Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

Συμμετοχή σε αυτοκτονία μέσω διαδικτύου.

Συμμετοχή σε αυτοκτονία μέσω διαδικτύου. Στοιχεία αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης. Παροχή βοήθειας και χρόνος παροχής της. Τόπος τέλεσης της πράξης. Πραγματικά περιστατικά. Παροχή βοήθειας στον αυτόχειρα, του οποίου ο κατηγορούμενος δεν γνώριζε την πραγματική του ταυτότητα, κατά τη διάρκεια ηλεκτρονικής επικοινωνίας μαζί του, προτείνοντάς του την κατάποση συγκεκριμένου γεωργικού φαρμάκου. Δεν προέκυψε αδιαμφισβήτητα ότι ο αυτόχειρας έκανε χρήση του συγκεκριμένου φαρμάκου. Από το σύνολο της ηλεκτρονικής επικοινωνίας τους προκύπτει ότι επρόκειτο για μία χαλαρή συζήτηση, στην οποία, μάλιστα, διαφαίνεται μία διάθεση αστεϊσμού εκ μέρους του κατηγορουμένου, δεδομένου ότι ο αυτόχειρας είχε γυναικείο ψευδώνυμο και δήλωσε ότι ήταν συντάκτης περιοδικού που κάνει έρευνα πάνω στο θέμα. Επομένως ο κατηγορούμενος δεν ανέπτυξε τέτοιας μορφής και έντασης δραστηριότητα η οποία να συνιστά την κατ’ άρθρο 301 ΠΚ βοήθεια. Η συμπεριφορά του κατηγορουμένου δεν πληροί την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος. Αθώος ομόφωνα.
Στρατοδικείο Αθηνών 361/08.



Προεδρεύων: Στρατ. Δικαστής Β΄ Σπυρόπουλος Γεώργιος
Μέλη: Στρατ. Δικαστής Δ΄, Τσιρέκη Αννέτα (αιτιολογούσα δικαστής) Αν/χης Πολυχρονόπουλος Πολυχρόνης
Εισαγγελέας: Στρατ. Δικαστής Β΄ Λέκκας Γεώργιος

Ι. Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 301 ΠΚ, όποιος με πρόθεση κατέπεισε άλλον να αυτοκτονήσει, αν τελέστηκε η αυτοκτονία ή έγινε απόπειρά της, καθώς και όποιος έδωσε βοήθεια κατ’ αυτήν, τιμωρείται με φυλάκιση. Με δεδομένο ότι η αυτοκτονία ή η απόπειρα αυτής δεν αποτελεί ποινικώς αξιόλογη αδικοπραγία, δεν έχουμε να κάνουμε με «συμμετοχή» κατά τα άρθρα 45- 49 ΠΚ, γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν παράδοξο καθόσον οι γενικές αυτές περί συμμετοχής διατάξεις προϋποθέτουν τυποποιημένο έγκλημα. Συνεπώς πρόκειται για αυθύπαρκτη συμπεριφορά, η οποία έχει αυτοτελές άδικο και ανεξάρτητο από την πράξη της αυτοκτονίας. Κατ’ ακολουθία πρόκειται για θέσπιση ιδιώνυμου εγκλήματος που στρέφεται κατά του έννομου αγαθού της ζωής, του οποίου φορέας δεν είναι μόνο το άτομο αλλά και η ίδια η Πολιτεία, η οποία έχει συμφέρον στη διατήρηση της ζωής των πολιτών αφού ο άνθρωπος ως μέλος της οργανωμένης κοινωνίας αποκτά αξία εντός αυτής. Η κύρια υλική πράξη, είναι έργο αυτού τούτου του θύματος και όχι (όπως στο άρθρο 300 ΠΚ) του δράστη. Πάντως, το άρθρο 301 ΠΚ προϋποθέτει καταλογιστό αυτόχειρα παρά το γεγονός ότι η απόφαση να θέσει τέρμα στη ζωή του δεν είναι ανεπηρέαστη από