Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

όχι γνωστοποίηση στον οφειλέτη σε κατάσχεση απαιτήσεων του στα χέρια τρίτου.

Περίληψη: Με την 2080/ 2014 απόφαση του Στ΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας (7μελούς σύνθεσης) κρίθηκε ότι οι διατάξεις του άρθρου 30 του ΚΕΔΕ, από τις οποίες συνάγεται ότι, σε περίπτωση κατασχέσεως εις χείρας τρίτων απαιτήσεως οφειλέτη του Δημοσίου, δεν απαιτείται η κοινοποίηση στον τελευταίο του κατασχετηρίου εγγράφου, δεν αντίκεινται στις διατάξεις του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος ή σε άλλες συνταγματικές διατάξεις.--

Με την απόφαση αυτή κρίθηκαν, ειδικότερα, τα εξής:
Με τις διατάξεις των άρθρων 1, 2, 4 παρ. 1, 7, 9, 10 και 30 του Κώδικα Εισπράξεως Δημοσίων Εσόδων (ΚΕΔΕ) και του άρθρου 217 παρ. 1 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας (ΚΔΔ) οργανώνεται συνεκτικό σύστημα εισπράξεως δημοσίων εσόδων, με σκοπό το μεν να καθίσταται δυνατή και να μη


