Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

Φακελάκι στα δημόσια νοσοκομεία. Νόμιμο; Προστασία.

Αδικοπραξία. Αποζημίωση για αναπηρία ή παραμόρφωση σύμφωνα με το άρθρο 931ΑΚ. Προϋποθέσεις 931ΑΚ. Μή κάλυψη δαπανών για δώρα σε ιατρούς του Ε.Σ.Υ. Εύλογη χρηματική αποζημίωση - Κριτήρια για καθορισμό εύλογης αποζημίωσης - Διαφορές 931ΑΚ απο 929 και 932 ΑΚ. Και οι τρεις αυτές αξιώσεις είναι αυτοτελείς, δεν προϋποθέτουν η μία την άλλη και δύνανται να ασκηθούν σωρευτικά ή μεμονωμένα. Αποσύνδεση αποζημίωσης κατά 931 ΑΚ απο συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία - 931 ΑΚ και συνταγματική προστασία υγείας - Τριτενέργεια - Απόρριψη αγωγής ως νόμω αβάσιμης είναι επωφελέστερη από απόρριψη ως ουσία αβάσιμης.

Εφετείο Πειραιά 722/ 2009
Πρόεδρος: Ι. Παζαρίδης Εισηγητής: Χ. Καλαματιανός Δικηγόροι: Π. Γεωργόπουλος, Ε. Γιαννούτσου.