έντονες ψυχικές πιέσεις, ώστε να λαμβάνεται με ψυχρή περίσκεψη. Περαιτέρω το αδίκημα είναι υπαλλακτικώς μικτό. Για τη στοιχειοθέτηση της αντικειμενικής υπόστασης αυτού απαιτείται ο δράστης είτε να καταπείσει άλλον να αυτοκτονήσει είτε να παράσχει βοήθεια στον αυτοκτονούντα κατά την εκτέλεση της πράξης. Κατάπειση είναι η επίμονη πρόκληση σε άλλον της απόφασης προς αυτοκτονία, κατόπιν “εξ υπαρχής προσπαθείας και εξ αποκλειστικής πρωτοβουλίας του καταπείθοντος”. Η περίπτωση αυτή τελείται δια πειθούς, προϋποθέτει δηλαδή μία γλωσσική επικοινωνία συνεπεία της οποίας το θύμα πείθεται εντελώς από το δράστη να δώσει τέλος στη ζωή του χωρίς να του αφήνονται καν περιθώρια αμφιβολιών. Έτσι δεν μπορεί να γίνει λόγος για κατάπειση εφόσον ο αυτόχειρας ήταν ούτως ή άλλως αποφασισμένος να προβεί στο απονενοημένο διάβημα, ούτε επίσης μπορούν να θεμελιώσουν το αδίκημα τα προκληθέντα από το δράστη σωματικά δεινοπαθήματα. Αναφορικά με το δεύτερο τρόπο τέλεσης του εγκλήματος, επισημαίνεται ότι επειδή το είδος της βοήθειας δεν προσδιορίζεται από το νόμο, μπορεί αυτή να είναι τόσο υλική (όπως προμήθεια των κατάλληλων μέσων πχ δηλητηρίου, όπλου κτλ) όσο και ηθική (παροχή συμβουλών και οδηγιών, ενίσχυση της ήδη υπάρχουσας αποφάσεως περί αυτοκτονίας). Ο νόμος λέει ότι η παροχή βοήθειας πρέπει να έγινε «κατ’ αυτήν», ήτοι κατά την εκτέλεση, δηλαδή κατά τη διαδικασία της αυτοκτονίας. Έτσι γίνεται δεκτό από πολλούς συγγραφείς ότι η παροχή βοήθειας φαίνεται να περιλαμβάνει μόνο την άμεση συνέργεια ( 46 1β΄ΠΚ) , η οποία ως γνωστόν παρέχεται κατά την τέλεση της κύριας πράξης και στην εκτέλεση αυτής (Ε. Συμεωνίδου- Καστανίδου, Εγκλήματα κατά της ζωής, Β΄Εκδοση, σελ. 499-501, Χαραλαμπάκης «Εμμεση Αυτουργία» σελ. 371). Άλλη άποψη (Ανδρουλάκης Ειδικό Μέρος α΄, σελ 30) δέχεται ότι το «κατ’ αυτήν» έχει αναγκαίως χρονική σημασία και κατά συνέπεια εκτός από την άμεση συνέργεια πληροί την αντικειμενική υπόσταση της συμμετοχής σε αυτοκτονία και η απλή η οποία όμως χωρεί μόνο κατά την τέλεση αυτής (και όχι προ αυτής). Σύμφωνα, με την τελευταία άποψη, που είναι και η πλέον αποτελεσματική σε σχέση με την προστασία του έννομου αγαθού της ζωής, η παροχή βοήθειας αντιστοιχεί με τη συνέργεια η οποία ταυτίζεται με την οιαδήποτε ενεργητικότητα προ ή κατά την εκτέλεση της αυτοκτονίας και διευκολύνει αυτή. Σε κάθε περίπτωση, όμως, δεν πρέπει η παρασχεθείσα βοήθεια να φθάσει μέχρι τη συμμετοχή, με την τεχνική του όρου έννοια, σε αυτοκτονία διότι τότε θα συντρέχει περίπτωση εφαρμογής των άρθρων 299 ή 300 ΠΚ. Τέλος, επισημαίνεται ότι η βοήθεια μπορεί να τελεσθεί και με παράλειψη υπό τους όρους του άρθρου 15 