Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

Απεργία και θύματα χωρίς αιτία.

Γιώργος Φραγκούλης
Γράφει ο Γιώργος Φραγκούλης. Δημοσιεύτηκε στην ιστορική εφημερίδα του Ηρακλείου, του αείμνηστου Αλέξανδρου Μυκωνιάτη, ΠΑΤΡΙΔΑ της 4-5-2001 σελ· 4.
«Η για ψύλλου πήδημα κήρυξη απεργίας τα τελευταία χρόνια, όταν δεν είναι εξ υπαρχής ύποπτη [κάτι μας έμαθε η ιστορία του Σ. Αλιέντε] είναι είτε προμελετημένη επίθεση εργαζομένων εναντίον άλλων εργαζομένων, πράγμα που ονομάζεται συντεχνισμός, είτε εκδήλωση μαζικού κρετινισμού. Όταν οι συντεχνιακές και όχι ταξικές διεκδικήσεις ξεπεράσουν τα όρια ανοχής από το κοινωνικό σύνολο, όχι μόνο θα σταματήσει η αναγκαία για την καλή έκβαση μιας απεργίας συμπαράσταση του κόσμου, αλλά τούτος ο κόσμος θα αρχίσει να εύχεται μια δικτατόρευση της εργασίας και να αναμένει ένα Μεσσία-Δικτάτορα που θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους και θα αποκαταστήσει την εργασιακή ειρήνη με διατάγματα. Ο συντεχνισμός καλλιεργεί το φασισμό και ο φασισμός δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια οργάνωση της κοινωνίας σε βάση συντεχνιακή». [Β. Ραφαηλίδης, κείμενα στο ΕΘΝΟΣ, 29-5-1984].

Κύριε Διευθυντή,
στην έγκριτη εφημερίδα σας έχουν βρει φιλοξενία διάφοροι προβληματισμοί μου ως πολίτη. Ως πολίτη που το ιερότερο δικαίωμα του–της ελευθερίας της έκφρασης–μόνο δια του Τύπου μπορεί να ικανοποιήσει. Αφορμή γι′ αυτούς τους προβληματισμούς μου αποτέλεσε το σχεδιαζόμενο νέο κύμα απεργιών των Δικηγόρων–απεργιών που αποφασίζεται από τα διοικητικά συμβούλια και όχι από τις γενικές συνελεύσεις που αποτελούν τα κορυφαία όργανα των Δικηγόρων, όπως και κάθε συλλόγου εργαζομένων.
Κύριε Διευθυντή, οι καινούργιες δικηγορικές απεργίες έχουν σαν αιτία την αύξηση του ορίου υποχρεωτικής παράστασης των Δικηγόρων στα διάφορα συμβόλαια. Δηλαδή διαμαρτυρόμαστε απεργώντας γιατί τώρα δεν θα καλούμαστε υποχρεωτικά από τους συναλλασσόμενους πολίτες σε συμβόλαια που η αντικειμενική τους εκτίμηση ανέρχεται στο ποσό άνω των 700.000 δρχ αλλά για μεγαλύτερο ποσό [ακούστηκε το ποσό των 20.000.000 δρχ]. Είναι γνωστό ότι μέχρι σήμερα οι πολίτες που κατήρτιζαν μια αγοραπωλησία υποχρεώνονταν από το νόμο να καλούν δυο δικηγόρους να υπογράφουν στα συμβόλαια επί πλέον δε να πληρώνουν και το συμβολαιογράφο [αλήθεια, μήπως μπορεί να μου εξηγήσει κανείς τι υπηρεσίες –και τι σκοπιμότητα, επομένως, εξυπηρετεί η ύπαρξη αυτού του επαγγέλματος–προσφέρει ο συμβολαιογράφος για να υπάρχει σαν θεσμός; Μήπως ξέρει κανείς τι συμβαίνει σε χώρες κύρους όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Καναδάς, για να περιορισθώ μόνο σ′ αυτές;]. Είναι δε επίσης γνωστό ότι στην πράξη, ο ταλαίπωρος αγοραστής χρεώνεται την πληρωμή και των δυο Δικηγόρων και τον συμβολαιογράφο αλλά και την εφορία!! Δηλαδή, η Πολιτεία τιμωρεί τον πολίτη της γιατί, απολαμβάνοντας την αμοιβή των κόπων του, τολμά