Ι. Από την εκτίμηση της ένορκης καταθέσεως του μάρτυρα αποδείξεως στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο... αποδεικνύονται, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Την 16.12.2003 και περί ώρα 11.00 ο πρώτος εναγόμενος, οδηγώντας το υπ` αριθμ. ΥΚΟ... αυτοκίνητο ιδιοκτησίας του, που ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στη δεύτερη εναγομένη ασφαλιστική εταιρία, προκάλεσε από αποκλειστική του υπαιτιότητα τη σύγκρουση του οχήματος του με την υπ` αριθμ. ΖΡΑ... μοτοσικλέτα του ενάγοντος, που οδηγούσε ο ίδιος, με συνέπεια να προξενήσει στον τελευταίο σωματικές βλάβες και στη μοτοσικλέτα υλικές ζημίες. Το ζήτημα της υπαιτιότητας έχει κριθεί με δύναμη δεδικασμένου από την εκκαλουμένη, η οποία δεν προσβάλλεται με έφεση από τους εναγομένους, και συνεπώς παρέλκει οποιαδήποτε αναφορά στις ειδικότερες συνθήκες του ατυχήματος. Από την ως άνω σύγκρουση η μοτοσικλέτα του ενάγοντος υπέστη βλάβες [...]. Αμέσως μετά το ατύχημα ο ενάγων μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο Τζάνειο Γενικό Νοσοκομείο Πειραιώς, όπου εισήχθη εκτάκτως στην ορθοπεδική κλινική. Εκεί διαπιστώθηκε ότι υπέστη θλαστικό τραύμα στο μέτωπο, το οποίο αντιμετωπίσθηκε με συρραφή και επιπλεγμένο κάταγμα αριστερής κνήμης, για το οποίο χειρουργήθηκε αυθημερόν με μόσχευμα και εξωτερική οστεοσύνθεση καθώς και κάταγμα δεξιάς κοτύλης, το οποίο αντιμετωπίσθηκε συντηρητικά με τοποθέτηση έλξης δυο κιλών. Παρέμεινε νοσηλευόμενος στο νοσοκομείο μέχρι την 30.12.2003, οπότε και εξήλθε για να συνεχίσει την κατάκλιση στο σπίτι. Η έλξη διατηρήθηκε για τρεις μήνες [...]. Κατά το χρονικό αυτό διάστημα του παρουσιάσθηκαν οι εξής επιπλοκές: [...]. Έτσι στη συνέχεια του χορηγήθηκαν 4 μηνιαίες αναρρωτικές άδειες από τον ορθοπεδικό του ΤΕΒΕ Α. Κ., μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου του 2005. Μετά τον Ιούνιο του 2004 ο ενάγων μπορούσε να βαδίζει υποβοηθούμενος από μία βακτηρία. Το Δεκέμβριο του 2008, ήτοι 5 έτη μετά το ατύχημα, ο εν λόγω ενάγων εξετάσθηκε από τον διορισθέντα πραγματογνώμονα, ο οποίος κατέγραψε την παρούσα κατάσταση των τραυματισμένων μελών του ως εξής: [...]. Τέλος διαπίστωσε ότι από το ένδικο ατύχημα συνεπεία των ανωτέρω έχει προξενηθεί αναπηρία στον Ι. Κ. σε ποσοστό 30%, η δε κατάσταση του αυτή δεν επιδέχεται βελτίωση, αντιθέτως ενέχει κίνδυνο μελλοντικής επιδείνωσης. Ο ενάγων κατά το χρόνο του ατυχήματος διατηρούσε ατομική επιχείρηση κατασκευής ιδιωτικών οικοδομικών έργων. Εξαιτίας του σοβαρού τραυματισμού του και της δυσχέρειας που αντιμετώπιζε στις μετακινήσεις του αδυνατούσε να ανταποκριθεί στις καθημερινές εργασίες, που έκανε ο ίδιος, τόσο στο γραφείο του όσο και τις εξωτερικές, και αναγκάσθηκε να προσλάβει ως γραμματέα την Γ. Κ. για το διάστημα από 15.3.2004 μέχρι και την 26.1.2005 για τη διεκπεραίωση των εργασιών αυτών. Για την εργασία της αυτή της κατέβαλε μηνιαίο μισθό, ο οποίος ανήλθε ... Επίσης ο ενάγων αναγκάσθηκε, για τους μήνες που ήταν κλινήρης λόγω του ατυχήματος, να προσλάβει εργοδηγό προκειμένου να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει προς επίβλεψη των εργασιών σε δύο οικοδομές, των οποίων είχε αναλάβει την κατασκευή.., συντονισμό των διαφόρων συνεργείων, πληρωμή εργατών κ.λπ. Έτσι προσέλαβε τον Ν. Μ. για οκτώ μήνες (από 1.1.2004 έως και 30.8.2004) και κατέβαλε σ` αυτόν συνολικά 10.400 ευρώ (1.300ευρώχ8)[...]