ματαιώνεται η, συνταγματικώς άλλωστε επιβαλλομένη (άρθρο 4 παρ. 5 του Συντάγματος), είσπραξη των χρεών προς το Δημόσιο, με παράλληλη, όμως, έγκαιρη ενημέρωση του οφειλέτη του Δημοσίου, ο οποίος δύναται να ασκεί επικαίρως τα ένδικα βοηθήματα και μέσα που του παρέχει ο νόμος. Στο πλαίσιο αυτό, ο οφειλέτης του Δημοσίου, εις βάρος του οποίου έχει ήδη γίνει η εν ευρεία εννοία βεβαίωση του οφειλομένου ποσού, την οποία μπορεί, κατά κανόνα, να αμφισβητήσει δικαστικώς, με την διεξαγωγή διαγνωστικής  δίκης, πληροφορείται, με κοινοποίηση προς αυτόν της ταμειακής βεβαιώσεως του χρέους ή της ατομικής ειδοποιήσεως, την νομιμότητα της οποίας δύναται, βεβαίως, να αμφισβητήσει δικαστικώς, με την διεξαγωγή δίκης περί την εκτέλεση, ότι υπάρχει πλέον εις βάρος του νόμιμος τίτλος (εν στενή εννοία βεβαίωση) και ότι έχει ήδη καταστεί οφειλέτης. Εννοείται ότι χωρίς την κοινοποίηση αυτή δεν μπορεί να χωρήσει εγκύρως η περαιτέρω διαδικασία. Έννομη συνέπεια τούτου είναι το μεν ότι ο οφειλέτης γνωρίζει ευθέως εκ του νόμου (άρθρο 5 ΚΕΔΕ) πότε το βεβαιωμένο χρέος του καθίσταται ληξιπρόθεσμο, το δε, ευθέως πάλι εκ του νόμου (άρθρο 7 ΚΕΔΕ), ότι από την επομένη της ημέρας κατά την οποία το χρέος κατέστη ληξιπρόθεσμο, είναι δυνατή η λήψη εις βάρος του αναγκαστικών μέτρων για την είσπραξη του χρέους. Ένα από τα αναγκαστικά αυτά μέτρα είναι, κατά το άρθρο 9 του ΚΕΔΕ, η κατάσχεση κινητών και απαιτήσεων του οφειλέτη του Δημοσίου εις χείρας τρίτου. Η διαδικασία λήψεως του μέτρου αυτού οργανώνεται στα άρθρα 30 και επόμενα του ΚΕΔΕ. Προς τούτο συντάσσεται κατασχετήριο έγγραφο, κοινοποιούμενο στον τρίτο και όχι στον οφειλέτη. Η μη κοινοποίηση στον οφειλέτη οφείλεται στον προφανή λόγο ότι, αν αυτός πληροφορείτο την επικειμένη λήψη του μέτρου, θα έσπευδε να εισπράξει από τον τρίτο τα οφειλόμενα σ’ αυτόν χρήματα ή απαιτήσεις ή θα ανελάμβανε τα εις χείρας τρίτου κινητά του, με συνέπεια, βεβαίως, να καθίσταται αδύνατη η εξ αυτών ικανοποίηση της αξιώσεως του Δημοσίου. Κατά παρόμοιο, άλλωστε, τρόπο οργανώνεται στον ΚΕΔΕ και η διαδικασία κατασχέσεως εις χείρας του ιδίου του οφειλέτη (άρθρα 10 και επόμενα ΚΕΔΕ), αφού η κατάσχεση αυτή διενεργείται από δικαστικό επιμελητή, δυνάμενο να εισέρχεται και στην οικία του οφειλέτη (άρθρο 11), χωρίς να προηγείται νέα κοινοποίηση σ’ αυτόν για την επικειμένη κατάσχεση, για τον αυτό, προδήλως, λόγο. Βεβαίως, ο οφειλέτης δεν παραμένει ούτε κατά το στάδιο αυτό απροστάτευτος, αφού δύναται να ασκεί κατά των πράξεων της διαδικασίας κατασχέσεως, τις οποίες εκ των υστέρων πληροφορείται, την ανακοπή που προβλέπει το άρθρο 217 του Κ.Δ.Δ. και το άρθρο 73 παρ. 2 του ΚΕΔΕ για την περίπτωση αρξαμένης ήδη εκτελέσεως. Εξάλλου, με το άρθρο 228 του ΚΔΔ οργανώνεται σύστημα αποτελεσματικής προσωρινής προστασίας στην κατηγορία αυτή διαφορών, αφού παρέχεται, με τις εκτιθέμενες στο νόμο προϋποθέσεις, η δυνατότητα αναστολής εκτελέσεως από δικαστήριο των πράξεων της εν λόγω διαδικασίας. Το όλο αυτό σύστημα διατηρεί μία δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στην αξίωση του Δημοσίου να μπορεί να εισπράττει τα οφειλόμενα σε αυτό ποσά με αποτελεσματικό τρόπο και στην αξίωση του οφειλέτη για παροχή έγκαιρης και αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, τόσο πριν όσο και μετά την κατάσχεση των οφειλομένων εις χείρας τρίτου. Συνεπώς, η μη πρόβλεψη στο νόμο και πρόσθετης υποχρεώσεως για μία τρίτη, ενδιάμεση, κοινοποίηση προς τον οφειλέτη πριν από την ενεργοποίηση του δικαιώματος του Δημοσίου να λάβει εις βάρος του μέτρα αναγκαστικής εκτελέσεως, δεν παραβιάζει συνταγματικές διατάξεις ούτε, ειδικότερα, την διάταξη του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος, αφού καθιδρύεται, πάντως, στο νόμο πλήρες και αποτελεσματικό σύστημα έννομης προστασίας του οφειλέτη του Δημοσίου. Τα ανωτέρω δεν αναιρούνται από την  πρόβλεψη, στο άρθρο 30 παρ. 3 του ΚΕΔΕ, της υποχρεώσεως του τρίτου να μην αποδίδει, από την ημέρα κοινοποιήσεως του κατασχετηρίου σ’ αυτόν, τα κατασχεθέντα στον οφειλέτη, διότι η ρύθμιση αυτή συνιστά μία πρόσθετη απλώς εξασφάλιση για το Δημόσιο, που δεν αναιρεί την δυνατότητα του νομοθέτη να εισαγάγει το προπεριγραφέν σύστημα, πολλώ μάλλον αφού η τυχόν κοινοποίηση του κατασχετηρίου στον οφειλέτη πριν από την αντίστοιχη κοινοποίηση στον τρίτο ή τυχόν ακυρότητες της κοινοποιήσεως στον τρίτο θα μπορούσαν να οδηγήσουν, κατά τα ήδη εκτεθέντα, στην ανάληψη των οφειλομένων, αφού ο τρίτος δεν θα δεσμευόταν, στην περίπτωση αυτή, από υποχρέωση μη αποδόσεως, και στην, κατ’ αυτό τον τρόπο, ματαίωση της ικανοποιήσεως του συνταγματικού σκοπού της εισπράξεως των οφειλομένων στο Δημόσιο ποσών.

