Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Το απάνθρωπο καθεστώς δανεισμού της Ελλάδας.


Εξ αριστερών: Γιώργος Κοκκινάκης, Γιώργος Σαχίνης, Γιώργος Κασιμάτης
Εξ αριστερών: Γιώργος Κασιμάτης, Νίκος Ψιλάκης
2.α. Η απαιτούμενη πολιτική μεταβολή για την εντιμετώπιση του καθεστώτος δανεισμού.
Η πρώτη παράμετρος που μας καθιστά εμφανή η ελληνική εμπειρία είναι η ανάγκη ριζικής μεταβολής της σημερινής πολιτικής, συμπολίτευσης και συστημικής αντιπολίτευσης, για την αντιμετώπιση του καθεστώτος δανεισμού. Η νέα αυτή πολιτική θα πρέπει να είναι απαλλαγμένη κατά πρώτο λόγο από τα αντικοινωνικά δόγματα του πολιτικά σήμερα κυρίαρχου νεοφιλελευθερισμού και από τα δόγματα εκείνα του σοσιαλισμού που έχουν ιστορικά ξεπεραστεί. Πρόκειται για την ελληνική μορφή και δομή πολιτικής πορείας μέσα σε πνεύμα εποχής μετάβασης της βαριά άρρωστης και τραυματισμένης αστικής δημοκρατίας. Η ριζική αυτή μεταβολή πρέπει να έχει αφετηρία και βάση νομιμοποίησης τον ελληνικό λαό, όπου πρώτα θα σχηματιστεί, θα αναπτυχθεί και θα εδραιωθεί και από όπου θα προέλθουν και οι κατάλληλες πολιτικές ηγεσίες. Η νέα αυτή στροφή θα συνίσταται σε μια ισχυρή, αποτελεσματική και ανυποχώρητη πολιτική κατά του καθεστώτος δανεισμού που επιβλήθηκε και κρατά ολοκληρωτικά δεσμευμένη την Ελλάδα. Η πολιτική αυτή θα έχει, συνεπώς, στόχο την πλήρη ανατροπή του παράνομου καθεστώτος και των δανειακών «συμφωνιών» που το συνιστούν. Σ' αυτό το στόχο ανατροπής της παρανομίας και της απάνθρωπης επιβολής περιλαμβάνεται, αναμφίβολα, και η διατήρηση των νόμιμων -μόνο των νόμιμων- υποχρεώσεων της Ελλάδας ως κυρίαρχου εθνικού κράτους, στη βάση των αρχών και των κανόνων της ευρωπαϊκής και της διεθνούς νομιμότητας.
Ο σχηματισμός αυτής της πολιτικής αποτελεί υπέρτατη ανάγκη, γιατί το καθεστώς που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, παραβιάζοντας τις αρχές προστασίας και προαγωγής της αξίας του ανθρώπου και της δημοκρατίας, απειλεί τον άνθρωπο και την ανθρώπινη κοινωνία. Αποτελεί, επιπλέον, ανάγκη επιβίωσης του κοινωνικοπολιτικού μας συστήματος μέσα στα ιστορικά όρια του. Ο ιστορικά πρόωρος θάνατος ενός κοινωνικοπολιτικού συστήματος, αν ήταν δυνατός, θα ήταν καταστροφικός για το μέλλον. Από αυτή τη διπολική ανάγκη της νέας πολιτικής προκύπτει ότι ο σχηματισμός της αποτελεί ύπατη υποχρέωση της Ελλάδας και των Ελλήνων απέναντι στον άνθρωπο, στον πολίτη και στη διαφύλαξη της κυριαρχίας της χώρας. Για τη βασική αυτή πολιτική, θεωρούμε απαραίτητο να επισημάνομε τα ακόλουθα χαρακτηριστικά στοιχεία, που αναδεικνύει ως αναγκαία η ελληνική εμπειρία: 
i. Η αντίσταση. Σκιαγραφήσαμε ήδη πιο πάνω τις βάσεις της αντίστασης ως διαχρονικής αρχής κατά της κατάχρησης εξουσίας και την αναγκαιότητα της στο υπερεθνικό ευρωπαϊκό επίπεδο. Εδώ την προσεγγίζομε με τα ελληνικά δεδομένα. Από τη φύση της ελληνικής κρίσης που περιγράψαμε προκύπτει και η φύση της πολιτικής του αγώνα για την αντιμετώπιση της. Από τα πραγματικά δεδομένα της συνάγεται άμεσα ότι δεν είναι λυσιτελής η συνήθης μορφή αντιπολίτευσης, ως θεσμικής λειτουργίας του πολιτεύματος («συστημικής αντιπολίτευσης»), γιατί δεν αφορά κρίση που είναι αποκλειστικό προϊόν διακυβέρνησης συγκεκριμένης κυβέρνησης- πρόκειται για ριζική μεταβολή παλαιάς και σχηματισμό νέας πολιτικής, η οποία θα αφορά την προστασία και τη διάσωση -σε αρμονία πάντοτε με την ιστορική πραγματική πορεία της κοινωνίας- των κοινωνικών βάσεων του κοινωνικοπολιτικού συστήματος του εθνικού κράτους. Πρόκειται, με άλλες λέξεις, για πολιτική προστασίας του λαού ως κοινωνίας και ως κοινωνικοπολιτικής βάσης της σημερινής «εθνικής» δημοκρατικής πολιτείας ως πολιτικά ελεύθερης και κυρίαρχης οντότητας-μέλους της διεθνούς κοινότητας.