II. Κατά τις διατάξεις των άρθρων 914, 297, 298, 281, 288, 174, 178 ΑΚ και 236 ΠΚ, στην αποκαταστατέα ζημία του υποστάντος βλάβη στο σώμα και την υγεία δεν περιλαμβάνεται και η δαπάνη του ζημιωθέντος προς παροχή δώρων προς ιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό ενταγμένο στο Ε.Σ.Υ., διότι τούτο θα σήμαινε έμμεση νομιμοποίηση μιας παράνομης και αξιόποινης πρακτικής (βλ. Κρητικό, Αποζημίωση από Τροχαία ατυχήματα, εκδ. 1998, σελ. 91 αριθ. 227, ΕφΑΘ 1642/2000 ΕλλΔνη 42,173, ΕφΠατρ 456/2006 ΑχΝομ 2007,70, ΕφΠατρ 209/2004, 205/2004, 762/2003 ΝΟΜΟΣ). Στην παρούσα υπόθεση ο εν λόγω ενάγων ζήτησε, εκτός των άλλων κονδυλίων, να του επιδικασθούν τα ποσά των 1.500, 300, 500, 800 και 400 ευρώ, που κατέβαλε ως φιλοδώρημα στον ιατρό που τον χειρούργησε στο Τζάνειο κατά την εγχείρηση (1.500), στον αναισθησιολόγο (300), στον θεράποντα ιατρό σε δύο επισκέψεις του (500 και 800) και στον ιατρό του Τζανείου Π. Γ. σε τέσσερις επισκέψεις (400 ευρώ). Ως προς τα κονδύλια αυτά, τα οποία απορρίφθηκαν ως αβάσιμα κατ` ουσίαν με την εκκαλουμένη, η αγωγή είναι μη νόμιμη, τούτου εξεταζομένου αυτεπαγγέλτως, εφόσον ο εκκαλών παραπονείται για την απόρριψη των εν λόγω κονδυλίων της αγωγής του. Πρέπει συνεπώς το δικαστήριο να εξαφανίσει κατά το κεφάλαιο αυτό την προσβαλλόμενη απόφαση και να απορρίψει την αγωγή, καθ` όσο μέρος είναι μη νόμιμη, χωρίς, μάλιστα, την υποβολή ειδικού προς τούτο, κατά το άρθρο 533 παρ. 1 ΚΠολΔ, παραπόνου, μη επιτρεπομένης στην περίπτωση αυτή αντικατάστασης των αιτιολογιών της εκκαλουμένης, κατά τη διάταξη του άρθρου 534 ΚΠολΔ, λόγω διαφοράς εμβελείας του δεδικασμένου που προκύπτει από την απόρριψη της αγωγής, για τον ένα ή τον άλλο λόγο (βλ. ΑΠ 657/1976 ΝοΒ 25,29, ΑΠ 820/1977 ΝοΒ 26,517, ΕφΙωαν 58/2006 ΑρχΝ 2007,180, ΕφΟεσ 440/1999 Αρμ 1999,1101). Παράλληλα, δεν υφίσταται απαγόρευση από το άρθρο 536 παρ. 1, διότι η απορρίπτουσα ως μη νόμιμη την αγωγή απόφαση είναι επωφελέστερη για τον εκκαλούντα από εκείνη που απορρίπτει την αγωγή του κατ`ουσίαν (βλ. ΑΠ 703/1991 ΕλλΔνη 37,583, Σαμουήλ, Η Έφεσις, εκδ. 1986, σελ. 190 παρ. 610, 613, 624, 625, 626, ΕφΙωαν 58/2006 ανωτ.).
III. Κατά τη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ «η αναπηρία ή η παραμόρφωση που προξενήθηκε στον παθόντα λαμβάνεται υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημίωσης αν επιδρά στο μέλλον του». Με δεδομένο ότι δεν μπορεί να γίνει πρόβλεψη ότι η αναπηρία ή παραμόρφωση θα προκαλέσει στον παθόντα συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, προέχον και κρίσιμο είναι το γεγονός της αναπηρίας ή παραμορφώσεως ως βλάβης του σώματος ή της υγείας του προσώπου, ως ενός αυτοτελούς έννομου αγαθού, που απολαύει και συνταγματικής προστασίας σύμφωνα με τις παραγράφους 3 και 6 του άρθρου 21 του Συντ., όχι μόνο στις σχέσεις των πολιτών προς το Κράτος, αλλά και στις μεταξύ τους σχέσεις, χωρίς αναγκαίως η προστασία αυτή να συνδέεται με αδυναμία πορισμού οικονομικών ωφελημάτων ή πλεονεκτημάτων. Έτσι, ορθότερη κρίνεται η ερμηνεία της ΑΚ 931, σύμφωνα με την οποία προβλέπεται από τη διάταξη η επιδίκαση στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση ενός εύλογου χρηματικού ποσού ακριβώς λόγω της αναπηρίας ή παραμορφώσεως, χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, η οποία άλλωστε και δεν δύναται