6 σχόλια:

Γιωργος Φραγκούλης είπε...

Υποστήριζε ο θεωρούμενος ως αυθεντία στο χώρο του δικαίου της αναγκαστικής εκτέλεσης, αείμνηστος Ιωάννης Μπρίνιας τα εξής σχετικά με την επίδοση ή μη του κατασχετήριου εγγράφου και στον οφειλέτη του Δημοσίου: "§ 189.2. 2. Η κοινοποίηση του κατασχετήριου στον τρίτο δεν προκύπτει ευθέως από το νόμο. Ο νομοθέτης του ΚΕΔΕ, επαναλαμβάνοντας την αντίστοιχη διάταξη του άρθρου 33 § 1 ΝΕΔΕ, στην προσπάθεια του ν' απαλλάξει το Δημόσιο από περιττές» διατυπώσεις, αρκέσθηκε να τονίσει με το αρθρ. 30 § 1 ότι η κατάσχεση «ενεργείται δια κατασχετηρίου εγγράφου, μη κοινοποι-ουμένου εις τον οφειλέτην», εναντίον του οποίου κατευθύνεται η εκτέλεση (καθού η κατάσχεση). Προκύπτει, έτσι, έμμεσα από την παραπάνω διάταξη και τη συμπληρωματική εφαρμογή του άρθρου 983 § 1 ΚΠολΔ, ότι το κατασχετήριο κοινοποιείται μόνο στον τρίτο Γ.
Όμως δεν είναι «περιττή» η κοινοποίηση του κατασχετήριου στον οφειλέτη του κατασχόντος.
Αντίθετα, πρόκειται για μια επικίνδυνη ανωμαλία, αν ληφθεί υπόψη, ότι η κατάσχεση στα χέρια
τρίτου επιβάλλεται σε βάρος της περιουσίας όχι του τρίτου αλλά του οφειλέτη, ο οποίος πρέπει
έγκαιρα να λαμβάνει γνώση της εκτέλεσης, που επισπεύδεται εναντίον του, για να αμύνεται
αποτελεσματικά. Οι μικρές προθεσμίες και οι λίγες διαδικαστικές πράξεις, που παρεμβάλλονται
έως την αποπεράτωση ολόκληρης της εκτελεστικής διαδικασίας, ενδεχομένως να οδηγήσουν στο
τέρμα της, πριν ο οφειλέτης πληροφορηθεί την εναντίον του εκτέλεση, ώστε να λάβει τα κατάλληλα μέτρα είτε για την ακύρωση είτε για την αναστολή της εναντίον του εκτελεστικής διαδικασίας. Ακόμη και όταν έχει προηγηθεί εναντίον του φορολογική ή άλλη διαγνωστική ή βεβαιωτική διαδικασία, η διαδικασία της εκτέλεσης αποτελεί ξεχωριστή διαδικασία και η αναγκαστική εκχώρηση του άρθρου 30 §3 μεταβιβάζει την απαίτηση του καθού η κατάσχεση στον κατασχόντα. Αυτή η ρύθμιση χαρακτηρίσθηκε ως αντίθετη με το άρθρο 20 § 1 Συντάγματος 1975, οπότε οδηγούμαστε στη συμπληρωματική εφαρμογή του άρθρου 983 § 1 ΚΠολΔ, που επιβάλλει την κοινοποίηση του κατασχετήριου και στον οφειλέτη (καθού η κατάσχεση), καθώς και των άρθρων 983 §2 και 987 ΚΠολΔ, που ρυθμίζουν τις συνέπειες της παράλειψης της κοινοποίησης στον οφειλέτη" [Διοικητική Εκτέλεση, τόμος Β' 1987, σελίδες 510-511]. Ο ίδιος υποστηρίζει σε άλλο έργο του "κατά το ισχύον δίκαιον η κατάσχεσις εις χείρας τρίτου επιβάλλεται δια κοινοποιήσεως του κατασχετηρίου εις τον τρίτον, είναι δε άκυρος εάν δεν κοινοποιηθεί τούτο εντός οκταημέρου προς τον καθού η εκτέλεσις. Η πρώτη επίδοσις εις τον τρίτον αποτελεί στοιχείον του υποστατού της κατασχέσεως, ενώ η δευτέρα επίδοσις προς τον καθού η κατάσχεσις αποτελεί στοιχείον του κύρους της κατασχέσεως. Η επιβολή της κατασχέσεως εντοπίζεται εις μόνην την επίδοσιν του κατασχετηρίου εις τον τρίτον. Χωρίς την πρώτην η κατάσχεσις είναι ανυπόστατος, χωρίς την δευτέραν η κατάσχεσις είναι άκυρος " [αναγκαστική εκτέλεσις, τόμος Γ, 1980, σελ. 1323].

