Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015

αποζημίωση λόγω σωματικής αναπηρίας ή παραμόρφωσης (ΑΚ 931).

Περίληψη. Αδικοπραξία. Αξίωση παθόντα για επιδίκαση χρηματικής παροχής κατ’ άρθ. 931 ΑΚ. Συσχετισμός της με τις αξιώσεις των άρθ. 929 και 932 ΑΚ. Το ποσό που δικαιούται ο παθών κατά το άρθρο 931 του ΑΚ, δεν υπολογίζεται με τα μέτρα της αποζημίωσης, αλλά εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστή να το καθορίσει κατά δίκαιη κρίση σε εύλογο χρηματικό ποσό, με βάση αφενός το είδος, την έκταση και τις συνέπειες της αναπηρίας ή παραμόρφωσης του παθόντος και αφετέρου την ηλικία, το φύλο, τις κλίσεις του παθόντος και τον βαθμό συνυπαιτιότητάς του. Κατά την ορθότερη ερμηνεία της διάταξης αυτής που την καθιστά εφαρμόσιμη ο παθών δικαιούται ένεκα και μόνο της αναπηρίας ή της παραμόρφωσής του και ανάλογα με την έκτασή της και τις λοιπές περιστάσεις που συντρέχουν στη κάθε συγκεκριμένη περίπτωση να του επιδικασθεί ένα εύλογο χρηματικό ποσό, χωρίς σύνδεση με περιουσιακή του ζημία.
Σφάλμα του Εφετείου που δέχθηκε ότι δεν συνιστούσε αναπηρία, δηλαδή έλλειψη σωματικής ακεραιότητας, το είδος του τραυματισμού της παθούσας. Αναιρεί εν μέρει την υπ` αριθμ. 57/2013 απόφαση του Εφετείου Θράκης. 

                                    Άρειος Πάγος, Δ` Πολιτικό Τμήμα,  150/ 2015.

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Γεώργιο Σακκά, Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη και Δημήτριο Τζιούβα-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Κατά το άρθρο 559 αριθ.11 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Από την ως άνω διάταξη (άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ` Κ.Πολ.Δ.) προκύπτει ότι πλημμέλεια που δημιουργεί το λόγο αυτό αναίρεσης αποτελεί η μη λήψη υπόψη αποδεικτικών μέσων των οποίων έγινε επίκληση και προσαγωγή. Τέτοια αποδεικτικά μέσα νοούνται εκείνα των οποίων έγινε επίκληση για την απόδειξη ή ανταπόδειξη ισχυρισμού που προτάθηκε νόμιμα και ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Στην προκείμενη περίπτωση η αναιρεσείουσα με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως αιτιάται ότι το Εφετείο Θράκης με την προσβαλλόμενη υπ` αριθμ. 57/2013 απόφασή του δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που αυτή επικαλέστηκε και προσκόμισε και συγκεκριμένα ότι δεν έλαβε υπόψη του την από 23-1-2009 ιατρική γνωμάτευση της πλαστικής χειρουργού Γ. Χ. - Χ. που επικαλέστηκε και προσκόμισε, για την απόδειξη των ισχυρισμών της προς θεμελίωση του αγωγικού αιτήματος προς αποκατάσταση της ζημίας, για τη δαπάνη της διενέργειας πλαστικών χειρουργικών επεμβάσεων και για την αποζημίωση ένεκα αναπηρίας και παραμόρφωσης, εκ του τραυματισμού της, που επιδρά στο μέλλον της. Όμως, από την επισκόπηση της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, δεν καταλείπεται αμφιβολία, αλλ` αντίθετα καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση έλαβε υπόψη της κατά την εκτίμηση των αποδείξεων και την από 23-1-2009 ιατρική γνωμάτευση της πλαστικής χειρουργού Γ. Χ. - Χ. που επικαλέστηκε και προσκόμισε η αναιρεσείουσα εκκαλούσα και εφεσίβλητος ενάγουσα, την οποία εκτίμησε ελεύθερα και ανέλεγκτα ως γνωμοδότηση του άρθρου 390 του Κ.Πολ.Δ., τόσο για τον ουσιώδη ισχυρισμό της αναιρεσείουσας ότι θα υποστεί μελλοντική ζημία από έξοδα πλαστικών χειρουργικών επεμβάσεων και θεραπειών, όσο και για τον ουσιώδη ισχυρισμό της ότι δικαιούται αυτοτελή ιδιαίτερη αποζημίωση ένεκα αναπηρίας και παραμόρφωσης που υπέστη από τον τραυματισμό της και που επιδρά στον μέλλον της. Κατά συνέπεια, ο περί του εναντίου πρώτος λόγος της υπό κρίση αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος και κατά τα δύο σκέλη του.
Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 10 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα, που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ως αληθινά, χωρίς απόδειξη. Ο προβλεπόμενος από το άρθρο αυτό λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο δέχεται πράγματα, δηλαδή αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι τείνουν σε θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του δικαιώματος που ασκείται με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση, χωρίς να έχει προσαχθεί οποιαδήποτε απόδειξη για τα πράγματα αυτά, ή όταν δεν εκθέτει από ποία αποδεικτικά μέσα άντλησε απόδειξη γι` αυτά. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο Θράκης, ύστερα από την αιτιολογημένη άρνηση της αιτούμενης με την αγωγή αποζημιώσεως και το σχετικό λόγο της εφέσεως των εναγομένων για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων ως προς το ύψος της αποζημιώσεως που επιδικάστηκε στην ενάγουσα με την πρωτόδικη απόφαση για την ως άνω μελλοντική της ζημία, κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα αναφορικά με την οφειλόμενη αποζημίωση για μελλοντική ζημία από έξοδα πλαστικών χειρουργικών επεμβάσεων και θεραπειών, όχι χωρίς απόδειξη, αλλά από τα μνημονευόμενα στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του αποδεικτικά μέσα (μάρτυρες και έγγραφα). Συνεπώς, αφού από την ίδια την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Δικαστήριο που την εξέδωσε σχημάτισε την κρίση του από τα μνημονευόμενα σ` αυτή αποδεικτικά μέσα, ο περί του εναντίου λόγος αναιρέσεως ότι το Εφετείο Θράκης με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε πράγματα ως αληθινά χωρίς απόδειξη είναι αβάσιμος και απορριπτέος.
Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 8 του Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο, παρά το νόμο, έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, "πράγματα" είναι οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, παρακώλυση ή κατάλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, το οποίο ασκήθηκε, είτε ως επιθετικό μέσο (βάση αγωγής, ανταγωγής) είτε ως αμυντικό μέσο (ένσταση, αντένσταση), αλλά όχι και οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από την εκτίμηση των αποδείξεων, καθώς και οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα για την υποστήριξη των απόψεων των διαδίκων, ούτε επίσης τα προς απόδειξη των ισχυρισμών αποδεικτικά μέσα. Εξάλλου, από την ως άνω διάταξη του άρθρου 559 αρ. 8 του Κ.Πολ.Δ., σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 106, 335 και 338 του Κ.Πολ.Δ., προκύπτει ότι "πράγματα" κατά την έννοια της πρώτης από αυτές (άρθρο 559 αριθ. 8) που προτάθηκαν ή δεν προτάθηκαν, των οποίων η λήψη ή μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο ιδρύει τον προβλεπόμενο από αυτή λόγο αναιρέσεως, αποτελούν και οι λόγοι εφέσεως, που αφορούν αυτοτελείς ισχυρισμούς και που περιέχουν παράπονο κατά της κρίσεως του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου (Ολομ. Α.Π. 11/1996). Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα, με το τρίτο λόγο της κρινόμενης αναιρέσεως, αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ. και ειδικότερα ότι το Εφετείο που δέχθηκε με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ότι με τις πλαστικές χειρουργικές επεμβάσεις και με τις θεραπείες με lazer θα επιτευχθεί πλήρης αποκατάσταση των ουλών και δεν θα υπάρχει παραμόρφωση, έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν. Όμως ο ανωτέρω ισχυρισμός ότι με τις πλαστικές χειρουργικές επεμβάσεις και με τις θεραπείες με lazer θα επιτευχθεί πλήρης αποκατάσταση των ουλών και δεν θα υπάρχει παραμόρφωση που φέρεται ότι τον δέχθηκε το εφετείο χωρίς να έχει προταθεί, ανεξάρτητα από το ότι όπως προκύπτει από το δικόγραφο της εφέσεως των εναγομένων είχε προταθεί απ` αυτούς προς υποστήριξη του λόγου της εφέσεώς τους ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο κατ` εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων δέχθηκε ότι επήλθε αναπηρία και παραμόρφωση και έκανε δεκτό το αίτημα τη αγωγής για επιδίκαση αυτοτελούς ιδιαίτερης αποζημίωσης, δεν αποτελεί "πράγμα" κατά την προδιαληφθείσα έννοια, αλλά επιχείρημα, το οποίο επικαλούνται οι αναιρεσίβλητοι για να στηρίξουν τον ισχυρισμό τους ότι κατ` εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων δέχθηκε η απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου ότι υπάρχει μόνιμη αναπηρία και παραμόρφωση στην ενάγουσα αναιρεσείουσα που επιδρά στο μέλλον της. Επομένως, ο ως άνω σχετικός τρίτος λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.