να αγοράσει, επενδύοντας τον κόπο του, γη! Ποια δικαιολογία έχει εφευρεθεί γι′ αυτό το τεταρτοκοσμικό φαινόμενο της υποχρεωτικής χρηματοδότησης δυο δικηγόρων; Η ασφάλεια των συναλλαγών!!! Δεν λένε όμως την αλήθεια, ότι δηλαδή αυτό το φαινόμενο επιβάλλεται στους από παντού άγρια φορολογούμενους πολίτες με μοναδικό και αποκλειστικό σκοπό την επιδότηση άνεργων δικηγόρων!! Διερωτώμαι, τι σκοπιμότητα εξυπηρετεί η υποχρεωτική παράσταση εκ μέρους του πωλητή [ψευδεπίγραφα βέβαια, αφού στην πράξη, ο δυστυχής αγοραστής τον επιβαρύνεται] ενός Δικηγόρου; Τι υπηρεσία προσφέρει αυτός ο Δικηγόρος; Τις περισσότερες δε φορές, ο Δικηγόρος αυτός πληρώνεται όσα πληρώνεται και ο Δικηγόρος του αγοραστή ο οποίος [Δικηγόρος του αγοραστή] στις περισσότερες των περιπτώσεων έχει προβεί και σε έλεγχο των τίτλων στο υποθηκοφυλακείο [αυτή είναι η μέγιστη υπηρεσία που προσφέρει ο Δικηγόρος και για την οποία θάπρεπε να πληρώνεται καλά]. Η θέση μου γι′ αυτό το θλιβερό φαινόμενο είναι: πλήρης κατάργηση της υποχρεωτικής παράστασης των Δικηγόρων, ανεξαρτήτως ποσού. Επίσης, πλήρης κατάργηση του θεσμού των συμβολαιογράφων. Όσο θα υπάρχει θεσμοθετημένο αυτό το θλιβερό φαινόμενο, αντί για την εκτίμηση των συμπολιτών στο πρόσωπο μας θα εισπράττομε αισθήματα μίσους και απέχθειας, αισθήματα που δεν τα αξίζουμε! Αντιθέτως! Διακονούμε στην κορυφαία επιστήμη και στην κορυφαία πολιτειακή λειτουργία και πρέπει να είμαστε υπερήφανοι γι′ αυτό. Αλλά ας παραγνωρίσουμε προς στιγμή αυτούς τους προβληματισμούς. Θα χάσουμε άραγε εισοδήματα από αυτή την ύλη, μας κυνηγάει αυτό το άδικο κράτος; είμαστε άραγε μια ανάδελφη επαγγελματική τάξη; Ο φόβος αυτός και το αίσθημα καταδίωξης είναι ανύπαρκτο. Και να γιατί: αν ο αγοραστής κρίνει ότι δεν χρειάζεται Δικηγόρο όταν προβαίνει σε μια αγοραπωλησία και δεν ελέγχει έτσι τους τίτλους και, γενικότερα, το ιστορικό του αγοραζόμενου ακινήτου, δεν θα μπορεί αργότερα να επικαλεστεί χρησικτησία αφού θα ελλείπει η απαιτούμενη καλή πίστη του λόγω ακριβώς της παράλειψης του αυτής να ελέγξει το αγοραζόμενο ακίνητο. Ενδεικτικά παραπέμπω στην πλέον πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου υπ′ αριθμό 980/ 1990 η οποία παγιώνει την προϋπάρχουσα νομολογία του στο κρίσιμο αυτό θέμα. Θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω απόσπασμα από αυτή την απόφαση για να έχουν γνώση των ευθυνών που αναλαμβάνουν οι συμπολίτες μας που παραλείπουν την έρευνα στο υποθηκοφυλακείο με ειδικό [δηλαδή, Δικηγόρο], αλλά και για να καθησυχάσουν οι ανησυχούντες και αισθανόμενοι ως διωκόμενοι συνάδελφοι μου, “το στοιχείο της καλής πίστεως δεν υπάρχει όταν ο νομέας γνωρίζει ότι δεν έγινε κύριος ή αγνοεί αυτό από βαριά αμέλεια. Περίπτωση δε τέτοιας αμέλειας συνιστά και η κατά την αγορά ακινήτων παράλειψη ελέγχου των σχετικών βιβλίων μεταγραφών, γιατί αυτή ενέχει σοβαρή εκτροπή από τους κανόνες της στοιχειώδους