ΠΚ. Για τη στοιχειοθέτηση της υποκειμενικής υπόστασης κρίνεται απαραίτητη η ύπαρξη πρόθεσης, δηλαδή ο δράστης πρέπει να αποδέχεται (να επιδιώκει ή να θέλει) τουλάχιστον το θάνατο του θύματος μέσω της αυτοκτονίας του. Η επέλευση του θανάτου του άλλου, δηλαδή η αυτοκτονία ή η απόπειρά της αποτελεί, εξωτερικό όρο του αξιοποίνου. Τούτο αναφέρεται ρητά για την περίπτωση του καταπείσαντος αλλά κατά την κρατούσα γνώμη, υπονοείται από τα συμφραζόμενα και για την περίπτωση του παράσχοντος βοήθεια. Εάν ελλείπει ο εξωτερικός αυτός όρος του αξιοποίνου, δεν ανακύπτει ζήτημα εφαρμογής του οικείου άρθρου. Χρόνος τέλεσης της πράξης είναι ο χρόνος της κατάπεισης ή της παροχής βοήθειας και όχι ο χρόνος της αυτοκτονίας ή της απόπειρας αυτής. Τόπος τέλεσης της πράξης, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 16 ΠΚ, θεωρείται τόσο ο τόπος όπου ο υπαίτιος διέπραξε την αξιόποινη ενέργεια ή παράλειψη (δηλαδή όπου κατέπεισε τον αυτόχειρα ή προσέφερε σε αυτόν την απαιτούμενη αρωγή) όσο και ο τόπος που έλαβε ώρα η αυτοκτονία ή απόπειρα αυτής.

ΙΙ. Στην προκειμένη περίπτωση από όλη τη σχετική με την απόδειξη κύρια διαδικασία και συγκεκριμένα τις καταθέσεις στο ακροατήριο των Γ. Μ., Κ. Β και Κ.Μ που παραστάθηκαν ως πολιτικώς ενάγοντες και των μαρτύρων υπεράσπισης Σ. Χ. και Χ. Ν, την ανάγνωση των μαρτυρικών καταθέσεων των …… που ελήφθησαν κατά την προδικασία όσο και των σχετικών εγγράφων, σε συνδυασμό με την απολογία του κατηγορουμένου, προέκυψαν τα εξής:
Ο κατηγορούμενος Φ.Ι. υπηρετούσε ως ΕΠΟΠ (ΠΖ) στο 542 Μ/Κ ΤΕ στη Ρόδο. Τη νύχτα της 28ης προς την 29-8-2004, ευρισκόμενος με άδεια στα Χανιά, μετέβη στην καφετέρια..., απ΄ όπου εισήλθε στο διαδίκτυο χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο και ήλθε σε επικοινωνία με αγνώστων στοιχείων άτομο που παρουσιάστηκε με το ψευδώνυμο ... και αναζητούσε τρόπους αυτοκτονίας. Ο Φ.Ι. υπέδειξε μεταξύ άλλων και την κατάποση του γεωργικού φαρμάκου ... καθώς και τον τρόπο προμήθειας αυτού από οποιοδήποτε κατάστημα πώλησης γεωπονικών ειδών. Περίπου στο μέσο της διαδικτυακής του συνομιλίας, ο κατηγορούμενος ρώτησε τη φερόμενη ως ... για το λόγο για τον οποίο ενδιαφερόταν να μάθει τρόπους αυτοκτονίας κι «αυτή» του απάντησε ότι συνέτασσε ένα σχετικό άρθρο για το περιοδικό ... Η συνομιλία συνεχίστηκε με το ίδιο περιεχόμενο, ενώ στο τέλος αυτής ο Φ.