Με αυτή τη βάση, η εν λόγω πολιτική δεν μπορεί να δημιουργηθεί ούτε με «συστημική αντιπολίτευση», που, αντί να το καταπολεμά, στηρίζει και νομιμοποιεί το σύστημα του καθεστώτος χειραγώγησης, ούτε με τις θεσμικές διαδικασίες του παραβιαζόμενου πολιτεύματος (προεκλογικός αγώνας, εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης, κυβέρνησης, Προέδρου της Δημοκρατίας κ.λπ.), χωρίς να προηγηθεί η συνείδηση και ο σχηματισμός της νέας πολιτικής στο επίπεδο του λαού ας κοινωνικής βάσης του πολιτικού συστήματος και ας ύπατης νομιμοποιητικής δύναμης και πηγής των εξουσιών. Η προϋπόθεση αυτή είναι φανερό ότι δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο με την ενεργοποίηση του ανθρώπινου δικαιώματος της αντίστασης, που αναγνώρισαν όλα τα κοινωνικοπολιτικά συστήματα της ιστορίας. Το ευρύτατο και πολυδιάστατο ζήτημα, πώς κινείται και πώς πραγματοποιείται η αντίσταση, είναι θέμα ειδικής μελέτης. Εδώ απλώς επισημαίνομε ότι το θεμελιώδες αυτό δικαίωμα του ανθρώπου όλων των εποχών δεν έχει ασκηθεί ποτέ χωρίς διακύβευση από την πιο μικρή μέχρι και την εσχάτη των θυσιών. Σήμερα, λόγω των ιστορικών συνθηκών, οι θυσίες είναι πολύ μικρές σε σύγκριση με εκείνες άλλων εποχών. Παρά ταύτα δε φαίνεται πρόθυμος ο άνθρωπος της καταναλωτικής κοινωνίας να αποδεχτεί και αυτές τις μειωμένες θυσίες - πράγμα που δυσκολεύει τον αγώνα.
ii. Βασικές προϋποθέσεις της αντίστασης. Η άσκηση του δικαιώματος της αντίστασης έχει δυο βασικές προϋποθέσεις: την παραβίαση των αρχών σεβασμού και προστασίας της αξίας και των δικαιωμάτων του ανθρώπου και της δημοκρατικής πολιτικής κοινωνίας σε βαθμό που το θεσμικό σύστημα εφαρμογής του δικαίου είναι ανίκανο να την αντιμετωπίσει, καθώς και την πολιτική «θέληση» του λαού, που θα την ενεργοποιήσει ως υπέρτατο δικαίωμα και ύπατη πολιτική υποχρέωση.