επιμέλειας, η οποία επιβάλλει τον έλεγχο των προαναφερόμενων βιβλίων, που για την ασφάλεια των συναλλαγών, θεσπίστηκε ακριβώς για να προστατευθεί αυτός που αποκτά ακίνητο, ελέγχοντας το επ′ αυτού δικαίωμα του δικαιοπαρόχου του που περιέρχεται σ′ αυτόν. Η δε τυχόν δυσχέρεια του ελέγχου αυτού δεν μεταβάλλει τα πράγματα, αφού η πραγματοποίηση του γίνεται με σύμπραξη νομικού παραστάτη”. Η απόφαση αυτή είχε να κρίνει τους εξής ισχυρισμούς ενός αγοραστή ο οποίος δεν προέβη σε έλεγχο των τίτλων: α) ότι ο αγοραστής εμπιστεύτηκε πλήρως τον συμβολαιογράφο που συνέταξε το αγοραπωλητήριο συμβόλαιο όσο και τα άλλα συμβόλαια του ίδιου πωλητή σε άλλους αγοραστές και β) την σοβαρή δυσχέρεια του αγοραστή να ελέγξει το όλο ακίνητο του πωλητή που είχε τεμαχιστεί σε πολλά τεμάχια . Προς τι λοιπόν ο ανάδελφος φόβος;
Η απεργία των Δικηγόρων γι′ αυτή την αιτία, εξυπηρετεί άραγε τα συμφέροντα όλων των Δικηγόρων; Όπως σε κάθε επαγγελματική τάξη, και γενικότερα σ′ όλη την κοινωνία, δεν είμαστε όλοι ίδιοι αλλά υπάρχουν διαστρωματώσεις! Ας αναρωτηθούν όσοι επιδοκιμάζουν αυτή την απεργία: θα υποφέρει άραγε το ίδιο ένας μαχόμενος Δικηγόρος με αυτόν που είναι διορισμένος ως νομικός σύμβουλος με αντιμισθίες; Θα υποφέρει ένας Δικηγόρος με ευρεία πελατεία το ίδιο με τον Δικηγόρο που ξεκινάει χωρίς πελατεία [και τέτοιο είναι η μεγάλη πλειοψηφία μας] και μετράει τις δίκες κάθε μήνα; Τι όφελος λοιπόν έχει από αυτή την απεργία; Και κυρίως τι επιδιώκει μ′ αυτήν; Να κατοχυρώσει την υποχρεωτική επιδότηση της αρχικής ανεργίας του από το κοινωνικό σύνολο; Λησμονά άραγε ότι ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει; Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης θα επιβιώσει–στο χώρο της επιστήμης [και τέτοιος είναι ο δικός μας χώρος]–μόνο όποιος διαβάζει, ερευνά και δουλεύει σκληρά! Τα ψέματα τελείωσαν προ πολλού! Όποιος θέλει να αντιδράσει σε μια άδικη κυβέρνηση έχει ένα απλό και ανώδυνο γι′ αυτόν [διαμαρτυρόμενο] μέσο: το δικαίωμα της ψήφου. Αν δεν είναι ικανός να το εκμεταλλευτεί και το μυαλό του είναι θηλυκό [ο όρος “θηλυκό” χρησιμοποιείται εδώ ακριβώς με την έννοια που του δίδει ο πατριάρχης της μαζικής ψυχολογίας Γουσταύος Λε Μπον], είναι άξιος της μοίρας του! Το να διαμαρτύρεσαι –εις βάρος της τσέπης σου–όμως για ένα άδικο μέτρο σε βάρος σου και όταν έρθει η ώρα της τιμωρίας, εσύ να επιβραβεύεις αυτόν που σε πολεμά, δεν είναι ίδιο γνώρισμα λογικού ανθρώπου! Εκτός κι αν οι Δικηγόροι γίναμε τόσο πλούσιοι ώστε να έχωμε την οικονομική πολυτέλεια να απεργούμε ανώδυνα για μεγάλο χρονικό διάστημα! Και δυστυχώς, αυτή η αντίληψη, μοιραία, περνά στον πολίτη. Επειδή όμως μια απεργία για να έχει την παραμικρή πιθανότητα επιτυχίας πρέπει να έχει την στήριξη της ευρείας μάζας των πολιτών, ας βγουν οι συνδικαλιστές μας στην κοινωνία και να ζητήσουν να μας στηρίξει στο “δικαίωμα” μας να επιδοτούν την ανεργία