Ι. ανέφερε το πραγματικό του (κύριο) όνομα καθώς και τον αριθμό του (κινητού) τηλεφώνου του. Το μεσημέρι δε της 29-8-2004, έλαβε τηλεφώνημα από μία κοπέλα, (που εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι ήταν η Κ. Μ.), η οποία αφού του ανέφερε ότι ήταν η ..., ζήτησε και πάλι πληροφορίες για το προαναφερόμενο φυτοφάρμακο (την ακριβή ονομασία του, καθώς και το πώς θα μπορούσε να το προμηθευτεί). Αυτός της απάντησε και αφού έκλεισαν το τηλέφωνο δεν είχε έκτοτε καμία επαφή με τη ... Περί την 00.45΄ ώρα της 10-9-2004, διακομίστηκε νεκρός στο Νοσοκομείο «ΕΛΠΙΣ» στην Αθήνα, ο Κ. Κ, γεννηθείς το έτος 1986. Από επεξεργασία του ηλεκτρονικού του υπολογιστή, διαπιστώθηκε ότι ο αυτόχειρας ήταν το πρόσωπο το οποίο ως ... είχε επικοινωνήσει μέσω διαδικτύου με τον κατηγορούμενο. Τόσο από τις καταθέσεις των γονέων του και της αδελφής του όσο και από τις διαδικτυακές επαφές του προέκυψε ότι ο θανών βρισκόταν σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση εξαιτίας του πρόσφατου χωρισμού του από την κοπέλα με την οποία διατηρούσε συναισθηματικό δεσμό. Ως αιτία θανάτου του Κ.Κ., σύμφωνα με την υπ’ αριθμ. 2882/04 Ιατροδικαστική έκθεση της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών, προσδιορίστηκε η δηλητηρίαση με γεωργικά φάρμακα. Κατά δε την υπ’ αριθμ. 1005/2004 Εργαστηριακή Εκθεση τοξικολογικής εξέτασης της ίδιας υπηρεσίας, διαπιστώθηκε στο βιολογικό υλικό του θανόντος η παρουσία methomyl (καρβαμιδικά εντομοκτόνα, γεωργικά φάρμακα). Εντούτοις πρέπει να επισημανθεί ότι το συγκεκριμένο γεωργικό φάρμακο που χρησιμοποίησε ο Κ.Κ. για να θέσει τέρμα στη ζωή του δεν ανευρέθηκε πουθενά. Η αδελφή αυτού, Κ. Μ. ήταν η μόνη που κατέθεσε, τόσο στο στάδιο της αυτεπαγγέλτως διενεργηθείσας αστυνομικής προανάκρισης όσο και στο ακροατήριο, ότι μετά την κηδεία του αδελφού της, κατόπιν σχετικής έρευνας των εντός του δωματίου αυτού προσωπικών του αντικειμένων, ανακάλυψε δύο κουτιά, εκ των οποίων το ένα περιείχε ένα ανοιχτό σακουλάκι με σκόνη λευκού χρώματος κι έγραφε ... Αμέσως μετά πέταξε τόσο αυτό όσο και το άλλο κουτί, το οποίο ήταν σφραγισμένο, στον κάδο απορριμμάτων. Το ανέφερε δε στους γονείς της ύστερα από πολλές ημέρες. Κατόπιν τούτων, ασκήθηκε ποινική δίωξη κατά του Φ Ι, ο οποίος με το υπ’ αριθμ. 1326/07 Κλητήριο Θέσπισμα παραπέμφθηκε να δικαστεί στο ακροατήριο του Τριμελούς Στρατοδικείου Αθηνών ως υπαίτιος του ότι ενώ ήταν στρατιωτικός, δηλαδή ΕΠΟΠ και υπηρετούσε στο 542 Μ/Κ ΤΕ, 29-8-2004, με πρόθεση παρέσχε στον Κ. Κ., χωρίς να γνωρίζει την πραγματική του ταυτότητα, κατά τη διάρκεια ηλεκτρονικής επικοινωνίας που είχε μαζί του από τα Χανιά μέσω διαδικτύου, βοήθεια για ν’ αυτοκτονήσει, προτείνοντάς του την κατάποση του γεωργικού φαρμάκου ... που θα μπορούσε να προμηθευτεί από κατάστημα πώλησης φυτοφαρμάκων, με αποτέλεσμα αυτός, να προμηθευτεί όντως το εν λόγω προϊόν, να το πιει και να θέσει τέλος στη ζωή του την 10-9-2004. 