Κατά τη διάταξη του άρθρου 931 του Α.Κ. "η αναπηρία ή η παραμόρφωση που προξενήθηκε στον παθόντα λαμβάνεται υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημίωσης αν επιδρά στο μέλλον του". Ως "αναπηρία" θεωρείται κάποια έλλειψη της σωματικής, νοητικής ή ψυχικής ακεραιότητας του προσώπου, ενώ ως "παραμόρφωση" νοείται κάθε ουσιώδης αλλοίωση της εξωτερικής εμφάνισης του προσώπου, η οποία καθορίζεται όχι αναγκαίως κατά τις απόψεις της ιατρικής, αλλά κατά τις αντιλήψεις της ζωής. Περαιτέρω, ως "μέλλον" νοείται η επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξη του προσώπου. Δεν απαιτείται βεβαιότητα δυσμενούς επιρροής της αναπηρίας ή παραμόρφωσης στο μέλλον του προσώπου. Αρκεί και απλή δυνατότητα κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων. Στον επαγγελματικό - οικονομικό τομέα η αναπηρία ή η παραμόρφωση του ανθρώπου, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, αποτελεί αρνητικό στοιχείο στα πλαίσια του ανταγωνισμού και της οικονομικής εξέλιξης και προαγωγής του. Οι δυσμενείς συνέπειες είναι περισσότερο έντονες σε περιόδους οικονομικών δυσχερειών και στενότητας στην αγορά εργασίας. Οι βαρυνόμενοι με αναπηρία ή παραμόρφωση μειονεκτούν και κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός εργασίας έναντι των υγιών συναδέλφων τους. Η διάταξη του άρθρου 931 του Α.Κ. προβλέπει επιδίκαση από το δικαστήριο χρηματικής παροχής στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση, εφόσον συνεπεία αυτών επηρεάζεται το μέλλον του. Η χρηματική αυτή παροχή δεν αποτελεί αποζημίωση, εφόσον η τελευταία εννοιολογικά συνδέεται με την επίκληση και απόδειξη ζημίας περιουσιακής, δηλαδή διαφοράς μεταξύ της περιουσιακής κατάστασης μετά το ζημιογόνο γεγονός και εκείνης που θα υπήρχε χωρίς αυτό. Εξάλλου, η ένεκα της αναπηρίας ή παραμόρφωσης ανικανότητα προς εργασία, εφόσον προκαλεί στον παθόντα περιουσιακή ζημία αποτελεί βάση αξίωσης προς αποζημίωση που στηρίζεται στη διάταξη του άρθρου 929 του Α.Κ. (αξίωση διαφυγόντων εισοδημάτων). Ομως, η αναπηρία ή η παραμόρφωση ως τοιαύτη δεν σημαίνει κατ` ανάγκη πρόκληση στον παθόντα περιουσιακής ζημίας. Δεν μπορεί να γίνει πρόβλεψη ότι η αναπηρία ή η παραμόρφωση θα προκαλέσει στον παθόντα συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία. Είναι όμως βέβαιο ότι η αναπηρία ή η παραμόρφωση, ανάλογα με το βαθμό της και τις λοιπές συντρέχουσες περιστάσεις (ηλικία, φύλο, κλίσεις και επιθυμίες του παθόντος), οπωσδήποτε θα έχει δυσμενή επίδραση στην κοινωνική - οικονομική εξέλιξη τούτου, κατά τρόπο όμως που δεν δύναται επακριβώς να προσδιορισθεί. Η δυσμενής αυτή επίδραση είναι δεδομένη και επομένως δεν δικαιολογείται εμμονή στην ανάγκη προσδιορισμού του ειδικού τρόπου της επιδράσεως αυτής και των συνεπειών της στο κοινωνικό - οικονομικό μέλλον του παθόντος. Προέχον και κρίσιμο είναι το γεγονός της αναπηρίας ή της παραμόρφωσης ως βλάβης του σώματος ή της υγείας του προσώπου, δηλαδή ως ενός αυτοτελούς έννομου αγαθού, που απολαύει και συνταγματικής προστασίας σύμφωνα με τις παραγράφους 3 και 6 του άρθρου 21 του Συντάγματος, όχι μόνο στις σχέσεις των πολιτών προς το Κράτος, αλλά και στις μεταξύ των πολιτών σχέσεις, χωρίς αναγκαία η προστασία αυτή να συνδέεται με αδυναμία πορισμού οικονομικών ωφελημάτων ή πλεονεκτημάτων. Ετσι, ορθότερη κρίνεται η ερμηνεία της διατάξεως του άρθρου 931 του Α.