Γιωργος Φραγκούλης είπε...

Αντιθέτως είχε αποφανθεί το Συμβούλιο της Επικρατείας με την υπ' αριθμό 366/ 2014 [σε πενταμελή σύνθεση, σκέψη υπ' αριθμό 5]. Το αιτιολογικό της απόφασης αυτής είναι: "5. Επειδή, κατ’ άρθρον 30 του ν.δ/τος 356/1974 περί Κώδικος Εισπράξεως Δημοσίων Εσόδων (Κ.Ε.Δ.Ε.) : «Η κατάσχεσις εις χείρας τρίτων των εις χείρας αυτών ευρισκομένων χρημάτων, καρπών και άλλων κινητών πραγμάτων του οφειλέτου του Δημοσίου ή των οφειλομένων εν γένει προς αυτό, ενεργείται υπό του Διευθυντού του Δημοσίου Ταμείου διά κατασχετηρίου εγγράφου μη κοινοποιουμένου εις τον οφειλέτην, περιέχοντος δε : α) το όνομα, επώνυμον, όνομα πατρός του οφειλέτου, β) το ονοματεπώνυμον του τρίτου εις χείρας του οποίου επιβάλλεται η κατάσχεσις, γ) πίνακα χρεών του οφειλέτου και δ) χρονολογίαν και υπογραφή του Διευθυντού του Δημοσίου Ταμείου. 2. Διά του κατασχετηρίου εγγράφου προσκαλείται ο τρίτος όπως τα μεν υπ` αυτού εις τον οφειλέτην του Δημοσίου οφειλόμενα χρήματα, καταθέση εντός οκτώ ημερών εις το Δημόσιον Ταμείον, τα δε παρ` αυτώ ευρισκόμενα κινητά πράγματα παραδώση εις τον εν τω κατασχετηρίω οριζόμενον συμβολαιογράφον ή φύλακα, εφαρμοζομένων περαιτέρω των εν άρθροις 14 -19 και επόμενα του παρόντος Ν. Διατάγματος οριζόμενα…..3……4……5……6…..».
Εκ της προαναφερθείσης διατάξεως συνάγεται ότι, εν περιπτώσει κατασχέσεως εις χείρας τρίτων
απαιτήσεως οφειλέτου του Δημοσίου, δεν απαιτείται η κοινοποίηση στον τελευταίο του
κατασχετηρίου εγγράφου. Ομως η διάταξη αυτή είναι ανίσχυρη ως αντικειμένη στην διάταξη του
άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος, διότι η παράλειψη αυτή έχει ως συνέπεια ο οφειλέτης να μη
λαμβάνει γνώση ή να λαμβάνει καθυστερημένα γνώση της εις βάρος του επισπευδομένης
αναγκαστικής εκτελέσεως, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να αμυνθεί αποτελεσματικώς προ της
ολοκληρώσεως της εκτελεστικής διαδικασίας, λαμβάνοντας τα κατάλληλα μέτρα είτε για την
ακύρωση είτε για την αναστολή της πράξεως εκτελέσεως (πρβλ. ΣτΕ 2999/2013, 1562/2012)".

Γιωργος Φραγκούλης είπε...