να προσδιορισθεί. Το ποσό του επιδικαζομένου κατά την ΑΚ 931 εύλογου χρηματικού ποσού εξευρίσκεται κατ` αρχήν με βάση το είδος και τις συνέπειες της αναπηρίας ή παραμορφώσεως αφενός και την ηλικία του παθόντος αφετέρου. Είναι πρόδηλο, ότι η κατά την ΑΚ 931 αξίωση είναι διαφορετική: α) από την κατά την ΑΚ 929 αξίωση για διαφυγόντα εισοδήματα του παθόντος, που κατ`ανάγκη συνδέεται με επίκληση και απόδειξη συγκεκριμένης περιουσιακής ζημίας, λόγω της ανικανότητας του παθόντος προς εργασία και β) από την κατά την ΑΚ 932 χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Είναι αυτονόητο ότι όλες οι ως άνω αξιώσεις δύνανται να ασκηθούν είτε σωρευτικώς είτε μεμονωμένως, αφού πρόκειται για αυτοτελείς αξιώσεις και η θεμελίωση κάθε μιας από αυτές δεν προϋποθέτει αναγκαίως την ύπαρξη μιας των λοιπών (βλ. ΑΠ 1909/2007 ΕΣυγκΔικ 2007,543, ΑΠ 1874/2006 ΕΣυ-γκΔικ 2007,200, ΑΠ 1645/2006 ΕΣυγκΔικ 2005,659). Στην προκειμένη υπόθεση από τα προδιαληφθέντα αποδεικτικά μέσα προέκυψε ότι ο ενάγων ήταν ηλικίας 53 ετών, όταν έλαβε χώρα ο τραυματισμός του. Λόγω της ατροφίας τύπου SUDEK και της μετατραυματικής οστεοπόρωσης παρουσιάζει αστάθεια στη στήριξη του αριστερού του σκέλους με συνέπεια μία ελαφρά χωλότητα. Επίσης έχει μεγάλη ευαισθησία στις αλλαγές του καιρού και την υγρασία, η δε κατάσταση του δεν προβλέπεται να βελτιωθεί, αντιθέτως αναμένεται μελλοντική επιδείνωση. Η ανωτέρω μερική αναπηρία του, ανερχομένη σε ποσοστό 30%, προκύπτει ότι θα έχει δυσμενείς επιπτώσεις κοινωνικές, επαγγελματικές, οικογενειακές και οικονομικές. Μολονότι δε, όπως προαναφέρθηκε στην ανωτέρω νομική σκέψη, δεν απαιτείται προσδιορισμός του ειδικού τρόπου της επίδρασης αυτής και των συνεπειών της αναπηρίας στο κοινωνικό μέλλον του παθόντος, στην προκειμένη περίπτωση η μερική αναπηρία του ενάγοντος είναι βέβαιο ότι θα τον αποτρέπει από το να συμμετέχει με την αυτή ένταση, όπως πριν το ατύχημα, στις επαγγελματικές δραστηριότητες αυτού, ως εργολάβου οικοδομών, που απαιτούν κινητικότητα, σωματικό κάματο και έκθεση, ενίοτε, σε δυσμενείς κλιματολογικές συνθήκες, ενώ θα του δημιουργήσει δυσχέρεια σε πλείστες εκδηλώσεις της προσωπικής και κοινωνικής ζωής του. Συνεπώς δικαιούται ιδιαίτερης αποζημιώσεως κατ` άρθρο 931 ΑΚ, η οποία, λαμβανομένης υπόψη και της ηλικίας του, πρέπει να ανέρχεται στο ποσό των 25.000 ευρώ. Επομένως, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που έκρινε ότι η σωματική βλάβη που υπέστη ο ενάγων δεν προκάλεσε σ` αυτόν κανενός είδους σωματική αναπηρία και απέρριψε το κεφάλαιο αυτό της αγωγής, πλημμελώς εκτίμησε τα αποδεικτικά μέσα και πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτός ο δεύτερος λόγος της εφέσεως, με τον οποίο ο εκκαλών πλήττει την εκκαλουμένη κατά την εν λόγω απορριπτική διάταξη αυτής και ζητεί την επιδίκαση 100.000 ευρώ για την αιτία αυτή.
IV. Επίσης το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες, υπό τις οποίες έλαβε χώρα το ατύχημα, τη βαρύτητα του τραυματισμού του ενάγοντος, τη συνεπεία αυτού προκληθείσα μερική αναπηρία του παθόντος, την αποκλειστική υπαιτιότητα του εναγομένου οδηγού, το ψυχικό άλγος που ο ενάγων υπέστη από τον τραυματισμό του και τις συνέπειες αυτού στην προσωπική και κοινωνική ζωή του, καθώς και την οικονομική και κοινωνική κατάσταση του πρώτου των εναγόντων και του πρώτου των εναγομένων, δεδομένου