Κ., που την καθιστά εφαρμόσιμη, σύμφωνα με την οποία προβλέπεται από τη διάταξη αυτή η επιδίκαση στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση ενός εύλογου χρηματικού ποσού ακριβώς λόγω της αναπηρίας ή της παραμόρφωσης, χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, η οποία άλλωστε και δεν δύναται να προσδιορισθεί. Επομένως, το ποσό που δικαιούται ο παθών κατά το άρθρο 931 του Α.Κ., δεν υπολογίζεται με τα μέτρα της αποζημίωσης, αλλά εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστή να το καθορίσει κατά δίκαιη κρίση σε εύλογο χρηματικό ποσό, με βάση αφενός το είδος, την έκταση και τις συνέπειες της αναπηρίας ή παραμόρφωσης του παθόντος και αφετέρου την ηλικία, το φύλο, τις κλίσεις του παθόντος και τον βαθμό συνυπαιτιότητάς του. Είναι πρόδηλο ότι η κατά τη διάταξη του άρθρου 931 του Α.Κ. αξίωση για αποζημίωση λόγω αναπηρίας ή παραμόρφωσης είναι διαφορετική από την κατά τη διάταξη του άρθρου 929 του Α.Κ. αξίωση αποζημίωσης για διαφυγόντα εισοδήματα του παθόντος, που κατ` ανάγκη συνδέεται με επίκληση και απόδειξη συγκεκριμένης περιουσιακής ζημίας λόγω της ανικανότητας του παθόντος προς εργασία και από την κατά τη διάταξη του άρθρου 932 του Α.Κ. αξίωση για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και είναι αυτονόητο ότι όλες οι παραπάνω αξιώσεις δύνανται να ασκηθούν είτε σωρευτικά είτε μεμονωμένα, αφού πρόκειται για αυτοτελείς αξιώσεις και η θεμελίωση κάθε μιας από αυτές δεν προϋποθέτει αναγκαία την ύπαρξη και των λοιπών (βλ. και Α.Π. 72/ 2012, Α.Π. 1087/ 2010, Α.Π. 1432/ 2009, Α.Π. 765/ 2007, Α.Π. 670/ 2006).
Εξάλλου, ο από την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 εδαφ. α` του Κ.Πολ.Δ. προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης, ιδρύεται αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα (Ολ. Α.Π. 4/2005), η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, όταν προσδίδεται στον εφαρμοστέο κανόνα δικαίου έννοια διαφορετική από την αληθινή έννοιά του, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων που δέχθηκε ανέλεγκτα το Δικαστήριο στον εφαρμοστέο κανόνα δικαίου (Ολ. Α.Π. 8/2006). Στην προκειμένη περίπτωση σχετικά με το αίτημα της ενάγουσας και ήδη αναιρεσείουσας για επιδίκαση σ` αυτήν ποσού 50.000 ευρώ ως αποζημίωση εκ του άρθρου 931 του Α.Κ. ένεκα αναπηρίας και παραμόρφωσής της που επιδρά στο μέλλον της, το οποίο πρωτοδίκως έγινε δεκτό και απορρίφθηκε ως αβάσιμο στην κατ` έφεση δίκη με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά παραδοχή σχετικού λόγου της εφέσεως των εναγομένων και ήδη αναιρεσιβλήτων, το Εφετείο Θράκης, δέχθηκε τα ακόλουθα: "Περαιτέρω, όπως προαναφέρθηκε, η πρώτη ενάγουσα εξαιτίας του τραυματισμού της υπέστη ανοικτό κάταγμα-εξάρθρημα αριστερής ποδοκνημικής. Κατά την εξέτασή της στις 27-11-2012 διαπιστώθηκε ανάπτυξη μετατραυματικής οστεαρθρίτιδας αριστερής ποδοκνημικής και δυσκαμψία στη χειρουργηθείσα ποδοκνημική (περιορισμός της ραχιαίας έκτασης της ποδοκνημικής κατά 20°, της πελματιαίας κάμψης κατά 10° και της ραχιαίας έκτασης του μεγάλου δακτύλου (ΑΡ) ποδός κατά 10°), σύμφωνα με την προαναφερόμενη από 13-12-2012 ιατρική γνωμάτευση του Ν. Β. ιατρού της Ορθοπεδικής Κλινικής του Νοσοκομείου Καβάλας.