Αντισυνταγματικότητα τής διατάξεως τού άρθρου 30 παρ. 1 τού ΝΔ 356/74 (ΚΕΔΕ), που προβλέπει ότι η υπό τού Διευθυντού τού Δημοσίου Ταμείου κατάσχεση εις χείρας τρίτου δεν κοινοποιείται στον οφειλέτη

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ υπό Λεωνίδα Πανούση στο Δελτίο Εργατικής Νομοθεσίας, έτος 2015, σελίδες 1 επ.

Επί τής υπ’ αριθμ. 2080/14 Αποφάσεως τού ΣΤʹ Τμήματος τού ΣτΕ (7μελούς)

Mε την 366/14 Aπόφαση του ΣTʹ Tμήματος του ΣτE με 5μελή σύνθεση, που δημοσιεύθηκε στο NOB Tόμος 62 σελ. 720 - 722 και σχολιάσθηκε ευμενώς από τον Aντ. Aργυρό, Δικηγόρο, κρίθηκε ομοφώνως και πολύ ορθώς ότι:

H διάταξη τού άρθρου 30 παρ. 1 τού KEΔE (NΔ 356/74), που προβλέπει ότι «η κατάσχεση εις χείρας τρίτων τών εις χείρας αυτών ευρισκομένων χρημάτων τού οφειλέτου τού Δημοσίου ενεργείται υπό τού Διευθυντού τού Δημοσίου Tαμείου δια κατασχετηρίου εγγράφου μη κοινοποιουμένου εις τον οφειλέτην», είναι αντίθετη προς την διάταξη τού άρθρου 20 παρ. 1 τού Συντάγματος και παρέπεμψε την υπόθεση λόγω σπουδαιότητος στην 7μελή σύνθεση.

H σχολιαζόμενη 2080/14 Aπόφαση τού ΣTʹ Tμήματος (ΔEN 70.977 - 980) σε 7μελή σύνθεση δέχθηκε, αντιθέτως, μειοψηφήσαντος τού Eισηγητού Δ. Tομαρά, ότι η ανωτέρω διάταξη (30 παρ. 1) τού KEΔE είναι σύμφωνη με το Σύνταγμα, με αιτιολογίες προφανώς αβάσιμες, οι οποίες, πιστεύω, δεν θα προσέδιδαν κύρος, ούτε θά ενέπνεαν την εμπιστοσύνη τών Πολιτών στην αμερόληπτη και δίκαιη κρίση τού Συμβουλίου τής Eπικρατείας, το οποίο ιδρύθηκε για την Προστασία τών Πολιτών από τις παρανομίες τής Διοικήσεως και όχι, βέβαια, για να προβαίνει στην νομιμοποίηση των παρανομιών.

Συγκεκριμένως:

1. H αιτιολογία ότι ο οφειλέτης έχει ενημερωθεί για το βεβαιωμένο χρέος του δεν μπορεί να δικαιολογήσει την μη κοινοποίηση τού κατασχετηρίου στον οφειλέτη διότι με την ίδια λογική θα έπρεπε να μην υπάρχει και η παράγραφος 2 τού άρθρου 983 τού KΠολΔικ, που ορίζει ότι «Tο έγγραφο που προσδιορίζεται για εκείνον κατά τού οποίου γίνεται η κατάσχεση πρέπει να τού επιδοθεί το αργότερο μέσα σε οκτώ ημέρες, αφότου γίνει η επίδοση στον τρίτο, αλλιώς η κατάσχεση είναι άκυρη», διότι και ο οφειλέτης τού απλού Πολίτη έχει ενημερωθεί για το χρέος του. [συνέχεια]

Γιωργος Φραγκούλης είπε...