Απολογούμενος στο ακροατήριο, ο κατηγορούμενος αρνήθηκε την αποδιδόμενη σε αυτόν κατηγορία, εξέφρασε τη λύπη του για το θάνατο του Κ.Κ. αλλά παράλληλα δήλωσε ότι δεν φέρει ευθύνη γι’ αυτό και ως εκ τούτο δεν αισθάνεται ένοχος. Ειδικότερα υποστήριξε, ότι τη νύχτα της 28 προς 29-8-2004, μετέβη στην καφετέρια ... των Χανίων και αφού κατανάλωσε κάποια ποτά, επεδίωξε μέσω INTERNET, γνωριμία με κάποια κοπέλα, όπως είχε κάνει και άλλες φορές στο παρελθόν. Όταν, λοιπόν, του παρουσιάστηκε ο θανών με το ψευδώνυμο ..., ρωτώντας για τρόπους αυτοκτονίας, έχοντας την εντύπωση ότι συνομιλούσε με γυναίκα, συνέχισε την επικοινωνία. Δεν τον παραξένεψε ο τρόπος που επέλεξε η «κοπέλα» για να τον προσεγγίσει διότι δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που κάποιες γυναίκες επικαλούνταν προβλήματα για να δώσουν αφορμή για συνέχιση της επικοινωνίας. Επιπλέον η συγκεκριμένη του δήλωσε ότι είναι συντάκτρια του περιοδικού ... και έγραφε ένα άρθρο σχετικά με τρόπους αυτοκτονίας. Ο Φ.Ι. ισχυρίστηκε ακόμα ότι εξαιτίας της πίεσης του χρόνου και της «θολούρας» στην οποία είχε περιέλθει λόγω των ποτών που είχε καταναλώσει, δεν θυμάται τι ακριβώς έγραψε, χαρακτηρίζοντάς τα «ασυναρτησίες». Πάντως, μεταξύ των άλλων πρότεινε, στη ... και τη χρήση του ... επειδή του ήρθε εκείνη τη στιγμή στο μυαλό κάποιος γνωστός του που το πήρε και πέθανε ακαριαία. Οταν την επόμενη ημέρα έλαβε κλήση στο κινητό του από μία κοπέλα που του συστήθηκε ως η ... του ΙNTERNET, αφού της διευκρίνισε την ακριβή ονομασία του φυτοφαρμάκου, όπως τον ρώτησε, της ζήτησε να συναντηθούν για να γνωριστούν, γιατί τελείωνε η άδειά του και θα πήγαινε στην Αθήνα αλλά η πρότασή του δεν έγινε δεκτή. Οι παραπάνω υπερασπιστικές θέσεις του κατηγορουμένου, οι περισσότερες από τις οποίες προβλήθηκαν με σταθερότητα ήδη κατά την προδικασία, επιβεβαιώνονται κυρίως από την επικοινωνία του κατηγορουμένου με τον αυτόχειρα όπως αυτή καταγράφηκε στην Εκθεση Εργαστηριακής Πραγματογνωμοσύνης της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών. Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει αβίαστα, κάθε αντικειμενικός αναγνώστης, είναι ότι επρόκειτο για μία χαλαρή συζήτηση, στην οποία διαφαίνεται καθαρά ιδίως από την πλευρά του κατηγορουμένου μία διάθεση αστεϊσμού ως προς τους προτεινόμενους τρόπους αυτοκτονίας (βλ. ενδεικτικά «καρφώσου στην καρδιά με μία σούβλα», «εγώ θα έκανα τσουλήθρα σε ξυραφάκια»). 
