Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Ένορκες βεβαιώσεις με την προσθήκη. Πως επιτρέπονται.

Πολιτική δικονομία. Εργατικές διαφορές. Ένορκες βεβαιώσεις και αποδεικτικά μέσα. Προϋποθέσεις για το επιτρεπτό προσκόμισής τους μετά τη συζήτηση της αγωγής ή έφεσης. Σε περίπτωση που το δικαστήριο έλαβε υπόψη τέτοιες αποδείξεις, χωρίς να βεβαιώνει ότι συντρέχουν οι ως άνω προϋποθέσεις και ειδικότερα η περίπτωση παραδεκτού κατά την ΚΠολΔ 591 παρ. 1δ`, υποπίπτει στις πλημμέλειες του άρθ. 559 αριθ. 11 και 14 ΚΠολΔ. (Αναιρεί την υπ΄αριθμ. 2394/2014 απόφαση ΜονΕφΑθηνών).

Άρειος Πάγος, Β1` Πολιτικό Τμήμα, 616/ 2015

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Νικόλαο Πάσσο, Χρήστο Βρυνιώτη, Γεώργιο Αναστασάκο και Σοφία Καρυστηναίου, Αρεοπαγίτες.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 591 παρ. 2 εδ. δ`, 671 παρ. 1δ, 674 παρ. 2 και 681 παρ. 4δ ΚΠολΔ συνάγεται ότι κατά τη διαγραφόμενη στο τελευταίο άρθρο ειδική διαδικασία δεν επιτρέπεται η προσκομιδή ενόρκων βεβαιώσεων ληφθεισών μετά τη συζήτηση της εφέσεως εντός της προβλεπόμενης τριήμερης προθεσμίας για κατάθεση προσθήκης στις προτάσεις, παρά μόνον αν αυτές (ένορκες βεβαιώσεις) χρησιμεύουν προς αντίκρουση ισχυρισμών προταθέντων για πρώτη φορά κατά τη συζήτηση της εφέσεως. (ΑΠ 543/2014). Δηλαδή μετά το πέρας της συζήτησης στο ακροατήριο και έως τη δωδέκατη ώρα της τρίτης εργάσιμης ημέρας από τη συζήτηση οι διάδικοι μπορούν να καταθέσουν προσθήκη στις προτάσεις τους, η οποία περιορίζεται στην αξιολόγηση των αποδείξεων και ακόμη επιτρέπεται, πλέον του σχολιασμού αυτού, να προταθούν, με την εν λόγω προσθήκη, ισχυρισμοί και να προσκομισθούν ένορκες βεβαιώσεις, έγγραφα και γνωμοδοτήσεις, κατά το άρθρο 390 ΚΠολΔ, μόνο για την αντίκρουση ισχυρισμών που προτάθηκαν παραδεκτώς για πρώτη φορά κατά τη συζήτηση. Επομένως, μετά το πέρας της συζήτησης, με την εμπροθέσμως κατατιθέμενη προσθήκη στις προτάσεις, επιτρέπεται μόνον ο σχολιασμός των αποδείξεων που έχουν ήδη προσκομισθεί κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο και επί πλέον, με την εν λόγω προσθήκη, παραδεκτώς προσκομίζονται ένορκες βεβαιώσεις μόνο για την αντίκρουση ισχυρισμών που προτάθηκαν παραδεκτώς για πρώτη φορά κατά τη συζήτηση. Επίκληση και προσκομιδή αποδεικτικού μέσου προς απόδειξη ή ανταπόδειξη, άμεση ή έμμεση, των ισχυρισμών των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, εντός των τριών εργασίμων ημερών από τη συζήτηση, με την προσθήκη στις προτάσεις τους, είναι απαράδεκτη, εκτός αν γίνεται επίκληση ότι αφορά την αντίκρουση συγκεκριμένων ισχυρισμών που προτάθηκαν για πρώτη φορά κατά τη συζήτηση στο Εφετείο, ως τοιούτων νοουμένων των αυτοτελών ισχυρισμών, στην περίπτωση δε που το δικαστήριο έλαβε υπόψη τέτοιες αποδείξεις, χωρίς να βεβαιώνει ότι συντρέχει περίπτωση παραδεκτού κατά την ΚΠολΔ 591 παρ. 1 περ. δ`, όπως, κατά τα άνω, ισχύει, υποπίπτει στις πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθ. 11 και 14 ΚΠολΔ.
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Εφετείο, κατά την κατάστρωση του αποδεικτικού συλλογισμού του, έλαβε υπόψη μεταξύ άλλων και την υπ` αριθμ. 2569/2014 ένορκη βεβαίωση του μάρτυρος Ι. Μ., η οποία εδόθη ενώπιον της Ειρηνοδίκου Αθηνών στις 21-3-2014 (δηλαδή μετά τη γενόμενη στις 18-3-2014 συζήτηση ενώπιον του Εφετείου) κατά την οποία η αναιρεσίβλητη-εκκαλούσα είχε κοινοποιήσει στον αντίδικό της ότι θα εξετάσει μάρτυρα, χωρίς να αναφέρει στα πρακτικά ότι τούτο θα πράξει προς αντίκρουση ισχυρισμών προταθέντων για πρώτη φορά κατά την ως άνω συζήτηση, ούτε αναφέρει κάτι τέτοιο στην προσθήκη των προτάσεών της, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της από 21-3-2014 προσθήκης επί των από 18-3-2014 προτάσεών της, προϋπόθεση η οποία σε κάθε περίπτωση δεν συντρέχει της καταθέσεως μάλιστα αυτής κάνει ρητά χρήση στο αιτιολογικό της η προσβαλλόμενη απόφαση. Ως εκ τούτου το Εφετείο υπέπεσε στην προβλεπόμενη από το άρθρο 559 αρ. 11 ΚΠολΔ πλημμέλεια της λήψεως υπόψη μη (παραδεκτώς) προσκομισθέντος αποδεικτικού μέσου. Κατόπιν αυτού και παρελκούσης της έρευνας των λοιπών αναιρετικών λόγων, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, η σύνθεση του οποίου από άλλους δικαστές είναι εφικτή (άρθρο 580 παρ.3 ΚΠολΔ). Τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος βαρύνουν την αναιρεσίβλητη.(άρθρα 183 ΚΠολΔ

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ` αριθ. 2394/2014 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.
Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.
Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων (2.000) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 5 Μαΐου 2015.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 13 Μαΐου 2015.

Παρατήρηση. Η νμνλγ αυτή φαίνεται να απαιτεί για το παραδεκτό των, μετά το πέρας της συζήτησης, ενόρκων βεβαιώσεων να δηλώνει ο δικηγόρος και να καταγράφεται στα πρακτικά ότι η λήψη βεβαιώσεων θα γίνει για αντίκρουση ισχυρισμών που προτάθηκαν πρώτη φορά κατα τη συζήτηση, αλλιώς είναι απαράδεκτες αυτές. Δεν καθίσταται σαφές όμως τι δέχεται το Ακυρωτικό. Αν δεν παράσχει αυτή την εξήγηση στα πρακτικά της δίκης θεραπεύεται η παράλειψη αυτή με την παροχή της εξήγησης αυτής στην προσθήκη; Αφόρητη τυπολατρία η οποία παρακάμπτει την ουσία της υπόθεσης. Φοβάμαι ότι μια τέτοια παραδοχή δεν θα σταθεί καθόλου στο ΕΔΔΑ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Addthis