Όσον αφορά στην πρώτη προϋπόθεση, η ελληνική εμπειρία μάς έδειξε και μας δείχνει καθημερινά το καθεστώς δανεισμού και χειραγώγησης της Ελλάδας με την πιο ειδεχθή μορφή του, αφού έπληξε και πλήττει στον πυρήνα τους τα θεμελιώδη αστικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα που διασφαλίζει η αστική δημοκρατία και η υπερεθνική έννομη τάξη. Τα θύματα αυτής της καθολικής προσβολής αρχών και δικαιωμάτων είναι σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα: από τα πιο ασθενή, στα οποία καταλύονται και οι βάσεις αξιοπρεπούς ανθρώπινης διαβίωσης, μέχρι και τα οικονομικώς ισχυρά στρώματα, που είναι τα θύματα της πολιτικής αφελληνισμού της οικονομίας, ως πολιτικής κατάλυσης του «εθνικού κράτους». Επιπλέον, έχομε και τη βαθύτερη προσβολή των αρχών της δημοκρατικής νομιμότητας, που προκαλούν οι γεωπολιτικοί στόχοι των μεγάλων δυνάμεων και η κερδοσκοπική βουλιμία του υπερεθνικού χρηματοοικονομικού συστήματος. Συνεπώς, η πρώτη πολιτική προϋπόθεση αντίστασης συντρέχει σε όλο το τραγικό μέγεθος της.
Όσον αφορά στη δεύτερη προϋπόθεση, την πολιτική «θέληση» (ή πολιτική ευαισθησία, αν θέλετε) του λαού, η αντίσταση αναζητεί πάντοτε μια πολιτική ηγεσία και κάποιους πρωτοπόρους. Πέρα από αυτό, η ελληνική εμπειρία παρουσίασε ένα ευρύτερο φαινόμενο που απαιτεί ειδικότερη πολιτική και κοινωνιολογική μελέτη: το πρακτικά και ουσιαστικά σύνολο του ελληνικού λαού ήταν και είναι αντίθετο στο εν λόγω καθεστώς δανεισμού, η μεγάλη πλειοψηφία του ήταν και είναι, οπωσδήποτε, σήμερα αγανακτισμένη, ενώ μαζικές εκδηλώσεις αγανάκτησης έλαβαν χώρα μόνο στην αρχή επιβολής του καθεστώτος. Οι εκδηλώσεις αυτές υπήρξαν χωρίς οργάνωση και χωρίς σχέδιο δράσης, λειτούργησαν δε χωρίς πραγματική θέληση για οργάνωση και συνέχεια. Ήταν μια αυθόρμητη βιολογική αντίδραση στον κεραυνό, για να συμμαζευτεί αμέσως μετά σε μια μάζα φόβου. Έτσι, η πολιτικά ενεργός κοινωνία φαίνεται να έχει πέσει σε κατάσταση πλήρους πολιτικής καταστολής.
Δεν είναι ο τόπος εδώ για μελέτη του πολύ ενδιαφέροντος αυτού τραγικού φαινομένου- απλώς επισημαίνομε, για την ενίσχυση των σκέψεων που διατυπώνομε εδώ στην Έξοδο της μελέτης μας, δύο αξιοπρόσεκτα σημεία για βαθύτερη μελέτη από την κοινωνιολογία και την πολιτική επιστήμη: την πολιτική της βίας που ασκήθηκε πολλαπλώς ως πολιτική τρόμου στην ελληνική περίπτωση επιβολής και την επίδραση της καταναλωτικής κοινωνίας στον άνθρωπο.
Από την πολιτική τρόμου, που ασκήθηκε και ασκείται ακατάπαυστα μέχρι σήμερα με ποικίλους τρόπους εκφοβισμού, θα επισημάνομε απλώς εδώ την απειλή της χρεοκοπίας, η οποία συνιστά μια εντελώς αβάσιμη απειλή. Η απειλή αυτή συνδέθηκε με το δόγμα του μονόδρομου «Ευρώπη - ΗΠΑ» (Τρόικα) και με τις επιμέρους απειλές της «εκδίωξης από το ευρώ» ή/ και «από την Ευρωπαϊκή Ένωση». Η πολιτική αυτή βρήκε έδαφος επιρροής σε ευρύτερα στρώματα του κατακεραυνωμένου με τα απάνθρωπα μέτρα του καθεστώτος λαού, φέρνοντας συγχρόνως στη μνήμη των Ελλήνων τις ζοφερές καταστάσεις ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας της εποχής της γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου πολέμου. Γι' αυτό πρέπει εδώ να επισημανθεί η αβασιμότητα αυτής της απειλής σήμερα, θυμίζοντας ότι σε ένα σύστημα παγκόσμιου ανταγωνισμού πολλών ισχυρών φορέων οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων και επιδιώξεων, δεν είναι δυνατή άσκηση πολιτικής εγκατάλειψης ενός εθνικού κράτους σε κατάσταση ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, κυρίως ευρωπαϊκού και με τα γεωπολιτικά κριτήρια της Ελλάδας και εκείνα του ορυκτού και υποθαλάσσιου πλούτου της. Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ δεν μπορούν ούτε να διανοηθούν ότι θα αποβάλουν από τους κόλπους των συμφερόντων τους την Ελλάδα -το έχει δηλώσει, άλλωστε, η κυρία Μέρκελ επανειλημμένα-, ώστε να την ωθήσουν, μαζί με τη γεωπολιτικά και οικονομικά πολύτιμη ΑΟΖ της, στην αγκαλιά άλλου επίδοξου πλανητάρχη - η οποία αγκαλιά μπορεί να είναι και πιο ζεστή, πάντως όχι τόσο προκλητικά απάνθρωπη, όπως της Ευρώπης και των ΗΠΑ σήμερα.