μας! Αν έχουν ανταπόκριση, ας κηρύξουμε απεργία διαρκείας. Αλλά πρώτα να έχουμε στήριξη από αυτήν. Αλλιώς συμμετέχουμε σε μια ανόητη απεργία. Ο Β. Ραφαηλίδης είναι τραγικά επίκαιρος όταν μας προειδοποιεί για τις συνέπειες της μη στήριξης της απεργίας μας από την κοινωνία. Η κοινωνία θα αναμένει τον Μεσσία-Δικτάτορα που θα βάλει τα πράγματα στη θέση του με διατάγματα. Και ο Δικτάτορας αυτός μπορεί κάλλιστα να έχει κοινοβουλευτική μάσκα. Κι αυτός ο Δικτάτορας είναι ο πιο επικίνδυνος γιατί δεν μπορείς να τον πολεμήσεις εύκολα, ακριβώς επειδή καμουφλάρεται σαν χαμαιλέοντας! Σε θέματα που θάπρεπε πραγματικά να αγωνιστούμε δυναμικά όπως, ασφαλιστικό, ποιότητα απονομής δικαιοσύνης, οι συνδικαλιστές μας ποιούνται φρονίμως την νήσσαν!
Τελειώνοντας, δεν πρέπει να λησμονάμε ότι η απονομή δικαιοσύνης είναι το πολυμότερο αγαθό σε μια πολιτεία. Ποταμοί αίματος χύθηκαν στο όνομα της. Αυτό το αγαθό ανήκει στην κοινωνία των πολιτών, όχι σε μια επαγγελματική συντεχνιακή τάξη. Με αυτές τις ακατανόητες απεργίες μας, για ψύλλου πήδημα, δεν κάνουμε τίποτα άλλο από μια προμελετημένη επίθεση σε βάρος των συμπολιτών μας. Σε τι επίπεδο αναξιοπιστίας και ανυποληψίας έχουν οδηγήσει τον κλάδο μας οι συνδικαλιστές μας, φαίνεται και από την πρόσφατη ποταπή συμπεριφορά κάποιου [πρώην, επιτέλους!] υπουργού Δικαιοσύνης ονόματι Ευ. Γιαννόπουλου κατά του σημερινού “προοδευτικού”! Προέδρου του Δ.Σ. Αθηνών. Και μη μου πει κανείς “τι συμπεριφορά περίμενες από αυτό τον υπουργό” γιατί θα του απαντούσα, ποιος τον διόρισε αυτό τον υπουργό σε ένα τόσο νευραλγικό υπουργείο; Αν δεν ανησυχούμε γι′ αυτή την αντιμετώπιση εκ μέρους της Πολιτείας, το μέλλον δεν είναι ρόδινο. Ας πάψουμε να θεωρούμε ότι είμαστε το κέντρο του σύμπαντος και να νομίζουμε ότι όλοι και όλα κινούνται γύρω από μας
Είπα και ελάλησα και αμαρτίαν ουκ έχω!
Υ.Γ. 1. Όσο αφορά την στάση εργασίας των Δικηγόρων για μια!! ώρα την Δευτέρα 30-4-2001 σε δήθεν συμπαράσταση των Τούρκων αγωνιστών που πεθαίνουν στα λευκά κελιά, ένα έχω να προσθέσω: στάση εργασίας για μια ώρα, όχι μόνο δεν αποτελεί αλληλεγγύη αλλά κοροϊδία και αμετροέπεια χείριστου είδους! Είναι άραγε αυτό το επίπεδο μας;
Υ.Γ 2 [το υστερόγραφο 2 γράφτηκε τώρα με τη δημοσίευση αυτής της ανάρτησης]. Δε χρειάζεται να περιγράψω τη μήνη που προκάλεσε στους συναδέλφους μου η δημοσίευση του άρθρου αυτού! Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ηρακλείου, από τους πλέον επιτυχημένους, αν όχι ο πλέον επιτυχημένος, μου ομολόγησε σε κατ'  ιδίαν συζήτηση μας, μετά από δώδεκα χρόνια! από τη δημοσίευση του άρθρου μου στην ΠΑΤΡΙΔΑ, "Γιώργο, μη νομίζεις πως δε συμφωνούσαμε με τις σκέψεις σου αυτές αλλά, καταλαβαίνεις ότι σαν Σύλλογος δε μπορούσαμε να πάρουμε θέση υπέρ του"! Πως θα σχολίαζε ο μεγάλος Φρ. Νίτσε εν προκειμένω; "Μερικοί γεννιούνται μεταθανάτιοι"! [από τον περίφημο πρόλογο του στον Αντίχριστο του].