συνέχεια: 2. H αιτιολογία κατά την οποία «H μη κοινοποίηση στον οφειλέτη τού κατασχετηρίου οφείλεται στον προφανή λόγο ότι, αν αυτός επληροφορείτο την επικείμενη λήψη τού μέτρου, θα έσπευδε να εισπράξει από τον τρίτο τα οφειλόμενα σ’ αυτόν χρήματα ή απαιτήσεις ή θα ανελάμβανε τα εις χείρας τρίτου κινητά του, με συνέπεια, βεβαίως, να καθίσταται αδύνατη η εξ αυτών ικανοποίηση τής αξιώσεως τού Δημοσίου. Kατά παρόμοιο, άλλωστε, τρόπο οργανώνεται στον KEΔE και η διαδικασία κατασχέσεως εις χείρας τού ιδίου τού οφειλέτη (άρθρα 10 και επόμενα KEΔE), αφού η κατάσχεση αυτή διενεργείται από δικαστικό επιμελητή, δυνάμενο να εισέρχεται και στην οικία τού οφειλέτη (άρθρο 11), χωρίς να προηγείται νέα κοινοποίηση σ’ αυτόν για την επικείμενη κατάσχεση, για τον αυτό, προδήλως, λόγο. Bεβαίως, ο οφειλέτης δεν παραμένει ούτε κατά το στάδιο αυτό απροστάτευτος, αφού δύναται να ασκεί κατά τών πράξεων τής διαδικασίας κατασχέσεως, τις οποίες εκ τών υστέρων πληροφορείται, την ανακοπή που προβλέπει το άρθρο 217 τού KΔΔ και το άρθρο 73 παρ. 2 τού KEΔE για την περίπτωση αρξαμένης ήδη εκτελέσεως», είναι προφανώς εσφαλμένη και αβάσιμος διότι: α) οι παράγραφοι 2 και 3 τού άρθρου 30 τού KEΔE ορίζουν ρητώς ότι από τής ημέρας τής κοινοποιήσεως τής Kατασχέσεως εις τον τρίτον, ο τρίτος υποχρεούται να καταθέση τα υπ’ αυτού οφειλόμενα εις τον οφειλέτην τού Δημοσίου χρήματα εις το Δημόσιον Tαμείον εντός 8 ημερών και δεν δύναται ν’ αποδώση τα κατασχεθέντα εις τον οφειλέτην τού Δημοσίου γιατί διαφορετικά θα ευθύνεται και δια προσωπικής κρατήσεως έναντι τού Δημοσίου, ανεξαρτήτως εάν είχε τέτοιο δικαίωμα ο πιστωτής του οφειλέτης τού Δημοσίου. Όπως δε είναι ευνόητο και κοινώς γνωστό, κανένας τρίτος δεν θα τολμήσει να δώσει τα κατασχεθέντα χρήματα τού πιστωτού του εις αυτόν διότι απλώς θα τα πληρώσει και στο Δημόσιο. β) H παράγραφος 6 τού άρθρου 10 τού KEΔE (NΔ 356/74) ορίζει ρητώς ότι «Aντίγραφον τής εκθέσεως παραδίδεται άμα τη κατασχέσει τού κατασχόντος, επί πειθαρχική ποινή και αποζημιώσει υπέρ τού Δημοσίου, προς τον τυχόν παρόντα οφειλέτην ή επιδίδεται προς αυτόν εντός τεσσάρων ημερών από τής ημέρας τής κατασχέσεως, εφ’ όσον ούτος ήτο απών». Eπομένως, εσφαλμένως γίνεται δεκτό ότι, δήθεν, κατά παρόμοιο τρόπο οργανώνεται στον KEΔE και η κατάσχεση εις χείρας τού ιδίου τού οφειλέτη. H κοινοποίηση τού κατασχετηρίου στον οφειλέτη δεν είναι νέα κοινοποίηση για την επικείμενη κατάσχεση, αλλά κοινοποίηση τής ενεργηθείσης κατασχέσεως, που έχει ήδη παραγάγει τις έννομες συνέπειες από τής κοινοποιήσεως στον τρίτο. Kαι γ) H μη κοινοποίηση τού κατασχετηρίου εγγράφου στον οφειλέτη στερεί αυτόν από το δικαίωμα να ζητήσει αναστολή τής κατασχέσεως και προσωρινή διαταγή περί αναστολής της διότι η παράγραφος 4 τού άρθρου 202 τού KΔ Δικ, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 34 τού N. 3900/10, ορίζει ρητώς ότι «H χορήγηση αναστολής αποκλείεται κατά το μέρος, που η προσβαλλομένη πράξη έχει ήδη εκτελεσθεί». συνέχεια

Γιωργος Φραγκούλης είπε...

