Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Κροκόδειλοι!

Γράφει ο Γιώργος Φραγκούλης
Το άρθρο αυτό γράφτηκε και δημοσιεύτηκε στη Μητέρα της "Νέας Κρήτης", την ΕΒΔΟΜΑΔΑ στις 21-7-1997.


«Η ελευθερία είναι το δικαίωμα να κάνουν κάθε τι που οι νόμοι επιτρέπουν»
[Montesquieu, Το πνεύμα των νόμων].

«Το κράτος; Τι είναι αυτό; Το κράτος είναι το πιο ψυχρό απ’ όλα τα ψυχρά κτήνη. Ακόμη και το ψέμα του είναι ψυχρό, κι αυτό το ψέμα σταλάζει από τα χείλη του: “εγώ το κράτος είμαι λαός”.Το κράτος λέει ψέματα σ’ όλες τις γλώσσες του Καλού και του Κακού· και με το κάθε τι που λέει, λέει ψέματα, και με το κάθε τι που κάνει, κλέβει. Το κάθε τι πάνω του είναι επίπλαστο· δαγκάνει με κλεμμένα δόντια. Ακόμη κι η κοιλιά του είναι ψεύτικια. Αποκαλώ Κράτος, εκεί όπου όλοι, καλοί και κακοί πίνουν δηλητήριο: το κράτος εκεί όπου όλοι, καλοί και κακοί χάνουν τον εαυτό τους: το κράτος εκεί όπου όλοι αργά αυτοκτονούν κι αυτό το λένε ζωή. Μόνο εκεί όπου το Κράτος παύει να υπάρχει, μπορεί ν’ αρχίσει ο άνθρωπος που δεν είναι περισσευούμενος».
[Φρ· Νίτσε, Τάδε έφη Ζαρατούστρας]

Αυτές τις ημέρες γινόμαστε μάρτυρες μιας τρομακτικής πλύσης εγκεφάλου από τους μηχανισμούς του Κράτους. Κι αυτό γιατί κάποιο από τα μέλη του σώματος του υποφέρει. Το γνωστό αθηναϊκό ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι, που πρόσφατα οι κάτοικοι της Πρωτεύουσας εναπέθεσαν έξω από την πόρτα εισόδου του σκουπίδια, το κανάλι όπου εξακολουθεί να διατηρεί στις τάξεις του ένα Δημοσιογράφο που του έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για πράξη χουλιγκανισμού [πέταγμα μπουκαλιού στον διαιτητή ενός αγώνα μπάσκετ του Παναθηναϊκού] αντί να τον απολύσει πάραυτα με την άσκηση της ποινικής δίωξης [ως ελάχιστο δείγμα ήθους!], το κανάλι που χρωστάει στο Δημόσιο [όπως επανειλλειμένα έχει καταγγείλει ο ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ χωρίς να τον διαψεύσει! μέχρι σήμερα πάνω από 35 δισ· κυρίως σε ασφαλιστικές εισφορές Δημοσιογράφων] ωρύεται ότι το φιμώνουν με την επιβολή μιας ποινής, λίαν επιεικούς, αφού ήταν αιτία μια άθλια εκπομπή του να αυτοκτονήσει ένας άνθρωπος πριν αποφανθεί αμετάκλητα [στην περίπτωση του θέματος αυτής της άθλιας εκπομπής δεν είχε εκδοθεί καν μια δικαστική απόφαση, μια ποινική δίωξη είχε ασκηθεί μόνο!] η Δικαιοσύνη για την ενοχή ή την αθωότητα του! Σε τέτοιο κατάντημα και τέτοια κατάπτωση έχει βουλιάξει η αντίδραση της κοινωνίας μας ώστε να βρίσκονται άνθρωποι,[αλλά η συμπεριφορά τους είναι κατανοητή, όπως θα αποδειχθεί παρακάτω], μεταξύ αυτών και ένας πρώην Πρόεδρος του Αρείου Πάγου!!, να καταδικάζουν ένα νόμιμο όργανο της Πολιτείας γιατί επιτέλεσε το καθήκον του, εκδίδοντας μια απόφαση [άσχετο αν είναι σωστή ή εσφαλμένη] εφαρμόζοντος ένα νόμο της Πολιτείας, χωρίς να έχουν προσβάλει αυτή την απόφαση! Μια παρένθεση για τον πρώην Πρόεδρο του Αρείου Πάγου [γιατί περί αυτού πρόκειται] κ. Βασίλη Κόκκινο: κ. Πρόεδρε, μήπως πάθατε αμνησία