Από τις συνέπειες της καταναλωτικής κοινωνίας, αναφέρομε ότι η ελληνική εμπειρία ανέδειξε έντονα την επίδραση της στον άνθρωπο της δράσης και της δημιουργίας, με τις χαλαρωτικές ψεύτικες απολαύσεις που του έδωσε, με τη δουλοπαροικιακού χαρακτήρα εργασιακή και οικονομική εξάρτηση για τις «ανάγκες» διαβίωσης, με την πληροφοριακή υπερφόρτωση και τις επικοινωνιακές μεθόδους πλύσης του εγκεφάλου που εκτοπίζουν τη σκέψη, με τις μεθόδους δημιουργίας κοινωνικού φόβου και κοινωνικής ενοχής. Όλα αυτά αποτελούν καταλυτικά στοιχεία για τη νάρκωση μέχρι και τη νέκρωση της ανθρώπινης προσωπικότητας. Όλα αυτά -συναφή μεταξύ τους και σχετικά με πολλές άλλες διαδικασίες και παθολογίες του κοινωνικοπολιτικού συστήματος- διέπλασαν το μοιραίο άνθρωπο-θύμα τού «άσε να δούμε, μήπως έλθουν καλύτερες μέρες», τον άνθρωπο της αρνητικής ελπίδας, που με το βλέμμα απλανές περιμένει - και όχι τον άνθρωπο της δημιουργικής ελπίδας, που με χαρούμενο πρόσωπο αγωνίζεται να τη φτάσει. Όλα αυτά έπλασαν το μοιραίο άνθρωπο με το τραγικό εκείνο ύφος που μας θυμίζει τις κατηφείς φυσιογνωμίες του ανθρώπου του Μεσαίωνα και του Έλληνα των δύο πρώτων αιώνων της Τουρκοκρατίας. Διέπλασαν συγχρόνως και το μοιραίο ευάλωτο ανθρωπόμορφο ζώο χωρίς σκέψη, τον καταναλωτικό άνθρωπο. Έτσι, φαίνεται η αντίσταση νεκρή - όμως, δεν είναι!
Η αντίσταση θέλει πίστωση χρόνου, την οποία δε δίνει ο καταναλωτικός άνθρωπος, γιατί βλέπει πάντοτε το χρόνο ως αναλώσιμο αγαθό. Εδώ ακριβώς οφείλονται οι ατομιστικές φιλοδοξίες ένταξης στο σύστημα και η «συστημική αντιπολίτευση». Δεν αντιλαμβάνεται, όμως, ο καταναλωτικός άνθρωπος ότι, χρησιμοποιώντας το χρόνο ως αναλώσιμο αγαθό, αναλώνεται ο ίδιος από το σύστημα. Ευτυχώς που το σύστημα καταναλωτικής κοινωνίας, με τη χρήση του χρόνου ως αναλώσιμου αγαθού, αυτο-αναλώνεται και το ίδιο. Έτσι η ιστορία πάντοτε προχωρεί προς τα εμπρός. Θα πρέπει, συνεπώς, να καταλάβουν οι χωρίς σκέψη βιαστές της ιστορίας, που καταλύουν την αξία του ανθρώπου, ότι η καταστολή των δυνάμεων της ανθρώπινης αντίστασης και δράσης απλώς μεταθέτει χρονικά την ενεργοποίηση τους.