ότι η ευθύνη της δεύτερης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας είναι εγγυητική, κρίνει ότι πρέπει να επιδικασθεί στον ως άνω παθόντα προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης, την οποία υπέστη από την εις βάρος του αδικοπραξία, το ποσό των 30.000 ευρώ, το οποίο είναι εύλογο. Συνεπώς, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που επιδίκασε για την αιτία αυτή μόνο 6.000 ευρώ, έσφαλε στην αξιολόγηση των ως άνω προσδιοριστικών του ύψους της χρηματικής ικανοποιήσεως στοιχείων και πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτός ο πρώτος λόγος εφέσεως, με τον οποίο αυτός παραπονείται για τη μη επιδίκαση όλου του ποσού που ζήτησε (200.000 ευρώ). [...]
V. Τέλος αποδείχθηκε από τα αυτά ως άνω αποδεικτικά στοιχεία, σχετικά με τη σωρευθείσα στο ίδιο δικόγραφο αγωγή της δεύτερης των εναγόντων Δ. Κ., συζύγου του πρώτου, ότι πριν από το ατύχημα η συνεισφορά του παθόντος στην κάλυψη των οικιακών αναγκών ήταν μόνο οικονομική, την οποία εξακολούθησε να παρέχει και μετά το ατύχημα, και δεν προσέφερε προσωπικές υπηρεσίες για την αντιμετώπιση των οικιακών εργασιών, ενόψει και του επαγγέλματος του, που απαιτεί πολύωρη απασχόληση χωρίς συγκεκριμένο ωράριο. Αυτές τις διεκπεραίωνε αποκλειστικά, χωρίς βοήθεια από το σύζυγο της, η δεύτερη ενάγουσα, η οποία δεν προέκυψε ότι ασκούσε κάποιο συγκεκριμένο επάγγελμα (δεν το επικαλείται καν στην αγωγή). Επομένως, αυτή δεν στερήθηκε εξ αιτίας του ατυχήματος και του συνεπεία τούτου επελθόντος τραυματισμού του συζύγου της προσωπικές υπηρεσίες του τελευταίου, και είναι απορριπτέο το μοναδικό κονδύλιο της αγωγής της β` ενάγουσας, όπως ορθώς κρίθηκε με την εκκαλουμένη, απορριπτόμενου του 10ου λόγου της εφέσεως, με τον οποίο η εν λόγω ενάγουσα παραπονείται για την απόρριψη αυτή.
VI. Κατ` ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει: Α) Να απορριφθεί κατ`ουσίαν η έφεση ως προς τη δεύτερη εκκαλούσα και να καταδικασθεί αυτή στη δικαστική δαπάνη των πρώτου και δεύτερης των εφεσίβλητων του παρόντος βαθμού δικαιοδοσίας. Β) Να γίνει δεκτή εν μέρει κατ`ουσίαν η έφεση ως προς τον πρώτο εκκαλούντα, να εξαφανισθεί η πρωτόδικη καθ`όλες τις διατάξεις που αφορούν σ` αυτόν, ήτοι και κατά τις διατάξεις της που αναφέρονται σε μη ανατρεπόμενα (και μη προσβληθέντα) κονδύλια για την ενότητα της εκτελέσεως (βλ. ΑΠ 748/1984 ΕλλΔνη 26,642, Σαμουήλ, Η Έφεσι,ς αρ. 1143, Βαθρακοκοίλη, ΚΠολΔ, άρθρο 535 αρ. 2, 3) και να διακρατηθεί η υπόθεση από το Δικαστήριο αυτό το οποίο θα δικάσει επί της υπ` αριθμ. εκθ. καταθέσεως .../2005 αγωγής, ως προς τον πρώτο ενάγοντα. Μετά από αυτό πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή η εν λόγω αγωγή, ως βάσιμη και από ουσιαστική άποψη και να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να καταβάλουν στον ενάγοντα, ο καθένας εις ολόκληρο, το ποσό των 77.386,11 ευρώ (100 + 9.072,92 + 10.400 + 56,60 + 300 + 25.000 + 30.000 + 615,65 + 51,92 + 64,90 + 110 + 120 + 6 + 68,62 + 1.372 + 47,50), νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξόφληση του ποσού. Οι εναγόμενοι, που ηττήθηκαν κατά το μεγαλύτερο μέρος, πρέπει να καταδικασθούν σε μέρος της δικαστικής δαπάνης του ενάγοντος και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας, που κατανέμεται ανάλογα με την έκταση της νίκης και ήττας των διαδίκων (άρθρα 176,178,183 ΚΠολΔ).