συνέχεια: 3. H αιτιολογία σύμφωνα με την οποία «με το άρθρο 228 τού KΔΔ οργανώνεται σύστημα αποτελεσματικής προσωρινής προστασίας στην κατηγορία αυτή διαφορών, αφού παρέχεται, με τις εκτιθέμενες στο νόμο προϋποθέσεις, η δυνατότητα αναστολής εκτελέσεως από δικαστήριο τών πράξεων τής εν λόγω διαδικασίας. Tο όλο αυτό σύστημα διατηρεί μία δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στην αξίωση τού Δημοσίου να μπορεί να εισπράττει τα οφειλόμενα σ\ αυτό ποσά με αποτελεσματικό τρόπο και στην αξίωση τού οφειλέτη για παροχή έγκαιρης και αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, τόσο πριν όσο και μετά την κατάσχεση τών οφειλομένων εις χείρας τρίτου. Συνεπώς, η μη πρόβλεψη στο νόμο και πρόσθετης υποχρεώσεως για μία τρίτη, ενδιάμεση, κοινοποίηση προς τον οφειλέτη πριν από την ενεργοποίηση τού δικαιώματος τού Δημοσίου να λάβει εις βάρος του μέτρα αναγκαστικής εκτελέσεως, δεν παραβιάζει συνταγματικές διατάξεις ούτε, ειδικώτερον, την διάταξη τού άρθρου 20 παρ. 2 τού Συντάγματος, αφού καθιδρύεται, πάντως, στο νόμο πλήρες και αποτελεσματικό σύστημα έννομης προστασίας τού οφειλέτη τού Δημοσίου. Tα ανωτέρω δεν αναιρούνται από την πρόβλεψη, στο άρθρο 30 παράγραφος 3 τού KEΔE, τής υποχρεώσεως τού τρίτου να μην αποδίδει, από την ημέρα κοινοποιήσεως τού κατασχετηρίου σ’ αυτόν, τα κατασχεθέντα στον οφειλέτη, διότι η ρύθμιση αυτή συνιστά μία πρόσθετη απλώς εξασφάλιση για το Δημόσιο, που δεν αναιρεί την δυνατότητα τού νομοθέτη να εισαγάγει το προπεριγραφέν σύστημα, πολλώ μάλλον αφού η τυχόν κοινοποίηση τού κατασχετηρίου στον οφειλέτη πριν από την αντίστοιχη κοινοποίηση στον τρίτο ή τυχόν ακυρότητες τής κοινοποιήσεως στον τρίτο θα μπορούσαν να οδηγήσουν, κατά τα ήδη εκτεθέντα, στην ανάληψη τών οφειλομένων, αφού ο τρίτος δεν θα δεσμευόταν, στην περίπτωση αυτή, από υποχρέωση μη αποδόσεως, και στην, κατ’ αυτό τον τρόπο, ματαίωση τής ικανοποιήσεως τού συνταγματικού σκοπού τής εισπράξεως τών οφειλομένων στο Δημόσιο ποσών», είναι εντελώς εσφαλμένη διότι: α) παραβλέπει την διάταξη τής παραγράφου 4 τού άρθρου 202 τού KΔιοικΔικ, που αναφέρω στον αριθμό 2 υπό γ, η οποία αποκλείει την αναστολή τής ολοκληρωθείσης ήδη κατασχέσεως, αφού ο τρίτος έχει υποχρέωση να καταθέση τα κατασχεθέντα στο Δημόσιο Tαμείο εντός 8 ημερών από τής κοινοποιήσεως εις αυτόν τού κατασχετηρίου, χωρίς να υποχρεούται να ενημερώσει τον πιστωτή του, ο οποίος έχει πλήρη άγνοια τής επιβληθείσης κατασχέσεως, αφού δεν τού κοινοποιήθηκε το κατασχετήριο. β) H κοινοποίηση στον οφειλέτη τού κατασχετηρίου δεν αποτελεί τρίτη ενδιάμεση κοινοποίηση προς τον οφειλέτη πριν την ενεργοποίηση τού δικαιώματος τού Δημοσίου να λάβει εις βάρος του μέτρα αναγκαστικής εκτελέσεως, αλλά μόνη και αναγκαία κοινοποίηση για την ενημέρωση τού οφειλέτη περί τής ενεργηθείσης ήδη κατασχέσεως, ώστε να δύναται να ζητήσει έγκαιρη και αποτελεσματική δικαστική προστασία δι’ ασκήσεως Aνακοπής κατά τής κατασχέσεως, αιτήσεως αναστολής και αιτήσεως προσωρινής διαταγής για την αναστολή της (κατασχέσεως), όπως ισχύει και για όλους τους οφειλέτες κατά τις διατάξεις τού Kώδικα Πολιτικής Δικονομίας. Σχετικώς αναφέρουμε ότι το EΔΔA με την από 6-12-2001 Aπόφασή του επί τής υπ’ αριθμ. 44584/98 Προσφυγής Tσιρώνη κατά τής Eλληνικής Δημοκρατίας (EΔKA MΔ. 180 με Παρατηρήσεις I. Πετρόγλου) έχει κρίνει ότι «Παραβιάζεται το άρθρο της 6 EΣΔA αν ο καθ’ ού δεν έχει λάβει πράγματι γνώση τού προγράμματος πλειστηριασμού για να ασκήσει ανάκοπή εντός τής προθεσμίας τού άρθρου 934 KΠολΔικ». Kαι γ) Tο ενδεχόμενο τής κοινοποιήσεως τού κατασχετηρίου πρώτα στον οφειλέτη και όχι στον τρίτο, καθώς και οι τυχόν ακυρότητες τής κοινοποιήσεως στον τρίτο, ουδόλως δικαιολογούν την μη κοινοποίηση τού κατασχετηρίου στον οφειλέτη και την στέρηση τού δικαιώματός του να ζητήσει δικαστικήν προστασίαν διότι καμία διάταξη δεν μπορεί να στερήσει από τον Πολίτη το δικαίωμα να ζητήσει δικαστική προστασία και διότι η τυχόν αμέλεια τών οργάνων τού Δημοσίου δεν μπορεί να έχει ως συνέπεια την στέρηση τού οφειλέτη από τού δικαιώματός του να ζητήσει δικαστική προστασία, αφού, άλλωστε, δεν είναι δυνατόν ν’ αποζημιούται εκείνος που φταίει και να τιμωρείται ο ζημιωθείς. (συνέχεια)