Κατόπιν των προεκτεθέντων, από την κριτική θεώρηση και συνεκτίμηση του αποδεικτικού υλικού, παρατηρούμε εν πρώτοις ότι δεν προέκυψε αδιαμφισβήτητα, ότι ο αυτόχειρας έθεσε τέρμα στη ζωή του κάνοντας χρήση του υποδειχθέντος από τον Φ.Ι. φυτοφαρμάκου. Σύμφωνα με την έκθεση τοξικολογικής εξέτασης, διαπιστώθηκε στο βιολογικό υλικό του θανόντος η παρουσία methomyl, μίας ουσίας που δεν αποτελεί συστατικό μόνο του ... αλλά και πολλών άλλων καρβαμιδικών εντομοκτόνων και γεωργικών φαρμάκων όπως το ..., το ... κτλ. Η χρήση του συγκεκριμένου γεωργικού προϊόντος από τον Κ.Κ. συνάγεται μόνο από τις καταθέσεις (τόσο στην προδικασία όσο και στο ακροατήριο) της αδελφής του της οποίας όμως οι κινήσεις και η γενικότερη στάση εγείρουν σοβαρά ερωτηματικά, καθόσον δεν ήταν σε θέση να δώσει κάποια λογικοφανή εξήγηση για το λόγο για τον οποίο πέταξε το κουτί που περιείχε τη σκόνη με το «............» , αποκρύπτοντας από τους γονείς της την ανεύρεσή του στα αντικείμενα του αδελφού της. Οταν δε ερωτήθηκε από έδρας γιατί ενήργησε με το συγκεκριμένο τρόπο, αρκέστηκε στην επίκληση όλως αορίστων ισχυρισμών (όπως το νεαρό της ηλικίας της, ή ότι έτσι έκρινε τη δεδομένη στιγμή). Αξιολογώντας, στη συνέχεια με τα δεδομένα αυτά, τη συμπεριφορά του κατηγορουμένου αναφορικά με την πλήρωση της αντικειμενικής υπόστασης του φερόμενου ως τελεσθέντος εγκλήματος, οδηγούμαστε στις ακόλουθες σκέψεις: Ο ηλικίας τότε 23 ετών φερόμενος ως δράστης, εισήλθε στο διαδίκτυο με σκοπό να επιδιώξει δι’ αυτού του τρόπου μία γνωριμία με άτομο του αντίθετου φύλου. Οτι τούτο ανταποκρίνεται στην αλήθεια συνάγεται αφενός από το ουδέτερο ψευδώνυμο που χρησιμοποίησε και αφετέρου από το ότι δεν εισήλθε σε ένα ιδιωτικό site στο οποίο ανταλλάσσονται απόψεις περί θανάτου ή άλλα συναφή θέματα αλλά εισήλθε στο «Ηellas chat» στο οποίο συνομιλούν οποιαδήποτε πρόσωπα για οποιοδήποτε θέμα. Eχοντας, δικαιολογημένα λόγω του ψευδωνύμου ... την εντύπωση ότι συνομιλούσε με γυναίκα αποδύθηκε σε μία συζήτηση που παρά τη σοβαρότητά της έρεε ακατάσχετα και ασυνάρτητα. Τα λεγόμενα του Φ.Ι. δεν παρουσιάζουν μία λογική συνοχή ως προς τους προτεινόμενους τρόπους αυτοκτονίας: Δεν προσανατολίζει, δηλαδή, τον συνομιλητή του σε τρόπους βίαιου- επώδυνου ή αντίθετα ανώδυνου θανάτου αλλά χωρίς ειρμό, του εκθέτει απερίσκεπτα ό,τι σχετικό περνά από το μυαλό του. Το θέμα που επέλεξε η άγνωστη ..., ο κατηγορούμενος το θεώρησε ως έναν εύσχημο τρόπο για συνέχιση της συνομιλίας. Επιπρόσθετα, η εξήγηση που έδωσε στο μέσο περίπου της συζήτησης τους ότι δηλαδή συνέτασσε ένα άρθρο για το περιοδικό ... που ως γνωστόν πραγματεύεται πρωτότυπα θέματα, μπορούσε κάλλιστα να γίνει πιστευτή όχι μόνο από τον κατηγορούμενο αλλά και από κάθε ανυποψίαστο τρίτο και να διασκεδάσει τις όποιες υπόνοιες σοβαρότητας. Θα ήταν, αν μη τι άλλο, υπερβολικό να αξιώσουμε από τον Φ.