4 σχόλια:

Γιωργος Φραγκούλης είπε...

Ως "αναπηρία" θεωρείται κάποια έλλειψη της σωματικής, νοητικής ή ψυχικής ακεραιότητας του προσώπου, ενώ ως "παραμόρφωση" νοείται κάθε ουσιώδης αλλοίωση της εξωτερικής εμφάνισης του προσώπου, η οποία καθορίζεται όχι αναγκαίως κατά τις απόψεις της ιατρικής, αλλά κατά τις αντιλήψεις της ζωής. Περαιτέρω, ως "μέλλον" νοείται η επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξη του προσώπου. Δεν απαιτείται βεβαιότητα δυσμενούς επιρροής της αναπηρίας ή παραμόρφωσης στο μέλλον του προσώπου. Αρκεί και απλή δυνατότητα κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων. Στον επαγγελματικό - οικονομικό τομέα η αναπηρία ή η παραμόρφωση του ανθρώπου, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, αποτελεί αρνητικό στοιχείο στα πλαίσια του ανταγωνισμού και της οικονομικής εξέλιξης και προαγωγής του. Οι δυσμενείς συνέπειες είναι περισσότερο έντονες σε περιόδους οικονομικών δυσχερειών και στενότητας στην αγορά εργασίας. Οι βαρυνόμενοι με αναπηρία ή παραμόρφωση μειονεκτούν και κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός εργασίας έναντι των υγιών συναδέλφων τους. Η διάταξη του άρθρου 931 του Α.Κ. προβλέπει επιδίκαση από το δικαστήριο χρηματικής παροχής στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση, εφόσον συνεπεία αυτών επηρεάζεται το μέλλον του. Η χρηματική αυτή παροχή δεν αποτελεί αποζημίωση, εφόσον η τελευταία εννοιολογικά συνδέεται με την επίκληση και απόδειξη ζημίας περιουσιακής, δηλαδή διαφοράς μεταξύ της περιουσιακής κατάστασης μετά το ζημιογόνο γεγονός και εκείνης που θα υπήρχε χωρίς αυτό. Εξάλλου, η ένεκα της αναπηρίας ή παραμόρφωσης ανικανότητα προς εργασία, εφόσον προκαλεί στον παθόντα περιουσιακή ζημία αποτελεί βάση αξίωσης προς αποζημίωση που στηρίζεται στη διάταξη του άρθρου 929 του Α.Κ. (αξίωση διαφυγόντων εισοδημάτων). Όμως, η αναπηρία ή η παραμόρφωση ως τοιαύτη δεν σημαίνει κατ` ανάγκη πρόκληση στον παθόντα περιουσιακής ζημίας. Δεν μπορεί να γίνει πρόβλεψη ότι η αναπηρία ή η παραμόρφωση θα προκαλέσει στον παθόντα συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία. Είναι όμως βέβαιο ότι η αναπηρία ή η παραμόρφωση, ανάλογα με το βαθμό της και τις λοιπές συντρέχουσες περιστάσεις (ηλικία, φύλο, κλίσεις και επιθυμίες του παθόντος), οπωσδήποτε θα έχει δυσμενή επίδραση στην κοινωνική - οικονομική εξέλιξη τούτου, κατά τρόπο όμως που δεν δύναται επακριβώς να προσδιορισθεί. Η δυσμενής αυτή επίδραση είναι δεδομένη και επομένως δεν δικαιολογείται εμμονή στην ανάγκη προσδιορισμού του ειδικού τρόπου της επιδράσεως αυτής και των συνεπειών της στο κοινωνικό - οικονομικό μέλλον του παθόντος. Προέχον και κρίσιμο είναι το γεγονός της αναπηρίας ή της παραμόρφωσης ως βλάβης του σώματος ή της υγείας του προσώπου, δηλαδή ως ενός αυτοτελούς έννομου αγαθού, που απολαύει και συνταγματικής προστασίας σύμφωνα με τις παραγράφους 3 και 6 του άρθρου 21 του Συντάγματος, όχι μόνο στις σχέσεις των πολιτών προς το Κράτος, αλλά και στις μεταξύ των πολιτών σχέσεις, χωρίς αναγκαία η προστασία αυτή να συνδέεται με αδυναμία πορισμού οικονομικών ωφελημάτων ή πλεονεκτημάτων. Έτσι, ορθότερη κρίνεται η ερμηνεία της διατάξεως του άρθρου 931 του Α.Κ., που την καθιστά εφαρμόσιμη, σύμφωνα με την οποία προβλέπεται από τη διάταξη αυτή η επιδίκαση στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση ενός εύλογου χρηματικού ποσού ακριβώς λόγω της αναπηρίας ή της παραμόρφωσης, χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, η οποία άλλωστε και δεν δύναται να προσδιορισθεί. Επομένως, το ποσό που δικαιούται ο παθών κατά το άρθρο 931 του Α.Κ., δεν υπολογίζεται με τα μέτρα της αποζημίωσης, αλλά εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστή να το καθορίσει κατά δίκαιη κρίση σε εύλογο χρηματικό ποσό, με βάση αφενός το είδος, την έκταση και τις συνέπειες της αναπηρίας ή παραμόρφωσης του παθόντος και αφετέρου την ηλικία, το φύλο, τις κλίσεις του παθόντος και τον βαθμό συνυπαιτιότητάς του [Άρειος Πάγος 150/ 2015].