iii. Το όπλο των αρχών νομιμότητας ως βασικό μέσο αντίστασης. Η καθολική διάχυση της παραβατικότητας του καθεστώτος δανεισμού σε όλα τα κοινωνικοπολιτικά πεδία ισχύος των θεμελιωδών ηθικών και δικαιικών αρχών καθιστά την αξίωση της νομιμότητας, που αποτελεί το κύριο αντικείμενο αυτού του πονήματος, ένα από τα πολιτικά πιο αποτελεσματικά μέσα αντίστασης. Λογικά, το μέσο αυτό, ως τακτικό μέσο άμυνας που παρέχει το θεσμικό σύστημα, είναι από τη φύση του συστημικό και δεν ανήκει στην έννοια της αντίστασης, που αποτελεί έκτακτο μέσο του θεσμικού συστήματος. Ωστόσο, όταν η Δικαιοσύνη παρουσιάζει πραγματικά και λειτουργικά ελλείμματα αποκατάστασης του δικαίου σε περιπτώσεις ισχυρής επιβολής άνομης εξουσίας, όπως στην προκείμενη περίπτωση, η αξίωση της νομιμότητας καθίσταται πράγματι, με ορισμένους τρόπους άσκησης της, ισχυρό μέσο πολιτικής αντίστασης. Επομένως η παράμετρος της νομιμότητας παρέχεται και ως γνώση και ως όπλο. Η παραβίαση των αρχών νομιμότητας είναι τόσο κατάφωρη, ώστε καθιστά περιττή ακόμη και την επιβεβαίωση της νομικής επιστήμης. Ωστόσο, είναι αρκετά πλούσια -όπως είδαμε στη μελέτη μας- η διαπίστωση της αντίθεσης προς το υπερκείμενο δίκαιο, μεταξύ άλλων, και κορυφαίων οργάνων του εθνικού και, κυρίως, του υπερεθνικού συστήματος νομιμότητας (Διεθνής Οργανισμός Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, Επιτροπή Προστασίας Κοινωνικών Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, διεθνή δικαστικά όργανα και ανώτατα εθνικά δικαστήρια), που παρακάμπτουν τους χαμαιλέοντες της επιστήμης και της Δικαιοσύνης.
Συνεπώς, η χρήση της ευρωπαϊκής και της διεθνούς νομιμότητας κατά τον καθεστώτος που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, το οποίο υποσκάπτει τις βάσεις του όλου κοινωνικοπολιτικού συστήματος και προσβάλλει την πιο ευαίσθητη πολιτισμική κληρονομιά της Ευρώπης, αποτελεί, αναμφίβολα, ένα από τα πιο ισχυρά όπλα αντίστασης της Ελλάδας κατά του παράνομου καθεστώτος.
iv. Η Αριστερά και η αντίσταση. Από την ιστορία ξέρομε ότι η δημοκρατία, ο σοσιαλισμός, τα θεμελιώδη δικαιώματα και όλες οι μεγάλες πολιτικές κατακτήσεις του ανθρώπου και του πολίτη είναι καρποί της αντίστασης κατά των δυνάμεων εξουσίασης των ανθρώπων. Λαμπρό μέρος αυτής της ιστορίας αποτελεί και η ιστορία της Αριστεράς των νεότερων χρόνων. Φοβούμαι ότι η ελληνική εμπειρία μάς έδειξε μέχρι στιγμής ότι ολόκληρη η Αριστερά -όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη- ξέχασε την ιστορία της ως αντιστασιακής και επαναστατικής πολιτικής δύναμης και μεταλλάχθηκε σε συστημική αντιπολίτευση. Αυτό έχει και μια βαθύτερη αιτία: ότι ποτέ δεν κατάφερε να εναρμονίσει τη βασική θεωρία και σκέψη με την πραγματική ιστορία και να την κάμει πράξη του ιστορικού γίγνεσθαι - το οποίο ποτέ δεν περιμένει. Έτσι, η πολιτική της σκέψη μεταλλάχθηκε σε πολιτική θεολογία. Χωρίς μια ριζική προσαρμογή της πολιτικής της θεωρίας και σκέψης προς τη σημερινή πορεία της ιστορίας, η Αριστερά, σε παγκόσμιο πεδίο, δε θα μπορέσει να ξαναβρεί το δρόμο της και να επιβιώσει. Θα αντικατασταθεί από κάποια άλλη πολιτική πορεία. Η σημερινή Αριστερά θα πρέπει να ξαναθυμηθεί τη σημασία και τη δύναμη της ιστορίας: η ιστορία αφήνει πίσω της τάφους με κουφάρια νεκρών που την άφησαν. Μαζί της παίρνει μόνο όσους της μένουν πιστοί. [Απόσπασμα από το ΣΠΟΥΔΑΙΟ αυτό βιβλίο, σελίδες 173-179].