και δεν θυμάστε ότι όταν είσασταν Δικαστής [ανεξάρτητα από τον βαθμό που φέρατε] και όλοι οι Έλληνες δικαστές ουρλιάζατε και λέγατε ότι δεν επιτρέπεται κριτική δικαστικής απόφασης μέχρι την αμετάκλητη αποπεράτωση της δίκης επικαλούμενοι τον βρυκολακιασμένο μεταξικό νόμο περί Τύπου; Μήπως θα πρέπει να σας θυμίσω το «δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις;» Μήπως θα πρέπει να σας θυμίσω ότι, όπως πληροφορούμαι από τον Τύπο, του Συμβουλίου αυτού προΐσταται ένα διαμάντι [σε ήθος και σε γνώσεις] της συνταγματικής επιστήμης της χώρας μας όπως ο καθηγητής κ. Γιώργος Κασσιμάτης [που ευτύχησα να τον έχω δάσκαλο μου στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο]; Μήπως μπερδεύετε τον σημερινό Πρόεδρο με τους παλιότερους και τους ισοπεδώνετε όλους; Αντίθετα, δεν θάπρεπε να τον συγχαρούμε γιατί, αυτός, πέρα από τις τρομακτικές πιέσεις που δέχεται [επιτρέψτε μου μια προφητεία: ο αρμόδιος Υπουργός Τύπου δεν θα υπογράψει αυτή την απόφαση!] αποφάσισε να εφαρμόσει ένα νόμο; Μήπως θάπρεπε να περιμένετε λίγο ακόμη να δείτε την πορεία αυτού του καθηγητή ως Προέδρου και μετά να τον κρίνετε; Και τι θα πει «κανάλι που λειτουργεί υποδειγματικά»!!? Να αυτοκτονεί ανθρώπους πριν την αμετάκλητη κρίση της Δικαιοσύνης, να έχει ως Δημοσιογράφο του σε περίοπτες εκπομπές άτομο που διώκεται για πράξεις χουλιγκανισμού, να χρωστά 35 δισ από ασφαλιστικές εισφορές και να μην εφαρμόζονται οι διατάξεις περί αναγκαστικής είσπραξης των οφειλομένων εισφορών, μεταξύ αυτών και παραπομπή του αφεντικού του στον Εισαγγελέα; Αυτά είναι για σας τα μέτρα υποδειγματικής λειτουργίας ενός καναλιού; Αν ναι, τότε, λυπάμαι για λογαριασμό σας κ. Πρόεδρε! Ειλικρινά λυπάμαι!
Αυτές τις ημέρες που βρυχάται ένα μέλος του Βρυκόλακα-Κράτους, βλέπουμε να παρελαύνουν εν χωρώ πολιτικοί κροκόδειλοι [από μια, κυρίως, πολιτική παράταξη] από τις εικόνες του και να δηλώνουν βαρύγδουπα την «απέχθεια», την λύπη τους, να δηλώνουν ότι πλήττεται η ελευθεροτυπία στη χώρα μας, κάτι περίπου σαν η Ελλάδα να φασιστοκρατείται!! για την επιβληθείσα ποινή. Ήθελα να ρωτήσω, αυτοί οι πολιτικοί Κροκόδειλοι, όταν παλιά καταδικάζονταν από τα Δικαστήρια η εφημερίδα Αυριανή για την άθλια δημοσιογραφία της, βγήκε κανείς από αυτούς να χύσει μερικά κροκοδείλια δάκρυα για την λεγόμενη «ελευθερία του Τύπου»; ‘Η μήπως υπάρχει ελευθερία του Τύπου ανάλογα αν αυτή η ελευθερία εξυπηρετεί τις κομματικές και προσωπικές, κυρίως, επιδιώξεις και στόχους μας; Είναι σαφέστατο ότι αυτοί οι πολιτικοί κροκόδειλοι παριστάνουν τους υπερασπιστές της αθλιότητας για να εξασφαλίσουν δωρεάν προβολή σ’ αυτό το κανάλι! Το αντάλλαγμα και τα κίνητρα αυτής της ψευτοευαισθησίας είναι προφανέστατο!! Κατ’ αυτούς ελευθεροτυπία είναι το δικαίωμα το φιλικό σου κανάλι να αυτοκτονεί ανθρώπους εξ αιτίας μιας άσκησης απλής ποινικής δίωξης!! Είναι πασίγνωστο ότι στο όνομα της ελευθερίας έχουν διαπραχθεί τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας! Κατ’ αυτούς, η Δικαιοσύνη δεν έχει λόγο ύπαρξης, δικαστήρια στην Ελλάδα είναι και πρέπει να είναι οι λογής παρουσιαστές των αθλιοτήτων! Ο Φαρισαϊσμός είναι το ανώτατο στάδιο του πολιτικού κροκοδειλισμού! Κι όταν οι κροκόδειλοι φαρισαΐζουν, δεν είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί του λαού; Ας τους αγνοήσουμε αυτούς τους πολιτικούς κροκόδειλους, ας εμπιστευτούμε και ας απαιτήσουμε την τήρηση και εφαρμογή των νόμων από τα αρμόδια όργανα της Πολιτείας! Κυρίως, ας στηρίξουμε τα όργανα που επιτελούν το καθήκον τους εφαρμόζοντας αυτά τα οποία τους ενεπιστεύθηκε η Πολιτεία. Έτσι μόνο θα δικαιούμαστε να είμαστε αυστηροί στην εφαρμογή των νόμων. Ο μεγάλος διαφωτιστής και πνευματικός καθοδηγητής της μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης Montesquieu είναι πάντα επίκαιρος, «ελευθερία είναι το δικαίωμα να κάνουν κάθε τι που οι νόμοι επιτρέπουν».
Ο γράφων δεν είναι υπέρ της επιβολής επί πλέον ποινών στην έκφραση του Τύπου. Μια καταδίκη ενός δημοσιογράφου είναι γι αυτόν το μάνα εξ ουρανού, καλύτερη διαφήμιση δεν θα μπορούσε να περιμένει. Είναι βέβαιο ότι ο κ. Κασιμάτης θα ανέβει ένα Γολογοθά, ίσως θα ήταν καλύτερα για τον ίδιο και την αξιοπρέπεια του να αρνηθεί τη θέση αυτή· θα τον στίψουν σαν λεμονόκουπα και μετά θα τον πετάξουν! Αρκούν οι διατάξεις των ισχυόντων αστικού κώδικα και ποινικού κώδικα. Το επίπεδο και το ήθος ενός δημοσιογράφου δεν δημιουργείται με μπαμπούλες! Όπως διδάσκει και ο εκ των κορυφαίων ελλήνων συνταγματολόγων, «Η διάταξη αυτή [επεξήγηση δική μου: αναφέρεται στην Σύνταγμα 14 § 8 που ορίζει, “νόμος ορίζει τας προϋποθέσεις και τα προσόντα ασκήσεως του δημοσιογραφικού επαγγέλματος”] που κατάγεται από το Σύνταγμα του 1952 δεν απαντά σε κανένα άλλο δημοκρατικό σύνταγμα και παρουσιάζει ιδιαίτερους κινδύνους. Ένας τέτοιος νόμος, και αν δεν περιοριστεί [στον αμφισβητούμενης άλλως τε συνταγματικότητας] καθορισμό τυπικών καθαρώς κριτηρίων και προϋποθέσεων, μπορεί να οδηγήσει στην κρατική κηδεμόνευση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος και να απειλήσει την ελευθερία του τύπου. Βέβαια, ο σκοπός του άρθρου 14 § 8 δεν είναι αυτός. Αντιθέτως, ο σκοπός της διατάξεως αυτής κατά τον συντακτικό νομοθέτη του 1952 που την πρωτοεισήγαγε είναι να ανυψώσει τον τύπο, διότι η πολιτεία πρέπει να προστατεύσει το λειτούργημα του δημοσιογράφου από εκείνους που δεν είναι άξιοι. Από τη στιγμή όμως που η Πολιτεία αποφασίζει ποιοι δημοσιογράφοι είναι άξιοι και ποιοι ανάξιοι του λειτουργήματος τους, παύει να υπάρχει ελευθερία του Τύπου. Η ανύψωση αυτή ελάχιστα μπορεί να επιτευχθεί με νομοθετικές διατάξεις, ίδρυση δημοσιογραφικών σχολών και καθιέρωση πτυχίων υποχρεωτικών για τους μέλλοντες δημοσιογράφους. Αν υπάρχει ένα επάγγελμα, όπου η θεωρητική φοίτηση και κατοχή διπλωμάτων πολύ λίγα εγγυάται, η δε γενική μόρφωση, το ταλέντο και η πρακτική εξάσκηση είναι πολύ σπουδαιότερα, είναι το δημοσιογραφικό επάγγελμα. Η