθεί αυτό το θέαμα! Τι δέον γενέσθαι; Από την ανακοίνωση της συνδικαλιστικής πλευράς των αστυνομικών προκύπτει, έτσι φαίνεται, ότι οι αστυνομικοί πήραν οδηγίες από ανώτερους. Ποιοι είναι αυτοί οι ανώτεροι και πόσο υψηλά ιστάμενοι είναι; Οι υψηλά ιστάμενοι αυτοί φαίνεται να έχουν και νομική παιδεία. Ένας τρόπος υπάρχει κατά τη γνώμη μου για να διαλευκανθεί αυτή η κρατική τρομοκρατική πράξη: να ενδιαφερθεί για το θέμα ο Δικηγορικός Σύλλογος Ηρακλείου και να ζητήσει την επέμβαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Δημόπουλου! Θα είναι έγκλημα κατά της Δημοκρατίας μας το γρήγορο “ξέχασμα” αυτής της τρομοκρατικής πράξης. Ο Τύπος οφείλει να μην ξεχάσει αυτό το θέμα τόσο γρήγορα. Γιατί, “σε μια Πολιτεία που διοικείται καλά, όλοι βιάζονται να παραστούν στις συνελεύσεις, αλλά κάτω από κακή κυβέρνηση κανένας δεν καταδέχεται να κάνει ούτε ένα βήμα για να πάει εκεί, γιατί κανένας δεν ενδιαφέρεται για τα όσα γίνονται σ΄ αυτές τις συνελεύσεις, μια που προβλέπουν όλοι ότι η γενική βούληση δεν πρόκειται να επικρατήσει και τελικά αφοσιώνονται στα προσωπικά τους προβλήματα. Οι καλοί νόμοι δημιουργούν τους καλύτερους, και οι κακοί δεν οδηγούν παρά σε χειρότερους. Από τη στιγμή που κάποιος θα πει για τις υποθέσεις του Κράτους: Τι με νοιάζει εμένα; θα πρέπει να λογαριάζουμε ότι το Κράτος είναι χαμένο” [Ζ.Ζ. Ρουσσώ]. Τυχόν αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων στα πρόσωπα κατώτατων αστυνομικών υπαλλήλων, θα ήταν απίστευτη πράξη ανανδρίας και θρασύτητας!

1 σχόλιο:

Γιωργος Φραγκούλης είπε...

http://www.neakriti.gr/?page=newsdetail&DocID=1165805&srv=266
Γνωρίζοντας ότι ο καταξιωμένος Δημοσιογράφος της ΚΡΗΤΗ T.V κ. Γιώργος Σαχίνης δεν είναι κόλακας, ότι είναι από τους ελάχιστους που έχουν την ικανότητα να φιλοξενήσουν και να αντιπαρατεθούν στις ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ του με ένα Γιανναρά, με ένα Νανόπουλο, ε, το να γράφει για μένα ένα τέτοιο κολακευτικό πρόλογο στο σπουδαίο blog του όπου δημοσίευσε δυο άρθρα μου-το ένα, καρπό τετραήμερες έρευνας-για το οικιακό άσυλο, μόνο τιμή, μεγάλη τιμή μου περιποιεί.
Αγαπητέ Γιώργο, απλά, Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...