Σημείωση: η κάμερα [Sony] παρ'  ότι στημένη σε τρίποδα έχει τρέμουλα στην εικόνα. Δεν γνωρίζω το γιατί. Δεν είναι δικό μου φταίξιμο για το δυσάρεστο αυτό φαινόμενο.

3 σχόλια:

Γιωργος Φραγκούλης είπε...

τοξικό το ελληνικό χρέος
«Είναι δικαίωμα της ελληνικής πλευράς η μονομερής αναστολή πληρωμής του χρέους λόγω ανθρωπιστικής κρίσης» (Ε. Τουσέν)

Γιωργος Φραγκούλης είπε...

"Από την πολιτική τρόμου, που ασκήθηκε και ασκείται ακατάπαυστα μέχρι σήμερα με ποικίλους τρόπους εκφοβισμού, θα επισημάνομε απλώς εδώ την απειλή της χρεοκοπίας, η οποία συνιστά μια εντελώς αβάσιμη απειλή. Η απειλή αυτή συνδέθηκε με το δόγμα του μονόδρομου «Ευρώπη - ΗΠΑ» (Τρόικα) και με τις επιμέρους απειλές της «εκδίωξης από το ευρώ» ή/ και «από την Ευρωπαϊκή Ένωση». Η πολιτική αυτή βρήκε έδαφος επιρροής σε ευρύτερα στρώματα του κατακεραυνωμένου με τα απάνθρωπα μέτρα του καθεστώτος λαού, φέρνοντας συγχρόνως στη μνήμη των Ελλήνων τις ζοφερές καταστάσεις ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας της εποχής της γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου πολέμου. Γι' αυτό πρέπει εδώ να επισημανθεί η αβασιμότητα αυτής της απειλής σήμερα, θυμίζοντας ότι σε ένα σύστημα παγκόσμιου ανταγωνισμού πολλών ισχυρών φορέων οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων και επιδιώξεων, δεν είναι δυνατή άσκηση πολιτικής εγκατάλειψης ενός εθνικού κράτους σε κατάσταση ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, κυρίως ευρωπαϊκού και με τα γεωπολιτικά κριτήρια της Ελλάδας και εκείνα του ορυκτού και υποθαλάσσιου πλούτου της. Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ δεν μπορούν ούτε να διανοηθούν ότι θα αποβάλουν από τους κόλπους των συμφερόντων τους την Ελλάδα -το έχει δηλώσει, άλλωστε, η κυρία Μέρκελ επανειλημμένα-, ώστε να την ωθήσουν, μαζί με τη γεωπολιτικά και οικονομικά πολύτιμη ΑΟΖ της, στην αγκαλιά άλλου επίδοξου πλανητάρχη - η οποία αγκαλιά μπορεί να είναι και πιο ζεστή, πάντως όχι τόσο προκλητικά απάνθρωπη, όπως της Ευρώπης και των ΗΠΑ σήμερα".
Η κατ'άρευση της Lehman Brothers μιας, όσο μεγάλης κι αν ήταν, ιδιωτικής εταιρείας, επιβεβιώνει πλήρως την σωστή αυτή άποψη του κ. Κασιμάτη. Αν η κατάρευση μιας ιδιωτικής εταιρείας μπόρεσε να προκαλέσει το χειρότερ κραχ στην εποχή του Καπιταλισμού, εύκολα μπορεί κανείς να εκτιμήσει τι θα συμβεί αν καταρεύσει ένα Κράτος. Θεωρώ διαλυμένη την ευρωζώνη σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Δεν μπορώ όμως να συμφωνήσω με την άποψη του Δασκάλου μου ότι μπορεί η χώρα μας να βρει μια πιο ζεστή αγκαλιά από αυτή την απάνθρωπη των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Καμιά Υπερδύναμη-αν θέλει να είναι Υπερδύναμη-δεν μπορεί να προσφέρει ζεστές αγκαλιές, μονάχα στυγνή εκμετάλλευση μέχρι να συναντήσει αντίσταση από τα εξαθλιωμένα θύματα της απάνθρωπης εκμετάλλευσης. Θέλω να θυμίσω στον Σεβαστό Δάσκαλο μου τη στάση των Ορθόδοξων Σέρβων όταν τους "τάσκασε" ο Μωάμεθ ο Προρθητής του σκιάχτρου της Κωνσταντινούπολης.