Ι. να εκλάβει ως σοβαρή τη συζήτηση με το άγνωστο άτομο και να υποψιαστεί ότι αυτό επρόκειτο να θέσει σε εφαρμογή κάποιον από τους υποδειχθέντες τρόπους αυτοκτονίας, τη στιγμή που ακόμα και η ίδια η αδελφή του Κ.Κ. που γνώριζε πολύ καλά τόσο το χαρακτήρα του όσο και τη συναισθηματική κρίση που περνούσε, είχε θεωρήσει τα λεγόμενά του περί αυτοκτονίας, ως μία προσπάθεια να την τρομοκρατήσει προκειμένου αυτή με τη σειρά της να μεσολαβήσει ώστε να επανασυνδεθεί με την κοπέλα του, αφού ήταν φίλη της. Τέλος, αξιομνημόνευτη είναι και η κίνηση του Φ.Ι. να αναφέρει στο τέλος της επικοινωνίας τον αριθμό του τηλεφώνου του καθώς αυτό αποδεικνύει περίτρανα ότι όντως επιζητούσε απλώς και μόνο να γνωρίσει προσωπικά τη... Αντίκειται σε κάθε έννοια λογικής, να δίνει κάποιος τον αριθμό του τηλεφώνου του σε πρόσωπο που γνωρίζει ότι πρόκειται να αυτοκτονήσει και μάλιστα με τρόπο που τους προτείνει ο ίδιος. Περαιτέρω, ανεξάρτητα από το ποια άποψη (βλ. παραπάνω Ι.) θα δεχθούμε αναφορικά με την ερμηνεία του όρου «κατ’ αυτήν» στο άρθρο 301 ΠΚ, ως προς τη χρονική δηλαδή σχέση βοήθειας και πράξεως, η συμπεριφορά του κατηγορουμένου, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι εμπίπτει στην απαραίτητη για την αντικειμενική στοιχειοθέτηση του οικείου εγκλήματος, έννοια της βοήθειας. Η έννοια αυτή στο συγκεκριμένο άρθρο, ακόμα και κατά το κοινό γλωσσικό συναίσθημα, δεν ταυτίζεται με την οποιαδήποτε ενίσχυση ή συνδρομή αλλά προϋποθέτει μία έντονη ενεργητικότητα εκ μέρους του δράστη που διευκολύνει την αυτοκτονία. Θα μπορούσαμε, με άλλα λόγια να πούμε, ότι πρόκειται για δραστηριότητα που υπολείπεται κατ’ ελάχιστον της συμμετοχής, κατά την τεχνική του όρου έννοια, σε αυτοκτονία. Εν προκειμένω κι αν ακόμα θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι ο αυτόχειρας χρησιμοποίησε το ... (το οποίο, κατά τα προρρηθέντα, δεν αποδείχθηκε), ο κατηγορούμενος, βάσει των ανωτέρω, δεν ανέπτυξε τέτοιας μορφής και έντασης δραστηριότητα η οποία να συνιστά την κατ’ άρθρο 301 ΠΚ βοήθεια: Αν και παραμένει άγνωστο το πώς η δηλητηριώδης ουσία έφθασε στα χέρια του Κ.Κ, το σίγουρο είναι ότι δεν την αγόρασε για λογαριασμό αυτού ο κατηγορούμενος, ο οποίος δεν μπορούσε καθ’ οιονδήποτε τρόπο να ελέγξει τη διακίνηση ή την προμήθεια του φαρμάκου. Καθίσταται επομένως έκδηλο ότι η συμπεριφορά του, δεν πληροί καν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος της συμμετοχής σε αυτοκτονία με τη δεύτερη ειδικότερη μορφή της (την παροχή βοήθειας) κι ως εκ τούτου, κατά την ομόφωνη γνώμη των μελών του Δικαστηρίου, θα πρέπει αυτός να κηρυχθεί αθώος ελλείψει πράξεως. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...