Επίσης, κατά την εξέτασή της στις 23-1-2009 διαπιστώθηκε ότι φέρει ουλή με εμβάθυνση και νέκρωση λίπους στην έξω επιφάνεια του αριστερού μηρού της, ουλή στην (ΑΡ) ποδοκνημική μήκους δεκαπέντε (15) εκ. περίπου και ουλή κάθετη στην έξω επιφάνεια της αριστερής κνήμης δέκα (10) εκ. περίπου, σύμφωνα με την προαναφερόμενη από 23-1-2009 ιατρική βεβαίωση της πλαστικού χειρουργού Γ. Χ.-Χ.. Οι βλάβες αυτές δεν υπάγονται στην έννοια της παραμόρφωσης ή αναπηρίας, ώστε να επιδρούν στο μέλλον της παθούσης και να μην μπορούν να καλυφθούν από τις παροχές των άρθρων 929 και 932 ΑΚ. Ούτε, εξάλλου, προέκυψε από τις άνω ιατρικές γνωματεύσεις ότι η μετατραυματική οστεαρθρίτιδα και η δυσκαμψία της αριστερής ποδοκνημικής, καθώς και οι μετατραυματικές ουλές, αποκλείουν ή περιορίζουν την επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική της εξέλιξη (επιλογή συζύγου, απόκτηση οικογένειας, συναναστροφές, δραστηριότητες), ενόψει μάλιστα ότι με τις πλαστικές επεμβάσεις και τις θεραπείες με lazer που θα υποβληθεί θα επιτευχθεί πλήρης αποκατάσταση αυτών. Ετσι, η αγωγική αξίωση της πρώτης ενάγουσας για την επιδίκαση αυτοτελούς και ιδιαίτερης αποζημίωσης εκ του άρθρου 931 ΑΚ κρίνεται ουσιαστικά αβάσιμη". Και υπό τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο έκρινε ως κατ` ουσία βάσιμο τον λόγο της έφεσης, τον σχετικό με το αίτημα αυτό και αφού εξαφάνισε, ως προς αυτό, την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, εδίκασε και πάλι την αγωγή και απέρριψε αυτήν, ως ουσιαστικά αβάσιμη, ως προς το αγωγικό αυτό αίτημα. Με την κρίση του αυτή, το Εφετείο Θράκης, ερμηνεύοντας τη διάταξη του άρθρου 931 του Α.Κ., παρά το ότι όπως προαναφέρθηκε κατά την ορθότερη ερμηνεία της διατάξεως που την καθιστά εφαρμόσιμη, αυτός που έχει υποστεί αναπηρία, δηλαδή το πρόσωπο που έχει υποστεί κάποια έλλειψη της σωματικής, νοητικής ή ψυχικής ακεραιότητάς του και αυτός που έχει υποστεί παραμόρφωση, δηλαδή το πρόσωπο που έχει υποστεί ουσιώδη αλλοίωση της εξωτερικής εμφάνισής του, η οποία καθορίζεται όχι αναγκαία κατά τις απόψεις της ιατρικής, αλλά κατά τις αντιλήψεις της ζωής, είναι βέβαιο ότι ανάλογα με το βαθμό της αναπηρίας ή της παραμόρφωσης και τις λοιπές συντρέχουσες περιστάσεις θα έχει οπωσδήποτε δυσμενή επίδραση στην κοινωνικοοικονομική εξέλιξή του που δεν μπορεί να προσδιορισθεί επακριβώς εκ των προτέρων, αλλά είναι δεδομένη και δεν αποτελεί προϋπόθεση εφαρμογής του άρθρου 931 του Α.Κ., παρά την γραμματική διατύπωσή του, αλλά δικαιούται ένεκα και μόνον της αναπηρίας ή της παραμόρφωσής του και ανάλογα με την έκτασή της και τις λοιπές περιστάσεις που συντρέχουν στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση να του επιδικασθεί ένα εύλογο χρηματικό ποσό, χωρίς σύνδεση με περιουσιακή του ζημία, εντούτοις δέχθηκε, όπως προκύπτει από την απόφασή του, ότι η μετατραυματική οστεαρθρίτιδα αριστερής ποδοκνημικής και η δυσκαμψία στη χειρουργηθείσα ποδοκνημική με περιορισμό της ραχιαίας έκτασης της ποδοκνημικής κατά 20°, της πελματιαίας κάμψης κατά 10° και της ραχιαίας έκτασης του μεγάλου δακτύλου (ΑΡ) ποδός κατά 10° που διαπιστώθηκε στις 27-11-2012, τέσσερα και πλέον