"Εκ των ανατολικών ηγεμονιών η μεν Σερβία απέστειλε τωόντι χρήματα και άνδρας πολλούς απέστειλεν όμως πάντα ταύτα ουχί προς τον Κωνσταντίνον αλλά προς τον Σουλτάνον, όστις επί της πολιορκείας, επιδεικνύων εν θριάμβω τους επικούρους εκείνους προς τους ημετέρους έλεγεν ιδού και οι Σέρβοι καθ΄ υμών εισίν".
et praeterea censeo Karthago delenda est

Γιωργος Φραγκούλης είπε...

Και στη συνέχεια της αντίρρησης μου προστρέχω στον ΜΕΓΙΣΤΟ Φιλόσοφο της ανθρώπινης ιστορίας, τον Θουκυδίδη.
"76. Σεις έν πάση περιπτώσει, Λακεδαιμόνιοι, κατά τήν ασκησιν τής ηγεσίας σας έπί τών Πελοποννησιακών πόλεων, έφροντίσατε νά ρυθμίσετε τά πολιτεύματα των προς τό συμφέρον σας. Καί άν τότε ήθέλατε εμμείνει μέχρι τέλους είς τήν ήγεσίαν τών συμμάχων και ήθέλατε γίνει απεχθείς λόγω της μακροτέρας ασκήσεως της, όπως έγίναμεν ημείς, γνωρίζωμεν καλώς, ότι δέν θά ήσθε όλιγώτερον δυσάρεστοι είς αυτούς, καί ότι θά ήναγκάζεσθε νά άσκήτε την έττ' αυτών έξουσίαν μέ ίσχυράν πυγμήν, έάν δέν ήθέλατε νά έκτεθήτε οί ίδιοι είς κινδύνους. Επομένως, δεν έκάμαμεν τίττοτε τό παράδοξον ή άντίθετον προς την άνθρωπίνην φύσιν, έάν έδέχθημεν τήν ήγεμονίαν προσφερομένην, και άφού άπαξ τήν άπεκτήσαμεν, άρνούμεθα νά τήν παραιτήσωμεν, ύπείκοντες είς τά ισχυρότατα τών ελατηρίων-τήν δόξαν, τον φόβον, και τό συμφέρον. Ούτε άλλωστε πρώτοι ήμείς ένκαινιάσαμεν τοιαύτην πολιτικήν, άλλ' ανέκαθεν έχει κρατήσει η αρχή, ότι ό ασθενέστερος υποκύπτει είς τήν θέλησιν του ισχυρότερου. Και ήμείς, έξ άλλου, νομίζομεν εαυτούς άξίους της ηγεσίας, και σεις μας έκρίνατε τοιούτους, μέχρις ότου αίφνιδίως έσκέφθητε νά προβάλετε τώρα τάς αρχάς της δικαιοσύνης, ένώ πράγματι αποβλέπετε είς τά συμφέροντα σας. Ποτέ, τωόντι, άνθρωπος, είς τον όποίον παρουσιάσθη η ευκαιρία νά άποκτήση κάτι διά της σκαιάς βίας, δέν παρέλειψε νά τό κάμη, προτιμήσας τήν δικαιοσύνην. Και είναι άξιοι επαίνου εκείνοι, οί όποίοι, παρασυρόμενοι άπό τήν φυσικήν είς τόν άνθρωπον φιλολοξίαν του ν' άρχη έπί άλλων, ήθελαν δειχθή δικαιότεροι παρ' όσον έττέτρεπεν είς αυτούς η δύναμις πού διαθέτουν. Έάν άλλοι ήθελαν λάβει τήν θέσιν μας, θά άπεδεικνύετο έξ αντιπαραβολής μέ πόσην μετριοπάθειαν άσκούμεν τήν ήγεμονίαν μας. Έν τούτοις, και αυτή ακόμη η επιείκεια μας έπέσυρεν αδίκως εναντίον μας τήν κατάκρισιν μάλλον παρά τόν έπαινον".
η τάση εξουσίασης ανθρώπων επί ανθρώπων!

Addthis