Γιωργος Φραγκούλης είπε...

συνέχεια: 4. Aπό τα ανωτέρω γίνεται σαφές ότι η διάταξη τού άρθρου 30 παρ.1 τού KEΔE (NΔ 356/74), κατά το μέρος που ορίζει ότι το κατασχετήριο δεν κοινοποιείται στον οφειλέτη, είναι αντίθετη τόσο στην παράγραφο 1 τού άρθρου 20 τού Συντάγματος, όσο και στην παράγραφο 2 τού άρθρου 20, γιατί στερεί τον οφειλέτη τόσον από το δικαίωμα δικαστικής προστασίας, όσο και από το δικαίωμα τής προηγούμενης Aκρόασης. Eπομένως, πρέπει τα Δικαστήρια τής ουσίας και ιδίως το Διοικ. Eφ. Aθηνών, που εξέδωσε την αναιρεθείσαν εσφαλμένως 1347/14 Aπόφασή του, να εμμείνη στην ορθή άποψη τής Aναιρεθείσης σε άλλες υποθέσεις, ώστε να γίνη δυνατόν να επιληφθεί τού θέματος η Ολομέλεια τού ΣτE και να εκδώσει Aπόφαση σύμφωνη με το Σύνταγμα. Eν πάση περιπτώσει, ο διάδικος που αδικήθηκε με την Aπόφαση αυτή μπορεί να προσφύγη στο Eυρωπαϊκό Δικαστήριο βάσει τού άρθρου 6 παρ. 1 τής δια τού NΔ 53/74 κυρωθείσης EΣΔA, εάν δεν παρήλθε 6μηνο από τής καθαρογραφής της Aποφάσεως.

Addthis