Γιωργος Φραγκούλης είπε...

Αξιόποινο του φακελακίου.
"Κατά το άρθρο 235 του ΠΚ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο δεύτερο του ν. 2802/2001 και ίσχυε κατά το χρόνο τελέσεως της πράξεως που αποδίδεται στον αναιρεσείοντα (29.05.2007), ήτοι πριν από την αντικατάστασή του από το άρθρο δεύτερο παρ. 1 του ν. 3666/ 2008, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους ο υπάλληλος, ο οποίος, κατά παράβαση των καθηκόντων του, ζητεί ή λαμβάνει, άμεσα ή με τη μεσολάβηση τρίτου, για τον εαυτό του ή για τρίτο, ωφελήματα οποιασδήποτε φύσης ή δέχεται υπόσχεση τούτων, προκειμένου να προβεί σε ενέργεια ή παράλειψη που ανάγεται στα καθήκοντά του ή αντίκειται σε αυτά. Το άρθρο αυτό αντικαταστάθηκε με το άρ. 2 παρ.1 του ν. 3666/2008 και τιμωρείται πλέον όποιος προσφέρει, υπόσχεται ή παρέχει σε υπάλληλο, άμεσα ή μέσω τρίτου, οποιασδήποτε φύσης αθέμιτο ωφέλημα, για τον εαυτό του ή για άλλον, για ενέργεια ή παράλειψη του υπαλλήλου σε σχέση με την άσκηση των καθηκόντων του, μελλοντική ή και για ήδη τελειωμένη. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι, για τη στοιχειοθέτηση του υπαλλακτικώς μικτού εγκλήματος της παθητικής δωροδοκίας (δωροληψίας), τελεσθέντος προ της παραπάνω τροποποίησης του έτους 2008, απαιτείται, αντικειμενικώς, εκτός από την ιδιότητα του δράστη, ως υπαλλήλου, κατά την έννοια των άρθρων 13 περ. α` και 263 Α` του ΠΚ, και η εκ μέρους αυτού απαίτηση ή λήψη δώρων ή άλλων ανταλλαγμάτων ή αποδοχή υποσχέσεως προς παροχή τέτοιων ανταλλαγμάτων ή ωφελημάτων οποιασδήποτε φύσεως, τα οποία δεν δικαιούται, άμεσα ή με τη μεσολάβηση τρίτου, για ενέργεια ή παράλειψη μόνον μελλοντική και όχι για τελειωμένη, η οποία ανήκει στον κύκλο της αρμοδιότητάς του και ανάγεται στην υπηρεσία του ή αντίκειται στα καθήκοντά του, όπως αυτά διαγράφονται ή προκύπτουν από το νόμο ή τους υπηρεσιακούς κανονισμούς, τις διαταγές και οδηγίες των προϊσταμένων του, την υπηρεσιακή του σχέση ή τη φύση της υπηρεσίας του. Υποκειμενικώς δε, απαιτείται δόλος, ο οποίος συνίσταται στη γνώση, έστω και με την έννοια του ενδεχόμενου δόλου, των ανωτέρω θεμελιωτικών της αντικειμενικής υποστάσεως του εν λόγω εγκλήματος περιστατικών και τη θέληση να απαιτήσει, λάβει τα πιο πάνω οποιασδήποτε φύσης ωφελήματα ή αποδεχθεί υπόσχεση παροχής αυτών, με περαιτέρω σκοπό να προβεί σε ενέργεια ή παράλειψη που ανήκει στον κύκλο της αρμοδιότητάς του και ανάγεται στα υπηρεσιακά του καθήκοντα ή αντίκειται σε αυτά [ΑΠ 181/ 2015].