ανύψωση του δημοσιογραφικού επιπέδου επέρχεται με την γενική ανύψωση του πολιτιστικού επιπέδου και όχι με ίδρυση υποχρεωτικών δημοσιογραφικών σχολών, η οποία θα κατέληγε, ίσως μοιραίως, σε συνταγματικώς απαράδεκτο περιορισμό της ελευθερίας του Τύπου» [Πρ· Δαγτόγλου, Συνταγματικό Δίκαιο, ατομικά δικαιώματα, 1991, § 771, σελ· 535-536]. Μια επεξήγηση δική μου. Τα ανωτέρω ισχύουν για τον έγγραφο Τύπο και όχι για τον ηλεκτρονικό στον οποίο δεν ισχύουν οι προστατευτικές διατάξεις του άρθρου 14 Συντάγματος 1975/1986.
Για το ότι τέτοιες αθλιότητες όπως αυτά τα δολοφονreality σκουπιδοshows έπρεπε να απαγορευθούν από τους ίδιους του δημοσιογράφους γιατί εξευτελίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, περιορίζομαι να παραθέσω απόσπασμα από μια μελέτη του πρώην νομικού συμβούλου, του άρτι αείμνηστου πρωθυπουργού, κ. Κώστα Ζώρα, «απλουστεύων και γενικεύων κανείς θα ηδύνατο να διατυπώσει τον ορισμόν, ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια προσβάλλεται, οσάκις ο συγκεκριμμένος άνθρωπος υποβιβάζεται εις αντικείμενον, εις απλούν μέσον, εις είδος αντικαταστατόν» [Κ. Ζώρα, η συνταγματική αρχή του σεβασμού και της προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας κατά το γερμανικόν σύνταγμα, στο περιοδικό Το Σύνταγμα, 1978, σελ· 12 υπό § 3]. Για δε την παρεκτροπή από τη δημοσιογραφία στη βοθρογραφία [κλασσικό θλιβερό παράδειγμα τα reality shows] περιορίζομαι να παραθέσω απόσπασμα σκέψεων από ένα μεγάλο της ελληνικής δημοσιογραφίας, «Πάγκοινος τόπος είναι πως ο άξιος Τύπος “καίει αλλά και φωτίζει” [όπως έλεγε ο Βολταίρος]¾ενώ ο ανάξιος Τύπος πυρπολεί και βρωμίζει. Πως ο άξιος Τύπος είναι σπουδαίο όργανο ελευθερίας και αλήθειας¾ενώ ο ανάξιος Τύπος καταντά χυδαίο εργαλείο ανισότητας, ασυδοσίας, δουλείας, αφού οι “άλλοι” δεν διαθέτουν ίσα όπλα αντιλόγου στον λόγο του Τύπου αυτού¼αφού η ελευθερία των “Μέσων” καταντά μέσο για την ανελευθερία, την υποδούλωση, την εκμηδένηση των “άλλων”¼ Έτσι ο Τύπος, από “φύλακας της δημοκρατίας” γίνεται δεσμοφύλακας και δήμιος ενός ιδιότυπου φασισμού, χωρίς χρήση υλικής βίας, αλλά με κατάχρηση βίας ψυχολογικής, κοινωνικής, πνευματικής¼Χρειάζεται να πούμε, άλλη μια φορά πως το κοινό θέλει αυτό που του υποβάλλουν και του επιβάλλουν να θέλει,αυτό που το εθίζουν να θέλει οι τέτοια γράφοντες και λέγοντες? Την καλλι-γραφία ή την αθλιογραφία δεν την διαμορφώνει το κοινό¾το κοινό διαμορφώνεται-παραμορφώνεται απ’ αυτούς και, σαν άλλος τοξικομανής, καταντά να την αποζητά και να την αξαίνει. Κοινό και Τύπος [όπως και πολιτική] είναι συγκοινωνούντα αγγεία , που το ένα “γεμίζει”, εκπαιδεύει, διαπλάθει το άλλο¾όμως ο πρώτος γεμιτζής, διδάχος και πλάστης είναι ο Τύπος [και οι πολιτικοί], που έχουν την μπόρεση, τη γνώση και την ευθύνη αυτού του αλληλοδιδακτικού σχολείου. Το θέμα είναι τα “αγγεία” να μην γίνονται δύσοσμα “αγγειά” [Μ. Πλωρίτης, από τη δημοσιογραφία στη βοθρογραφία, “ΤΟ ΒΗΜΑ”, 28 Μαΐου 1995, σελίδα Α 20.
