Σάββατο, 2 Αυγούστου 2014

Η Δικαιοσύνη σε κρίση. Τι να κάνουμε;

Υπάρχει άραγε καθόλου πρόβλημα στην Ελληνική Δικαιοσύνη? Βρίσκεται σε κρίση η ελληνική Δικαιοσύνη? Όλοι το αναγνωρίζουν αυτό, στην πράξη όμως τι κάνουν, και κυρίως οι ασκούντες τον περίφημο πειθαρχικό έλεγχο?
            Είναι οι δικαστές μας ικανοί να δικάζουν? Ο κατά την κρίση μου κορυφαίος σημερινός έλληνας αρεοπαγίτης Γ. Σταθέας έγραφε, μεταξύ άλλων[1], ότι ένας δικαστής πρέπει να έχει γνώσεις απεριόριστες σε όλους τους κλάδους του δικαίου και να είναι, γενικά, ευρυμαθής και να δέχεται την κριτική. Ένας άλλος δε διαπρεπής εκ των κορυφαίων σημερινών δικαστών, ο Ευ· Κρουσταλάκης[2], μίλαγε για την περίφημη παράδοση του δικαστικού σώματος που είναι ανύπαρκτη και που αυτή εμπεδώνει το ήθος και σθένος των νέων δικαστών και ότι οι παλιότεροι δικαστές πρέπει να δίνουν το παράδειγμα στους καινούργιους.