Παρατήρηση: Με το άρθρο μου αυτό ασχολήθηκε [στις 8-5-2001, σελ. 20] ο αείμνηστος Δημοσιογράφος Αντώνης Καρκαγιάννης, διευθυντής [ή αρχισυντάκτης τοτε] της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ στην στήλη του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ "Κάθε μέρα", με κάλεσε δε να συνομιλήσουμε, εξ αιτίας του άρθρου αυτού, στην ραδιοφωνική εκπομπή του, στον τότε ΣΚΑΙ 100.4.
Το άρθρο του αείμνηστου Αντ. Καρκαγιάννη δημοσιεύεται αμέσως παρακάτω.

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ
Αντ. Καρκαγιάννης
 Απεργία δικηγόρων

Του Αντώνη Καρκαγιάννη [ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 8-5-2001, σελ. 20]
«Οταν μ' αυτό το τρομερό όπλο (απεργία) ρίχνεις στον γάμο του Καραγκιόζη είσαι Καραγκιόζης ο ίδιος. Κι όταν ταλαιπωρείς άλλους εργαζόμενους είσαι απλά και καθαρά ένας αχρείος στην χειρότερη περίπτωση κι ένας εκ γενετής ηλίθιος που δεν ξέρει τι του γίνεται στην καλύτερη. Η για ψύλλου πήδημα κήρυξη απεργίας τα τελευταία χρόνια, όταν δεν είναι εξ υπαρχής ύποπτη (κάτι μας έμαθε η ιστορία του Σ. Αλιέντε) είναι είτε προμελετημένη επίθεση εργαζομένων εναντίον άλλων εργαζομένων, πράγμα που ονομάζεται συντεχνισμός, είτε εκδήλωση μαζικού κρετινισμού... Οταν οι συντεχνιακές και όχι ταξικές διεκδικήσεις ξεπεράσουν τα όρια ανοχής από το κοινωνικό σύνολο, όχι μόνο θα σταματήσει η αναγκαία για την καλή έκβαση μιας απεργίας συμπαράσταση του κόσμου, αλλά τούτος ο κόσμος θα αρχίσει να εύχεται μια δικτατόρευση της εργασίας και να αναμένει ένα Μεσσία - Δικτάτορα που θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους και θα αποκαταστήσει την εργασιακή ειρήνη με διατάγματα. Ο συντεχνισμός καλλιεργεί τον φασισμό και ο φασισμός δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια οργάνωση της κοινωνίας σε βάση συντεχνιακή». [Β. Ραφαηλίδης ]
Ολα τα στοιχεία και τα επιχειρήματα, καθώς και το παραπάνω απόσπασμα του αξέχαστου Βασίλη Ραφαηλίδη, τα παίρνω από επιστολή του κ. Γεωργίου Φραγκούλη, δικηγόρου Ηρακλείου Κρήτης. Λυπάμαι που δεν μπορεί να δημοσιευθεί ολόκληρη η εκ πέντε πυκνογραμμένων σελίδων επιστολή, η οποία θα απαιτούσε χώρο περίπου μιας σελίδας. Τα επιχείρηματα όμως του κ. Φραγκούλη, τα οποία ασφαλώς θα δυσαρεστήσουν πολλούς ομοτέχνους του, μου φαίνονται λογικά και γι' αυτό τα επικαλούμαι. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.