Οι πολιτικοί κροκόδειλοι μας είναι γνωστοί. Τους ξέρουμε όλοι. Ας φροντίσουμε να τους ξεδοντιάσουμε, έτσι ο πόνος μας από τα δαγκώματα τους [ψεύδη και υποκρισία] θα είναι ολιγώτερο οδυνηρός. Αλλιώς δαγκάνει ένας κροκόδειλος με δόντια κι αλλιώς ένας ξεδοντιασμένος! Για δε τον κ. Κόκκινο. Σε καμιά περίπτωση δεν τον συγκαταλέγω στους πολιτικούς Κροκόδειλους. Υπήρξε έγκριτος δικαστικός. Η παρέμβαση του αυτή ήταν άστοχη, άτυχη και περίεργη! Στην παρέμβαση του αυτή μέτρησαν άραγε οι πολιτικές του τοποθετήσεις; Ένας δικαστής τέτοιας θέσης είναι απαράδεκτο να προβαίνει σε τέτοιες δηλώσεις. Αν σκοπεύει να πολιτευθεί μελλοντικά, τότε, κατανοώ απόλυτα την θέση του! Ας μην ξεχνά όμως την πολιτική τύχη δυο άλλων σημαντικών ανώτατων δικαστικών! των κ.κ. Β. Ρώτη και Γ. Κουβελάκη. Εξαφανίστηκαν σαν διάττοντες αστέρες!
Η επιβληθείσα ποινή δεν πρόκειται να υπογραφεί από τον αρμόδιο Υπουργό, και αν υπογραφεί δεν πρόκειται να εκτελεσθεί. Κράτος και αθηναϊκά ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια είναι ένας δδικέφαλοςΙανός! Και ο Ιανός δεν θα κόψει ποτέ το ένα κεφάλι του. Τα χρειάζεται και τα δυο! Γιατί έτσι θα είναι πάντα ένας σωστός κλόουν!
Σημείωση: μετά την συγγραφή αυτού του άρθρου [14-7-1997] δημοσιεύτηκε παρόμοιο στο ΒΗΜΑ [σελίδα Α 53 στις 20-7-1997] του καθηγητή Ν. Αλιβιζάτου με τίτλο «Η ποινή, ο Antenna, και ο ρόλος του ΕΣΡ» το οποίο κατέληγε με την εξής επιτυχημένη φράση, “επιλέγοντας να εκδώσει, ως πρώτη πράξη του, την απόφαση για τον Antenna, το ΕΣΡ υπό τη νέα σύνθεση του θέλησε να δώσει ένα διαφορετικό δείγμα γραφής. Οι πρόσφατες και παλαιότερες απόψεις του Πρωθυπουργού για την αποστολή του και, γενικότερα, για τον ρόλο των ανεξάρτητων διοικητικών αρχών αποτελούν τον καλύτερο σύμμαχο του. Αρκεί το ίδιο να μην αρκεσθεί στην επιβολή κυρώσεων και η κυβέρνηση να εκπληρώσει τις εξαγγελίες της ότι θα το ενισχύσει. Ως τότε, οι επικρητές-υποκριτές, πολιτικοί και μη, καλά θα κάνουν να μην εκτίθενται. Διότι, αν συνεχίσουν στον ίδιο τόνο, το επόμενο βήμα δεν θα είναι πια αυτοκτονίες, αλλά δολοφονίες στα πλατό!! [τα θαυμαστικά δικά μου].

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...