Είναι γνωστό ότι στη χώρα μας για να γίνει κάποιος δικαστής πρέπει να έχει αποφοιτήσει από κάποια νομική σχολή της χώρας μας, να δώσει μετά εξετάσεις όταν προκηρυχθούν από την εκτελεστική εξουσία και αν επιτύχει να βγει στην έδρα και να δικάσει! Με τέτοιο σύστημα, έχουμε σαν αποτέλεσμα να βγαίνουν δικαστές του επιπέδου σαν αυτό που περίγραφε κάποτε ένας γνωστός ειαγγελέας Εφετών ο κ. Γ. Αρβανίτης που όταν είχε ανέβει στην έδρα για πρώτη φορά είχε ζητήσει την κατανόηση του Προέδρου του Δικαστηρίου, και ο Πρόεδρος για να τον βοηθήσει, σε κάθε δίκη που τελείωνε, ρώταγε "τι λέει ο κ. Εισαγγελεύς, ένοχος? ένοχος κ. Πρόεδρε, τι λέει ο κ. Εισαγγελέυς, αθώος? αθώος κ. Πρόεδρε"! Είναι επίσης γνωστό ότι οι δικαστές μας για να κρύψουν τις αδυναμίες τους, απαγόρευαν οποιαδήποτε κριτική στις αποφάσεις και τις ενέργειες τους. Ασπίδα και δόρυ αυτής της ιδιότυπης λογοκρισίας ήταν η περίφημη διάταξη της περιΰβρισης αρχής, διάταξης που είχε εισαχθεί στη χώρα μας κατά τον εμφύλιο πόλεμο και εξυπηρετούσε τις πολιτικές σκοπιμότητες αυτής της εποχής[3]. Με αυτή τη διάταξη, οι δικαστές μας μέχρι την κατάργηση της το 1993 επιχειρούσαν να κρύψουν τις αδυναμίες τους απαγορεύοντας οποιαδήποτε κριτική τους!! Οι δημοσιογράφοι το έχουν νιώσει στο πετσί τους καλά αυτό! Τι πρέπει να γίνει? Δικαστής να μην διορίζεται στο δικαστικό σώμα πριν την ηλικία των σαράντα ετών. Να έχει αποφοιτήσει και από μια σχολή ψυχολογίας ή κοινωνιολογίας πενταετούς φοίτησης τουλάχιστον. Οι επιστήμες αυτές είναι άκρως απαραίτητες για δίκες ναρκωτικών, ανθρωποκτονιών κ.λ.π.. Ο Πλάτωνας έλεγε"[4] ότι " ο δικαστής κυβερνά την ψυχήν των άλλων δια της ψυχής του· εις την οποίαν δεν είναι συγχωρημένον να έχει από τρυφεράν ηλικίαν ανατραφεί και σχετισθεί με ψυχάς διεφθαρμένας. Δεν πρέπει να είναι νέος ο καλός δικαστής, αλλά γέρων, αφού μάθει στα γεράματα του τι είναι η αδικία". Ο Άρειος Πάγος να αποτελείται μόνο από καθηγητές Πανεπιστημίου. Να καθιερωθεί ένας βαθμός δικαιοδοσίας, πλην του Ακυρωτικού. Δικαστής ο οποίος θα έχει τριάντα αναιρεσιβληθείσες αποφάσεις να αποβάλλεται από το δικαστικό σώμα σαν αποτυχών. Για κάθε αθώωση ενός αδίκως προφυλακισθέντος ή καταδικασθέντος πολίτη να πληρώνει αποζημίωση ο υπαίτιος δικαστής ποσό 10.000.000 δρχ. Έτσι ο κάθε δικαστής θα αναγκάζεται νε ξετινάζει την επιστήμη του πριν εκδόσει οποιαδήποτε απόφαση. Και γενικώτερα, θα σκέπτεται πολύ προτού γίνει δικαστής γιατί το κάνει, για να λύσει το πρόβλημα της ανεργίας του ή γιατί αγαπά το δικαστικό λειτούργημα? Να καταργηθεί η ισοβιότητα και η μονιμότητα των δικαστών. Είναι αστείο να ισχυριζόμαστε ότι ζούμε στην εποχή του Τερτσέτη και του Πολυζωΐδη. Οι δικαστές αυτοί δεν χρειάστηκαν ισοβιότητες και μονιμότητες για να περάσουν στην ιστορία με χρυσά γράμματα! Είναι γνωστό ότι¾όπως παραδεχόταν, προς τιμή του¾ο Γ. Αρβανίτης, "όποιος μπει στο δικαστικό σώμα, και μετριότητα να είναι, σπάνια αποβάλλεται από αυτό". Δικαστές με τέτοια προσόντα να ξεκινούν με πρώτο μισθό 2.000.000 δρχ καθαρά. Το πειθαρχικό συμβούλιο επίσης να αποτελείται από καθηγητές πανεπιστημίου και όχι από δικαστές. Το πειθαρχικό συμβούλιο έτσι όπως λειτουργεί σήμερα, δεν επιβάλει ποινές σε κανένα παραπεμπόμενο. Λειτουργεί με πνεύμα συντεχνιακής συντροφικότητας. Μας θυμίζει τη μεγάλη αλήθεια που είπε κάποτε ο Μοντεσκιέ "
"είναι μια αιώνια εμπειρία, το ότι κάθε άνθρωπος, που ασκεί εξουσία, τείνει στο να κάνει κατάχρηση αυτής της εξουσίας. Βαδίζει, μέχρι εκεί που βρίσκει όρια. Ποιος θα το έλεγε! Η αρετή η ίδια έχει ανάγκη από όρια. Για να μην μπορούν να κάνουν κατάχρηση της εξουσίας, πρέπει με τη διάταξη των πολιτικών πραγμάτων, η εξουσία να περιορίζει την εξουσία".
Τελειώνοντας:σχετικά με την επιλογή των προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων. Είναι λάθος να λέμε εκ των προτέρων ότι επειδή επιλέγονται τα πρόσωπα αυτά από την εκάστοτε κυβέρνηση ότι είναι και διαβλητά! Στερούμε ένα αναφαίρετο δικαίωμα από τον δικαστή, αυτό των πολιτικών φρονημάτων. Αλλά και ο δικαστής είναι έλληνας πολίτης! Ο δικαστής πρέπει να κρίνεται από την ποιότητα των αποφάσεων που εκδίδει και όχι από το ποιος τον επέλεξε. Σχετικά με τις πρόσφατες επιλογές της σημερινής κυβέρνησης· αν ήμουν Σημίτης ή Βενιζέλος θα είχα τρομακτικό δίλλημα να επιλέξω για την θέση του Προέδρου του Αρείου Πάγου μεταξύ των Γιώργου Σταθέα, Διονύση Κονδύλη, Στέφανου Ματθία και Ευάγγελου Κρουσταλλάκη. Όποιο κι αν επέλεγα, θα ήμουν στεναχωρημένος για τους άλλους τρεις! Θα ήθελα ο Άρειος Πάγος να έχει τέσσερις Προέδρους για να τους ευχαριστήσω όλους!
Αδεσμευτος 14-12-1996 σελ 42




[1] Γ. Σταθέας, Ελληνική Δικαιοσύνη, 1988, σελίδα 75.
[2] Ευ· Κρουσταλάκης, περιοδικό Ελληνική Δικαιοσύνη 1988, σελίδα 68.
[3] Ν. Ανδρουλάκη, αυθεντία και περιΰβριση, 1978, από την  σειρά "Ποινικά", σελίδα 13-15.
[4] Πλάτωνος, Πολιτεία, μετάφραση Ι. Γρυπάρη, από τη σειρά "Βιβλιοθήκη αρχαίων συγγραφέων", σελίδα 124, χωρίς χρονολογία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...