Οταν δύο κατά τα άλλα «ελεύθεροι» πολίτες αποφασίζουν ελευθέρως ο ένας να πωλήσει και ο άλλος να αγοράσει ένα ακίνητο υποχρεώνονται από τον νόμο να πληρώσουν τις αμοιβές δύο δικηγόρων και ενός συμβολαιογράφου Στην πράξη όλα αυτά τα έξοδα βαρύνουν τον αγοραστή. Εκ των δύο δικηγόρων ο μεν του πωλητή δεν έχει προσφέρει καμία άλλη υπηρεσία πλην της εκ του νόμου υπογραφής του. Ο δε δικηγόρος του αγοραστή περιορίζεται στον έλεγχο των τίτλων και για αυτήν την υπηρεσία του, γράφει ο κ. Γ. Φραγκούλης, ο αγοραστής πρέπει να πληρώσει καλά τον δικηγόρο. Ο κ. Γ. Φ. έχει την άποψη ότι και ο ακριβοπληρωμένος συμβολαιογράφος είναι άχρηστος.
Η δικαιολογία που έχει εφευρεθεί γι' αυτό το «χαράτσι των συναλλασσομένων είναι... η ασφάλεια των συναλλαγών»!!! (τα τρία θαυμαστικά είναι του κ. Γ. Φραγκούλη). Η αλήθεια, ότι επιβάλλεται αυτό το «χαράτσι» στους πανταχόθεν φορολογούμενους πολίτες για την επιδότηση των ανέργων (και άλλων αναξιοπαθούντων δικηγόρων.
Ο κ. Γ. Φραγκούλης πιστεύει ότι η κατάργηση αυτού του «χαρατσίου» όχι μόνον δεν μειώνει τη δικηγορική ύλη αλλά αντιθέτως την αυξάνει. Διότι επαυξάνει την ευθύνη των συναλλασσομένων και ιδίως του αγοραστή, ο οποίος θα καταφύγει ελευθέρως στον δικηγόρο της εμπιστοσύνης του, ακριβώς για την ασφάλεια της συναλλαγής.
Ο κ. Γ. Φραγκούλης θεωρεί αδικαιολόγητες και εις βάρος του κλάδου τις απεργίες των δικηγόρων, που καταταλαιπωρούν τους πολίτες, με αίτημα να μην αυξηθεί το κατώτερο αξίας, πέραν του οποίου απαιτείται η παρουσία δικηγόρων στην υπογραφή συμβολαίων. Παρατηρεί δε ότι η απόφαση της απεργίας λαμβάνεται από το Δ. Σ. των συλλόγων και όχι από το κυρίαρχο όργανο, τη γενική συνέλευση των συλλόγων.
Ο μαχόμενος δικηγόρος διεκδικεί την πελατεία του και το εισόδημά του με επαγγελματικά κριτήρια, προσφέροντας στους πελάτες του επιστημονικές και ουσιαστικές υπηρεσίες και όχι τυπικές εκ του νόμου. Εργάζεται, διαβάζει και μοχθεί για να κατακτήσει επιστημονική αρτιότητα με την οποία θα αντιμετωπίσει με επιμέλεια και ευθύνη την κάθε δικηγορική υπόθεση. Αυτός ο δικηγόρος δεν έχει ανάγκη... της αρωγής του νόμου για να επιδιώξει το εισόδημά του ούτε έχει την πολυτέλεια να εγκαταλείπει κάθε τόσο τα δικαστήρια και τη δουλειά του. Αυτός ο δικηγόρος θεωρεί τιμή του να αμείβεται για ουσιαστικές νομικές υπηρεσίες που προσφέρει στον πελάτη του, συμβάλλοντας ταυτόχρονα στην εύρυθμη λειτουργία της πολιτείας.
Αυτοί οι δικηγόροι δεν ωφελούνται από τις απεργιακές κινητοποιήσεις, όπως δεν ωφελούνται και τα γενικότερα συμφέροντα του κλάδου και η επιστημονική και αξιοπρεπής άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος. Υπάρχουν βέβαια, και οι «άλλοι» δικηγόροι. Τι να κάνουμε; Το κάθε επάγγελμα έχει κατηγορίες και διαβαθμίσεις και δεν είναι αυτός σοβαρός λόγος της... εκ του νόμου αρωγής.

Και ο κ. Φραγκούλης τελειώνει με τη φράση που τίθεται ως υπότιτλος αυτού του σημειώματος.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...