χρόνια μετά το ατύχημα και την αποθεραπεία της ενάγουσας αναιρεσείουσας για την οστεοαθρίτιδά της εξαιτίας του τραυματισμού της, δεν συνιστά έλλειψη της σωματικής ακεραιτότητάς της και αναπηρία της κατά την έννοια του νόμου και στη συνέχεια ότι δεν προέκυψε ότι η μετατραυματική οστεοαρθρίτιδα και η δυσκαμψία της αριστερής ποδοκνημικής της ενάγουσας αναιρεσείουσας περιορίζουν την επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική της εξέλιξη. Ετσι που έκρινε το Εφετείο Θράκης, προέβη σε εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου και συγκεκριμένα της διατάξεως του άρθρου 931 του Α.Κ., δεχόμενο ότι δεν συνιστά αναπηρία, δηλαδή έλλειψη σωματικής ακεραιότητας, η μετατραυματική οστεαρθρίτιδα αριστερής ποδοκνημικής με δυσκαμψία στη χειρουργηθείσα ποδοκνημική και με περιορισμό της ραχιαίας έκτασης της ποδοκνημικής κατά 20°, της πελματιαίας κάμψης κατά 10° και της ραχιαίας έκτασης του μεγάλου δακτύλου (ΑΡ) ποδός κατά 10°. Κατά συνέπεια, ο τέταρτος λόγος της αναιρέσεως που αναφέρεται σε παραβίαση με εσφαλμένη εφαρμογή της ουσιαστικής διατάξεως του άρθρου 931 του Α.Κ. από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που απέρριψε το αίτημα της ενάγουσας και ήδη αναιρεσείουσας για επιδίκαση σ` αυτήν αποζημίωσης, εκ του άρθρου 931 του Α.Κ., ένεκα αναπηρίας και παραμόρφωσής της, που επιδρά στο μέλλον της.
Πρέπει επομένως, κατά παραδοχή του ως άνω τέταρτου λόγου της κρινόμενης αναιρέσεως που αναφέρεται σε παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρ. 559 αρ. 1 περ. α Κ.Πολ.Δ.), μετά την οποία παρέλκει η έρευνα του πέμπτου λόγου της κρινόμενης αναιρέσεως που αναφέρεται σε έλλειψη νόμιμης βάσης της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης λόγω ασαφών, ελλειπών και αντιφατικών αιτιολογιών (άρθρ. 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ) και που αφορά το ίδιο ζήτημα της επιδικάσεως αποζημιώσεως ένεκα αναπηρίας (931 Α.Κ.), αφού ο τελευταίος αυτός λόγος αναιρέσεως καλύπτεται από την αναιρετική εμβέλεια του ως άνω τέταρτου λόγου αναιρέσεως, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο δικαστήριο που εξέδωσε την αναιρούμενη αυτή απόφαση και του οποίου είναι δυνατή η συγκρότηση από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητοι στην αναφερόμενη στο διατακτικό δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, κατά το νόμιμο αίτημα της τελευταίας (άρθρα 176 και 183 του ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την υπ` αριθμ. 57/2013 απόφαση του Εφετείου Θράκης κατά το μέρος που απέρριψε το αίτημα της ενάγουσας και ήδη αναιρεσείουσας για επιδίκαση σ` αυτήν αποζημίωσης, εκ του άρθρου 931 του ΑΚ ένεκα αναπηρίας και παραμόρφωσής της, που επιδρά στο μέλλον της.
Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση του ως άνω αιτήματος στο ίδιο ως άνω δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.
Και
Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων (2.000) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 15 Οκτωβρίου 2014.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Φεβρουαρίου 2015.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Addthis