Όπως γίνεται αντιληπτό, ο Άρειος Πάγος ερμηνεύοντας την φράση της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος όπως ίσχυε βάσει της δεύτερης τροποποίησης του άρθρου το 2001, “προκειμένου να προβεί σε ενέργεια ή παράλειψη που ανάγεται στα καθήκοντά του ή αντίκειται σε αυτά” [Η αρχική μορφή του άρθρου αυτού, κατά την κύρωση και εισαγωγή του ποινικού κώδικα [Ν. 1492/ 1950], είχε ως εξής: “για ενέργεια ή παράλειψή του μελλοντική ή ήδη τελειωμένη”] αποφαινόταν παγίως [βλ. ενδεικτικά ΑΠ 1437/ 2007, ΑΠ 160/ 2006, ΑΠ 1638/ 2005, ΑΠ 2280/ 2003 κλπ] ότι το φακελάκι δεν είναι αξιόποινο όταν δινόταν μετά την τέλεση της ενέργειας που ανάγεται στα καθήκοντα του φακελάκια γιατρού, δηλαδή το φακελάκι που δινόταν μετά την εγχείριση κρίθηκε ότι δεν αποτελούσε δωροδοκία παθητική. Προφανώς θεωρούνταν-άσχετα ότι δεν γινόταν παραδεκτή στην νμλγ αυτή η αιτιολογία, ως “απλή υλική παροχή προς έκφραση ευγνωμοσύνης”! Η αιτιολογία αυτή ομολογήθηκε ανοικτά στην πέμπτη!! τροποποίηση του άρθρου αυτού με τον Ν. 4139/ 2013 [άρθρο 68] σύμφωνα με την οποία προστέθηκε στην ποινική υπόσταση του εγκλήματος αυτού § 3 που είχε ως εξής: “Δεν συνιστά δωροδοκία η απλή υλική παροχή προς έκφραση ευγνωμοσύνης”!! Η ρύθμιση αυτή δεν ίσχυσε για πολύ [έναρξη ισχύος Μάρτης του 2013] αφού καταργήθηκε με το άρθρο 8 § 2 του ν. 4198/ 2013 [έναρξη ισχύος Οκτώβριος του 2013].
συνέχεια.

Γιωργος Φραγκούλης είπε...

συνέχεια. Είχε ασκηθεί κριτική για το αβάσιμο της ερμηνείας από τον γνωστό Αρεοπαγίτη [πρόεδρο του πρωτόβαθμου δικαστηρίου που δίκασε την Ε.Ο. 17 Ν] κ. Μιχ. Μαργαρίτη ο οποίος υποστηρίζει ότι “δεν φαίνεται να υπήρχε τέτοια πρόθεση στον ιστορικό νομοθέτη του ν. 2802/ 2000” [ερμηνεία ποινικού κώδικα, τρίτη έκδοση 2014, άρθρο 235, § 11, σελ. 691]. Παρά την κριτική αυτή όμως ο Άρειος Πάγος εμμένει στην άποψη του ότι για όσο καιρό ίσχυσε αυτή η τροποποίηση, δωροδοκία για τελειωμένη χειρουργική επέμβαση, δεν τελούνταν. Σήμερα, μετά τις επανειλημμένες [επτά στον αριθμό!] δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα. Και το φακελάκι που δίδεται μετά την εγχείριση είναι αξιόποινη πράξη.

Γιωργος Φραγκούλης είπε...

Συνέχεια. Το θύμα αυτό του εκβιασμού δεν μένει απροστάτευτο! Δικαιούται να ζητήσει την πειθαρχική δίωξη του εκβιαστή φακελάκια ιατρού [το ΣτΕ έχει επικυρώσει απόλυση φακελάκια ιατρού για φακελάκι 200 €] και να στραφεί με αγωγή κατά του νοσοκομείου στο οποίο υπηρετεί ο παραβάτης ιατρός.

Παρακολουθείστε -για περισσότερα-την δεύτερη από τις δυο εκπομπές για την διαφθορά στα δημόσια νοσοκομεία, του δημοσιογράφου κ. Γιώργου Σαχίνη στις ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ την 29-1-2010.
Διαφθορά στα Δημόσια Νοσοκομεία [ΙΙ]

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...