Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Ο βοσκός, το κοπάδι και ο άρπαγας.

Φρ. Νίτσε
Αφιερώνεται στον εκλεκτό συνοδοιπόρο κ. Νίκο Μπαγιαρτάκη και στον  ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΠΡΩΤΑΓΟΡΑ του. Είναι, άλλωστε, το μοναδικό ιστολόγιο το οποίο υπάρχει στην κοινωνική δικτύωση μου!
«Ένα φως άναψε μέσα μου: συντρόφους χρειάζομαι και ζωντανούς - όχι νεκρούς συντρόφους και κουφάρια, που τα σέρνω μαζί μου όπου θέλω.
Ζωντανούς συντρόφους χρειάζομαι, που να με ακολουθούν, επειδή θέλουν να ακολουθήσουν τον εαυτό τους - κι εκεί που θέλω εγώ.
Ένα φως άναψε μέσα μου: να μη μιλά στον λαό ο Ζαρατούστρα, αλλά σε συντρόφους! Να μη γίνει ο Ζαρατούστρα βοσκός και σκύλος ενός κοπαδιού!
Να απομακρύνω δελεάζοντας πολλούς από το κοπάδι - γι' αυτό το πράγμα έχω έρθει. Ας θυμώσουν μαζί μου λαός και κοπάδι: αυτό που θέλει ο Ζαρατούστρα είναι να τον αποκαλέσουν άρπαγα οι βοσκοί.
Βοσκούς τους λέω εγώ, αλλά εκείνοι αυτοαποκαλούνται καλοί και δίκαιοι. Βοσκούς τους λέω εγώ: αλλά εκείνοι αυτοαποκαλούνται πιστοί της ορθής πίστης.

Κοιτάξτε τους καλούς και δίκαιους! Ποιον μισούν περισσότερο; Εκείνον που θρυμματίζει τις πλάκες των αξιών τους, τον καταστροφέα, τον εγκληματία: αυτός εδώ όμως είναι ο δημιουργός.
Κοιτάξτε τους πιστούς όλων των πίστεων! Ποιον μισούν περισσότερο; Εκείνον που θρυμματίζει τις πλάκες των αξιών τους, τον καταστροφέα, τον εγκληματία: αυτός εδώ όμως είναι ο δημιουργός.
Συντρόφους ψάχνει να βρει ο δημιουργός και όχι κουφάρια, ούτε επίσης κοπάδια και πιστούς. Συνδημιουργούς ψάχνει να βρει ο δημιουργός, εκείνους που χαράζουν καινούριες αξίες πάνω σε καινούριες πλάκες.
Συντρόφους ψάχνει να βρει ο δημιουργός, κι ανθρώπους που θα θερίσουν μαζί του: γιατί όλα σ' αυτόν είναι ώριμα για θερισμό. Του λείπουν όμως τα εκατό δρεπάνια: γι' αυτό ξεριζώνει τα στάχυα και είναι θυμωμένος.
Συντρόφους ψάχνει να βρει ο δημιουργός, και τέτοιους που να ξέρουν να ακονίσουν τα δρεπάνια τους. Θα τους αποκαλέσουν εξολοθρευτές και καταφρονητές του καλού και του κακού. Αλλά αυτοί είναι που θερίζουν και που κάνουν τις γιορτές.
Συντρόφους ψάχνει να βρει ο Ζαρατούστρα, που να δημιουργούν, να θερίζουν και να γιορτάζουν μαζί του: τι δουλειά έχει αυτός με κοπάδια και βοσκούς και κουφάρια!
Κι εσύ, πρώτε μου σύντροφε, αναπαύσου εν ειρήνη! Σ' έθαψα καλά μέσα στο κούφιο δέντρο σου, σε προφύλαξα καλά από τους λύκους.
Θα φύγω όμως από κοντά σου, η ώρα πέρασε. Μεταξύ ροδαυγής και ροδαυγής μού ήρθε μια καινούρια αλήθεια.
Δεν πρέπει να είμαι μήτε βοσκός μήτε νεκροθάφτης. Δεν θέλω να ξαναμιλήσω με τον λαό- είναι η τελευταία φορά που μιλώ σε έναν νεκρό.
Θέλω να βρεθώ με τους δημιουργούς, με τους θεριστές, μ' εκείνους που κάνουν τις γιορτές: θέλω να τους δείξω το ουράνιο τόξο και όλα τα σκαλοπάτια που οδηγούν στον υπεράνθρωπο.
Θα τραγουδήσω το τραγούδι μου στον ερημίτη και σ' εκείνους που ζουν δυο δυο στην απομόνωση· κι όποιος έχει ακόμη αφτιά για να ακούσει το ανήκουστο, θα του γεμίσω την καρδιά με το βάρος της ευτυχίας μου.
Θέλω να πάω στον σκοπό μου, τραβώ τον δρόμο μου-θα προσπεράσω πηδώντας τους διστακτικούς και τους βραδυπορούντες. Ας είναι ο δρόμος μου η καταστροφή τους!»
Αυτά είπε ο Ζαρατούστρα στην καρδιά του, όταν ο ήλιος μεσουρανούσε: τότε κοίταξε ερωτηματικά προς τα πάνω - γιατί άκουσε πάνω του την διαπεραστική κραυγή ενός πουλιού. Και, για κοίτα! Ένας αετός έκανε μεγάλους κύκλους στον αέρα και πάνω του κρεμόταν ένα φίδι, όχι σαν θήραμα αλλά σαν φίλος: γιατί κρατιόταν τυλιγμένο γύρω στον λαιμό του.
«Είναι τα ζώα μου!», είπε ο Ζαρατούστρα, χαρούμενος από καρδιάς.
«Το πιο περήφανο ζώο κάτω από τον ήλιο και το πιο έξυπνο ζώο κάτω από τον ήλιο - βγήκαν για κατόπτευση.
Θέλουν να μάθουν αν ζει ακόμη ο Ζαρατούστρα. Αλήθεια, ζω ακόμη;
Βρήκα περισσότερο κίνδυνο ανάμεσα στους ανθρώπους παρά ανάμεσα στα ζώα, ο Ζαρατούστρα παίρνει επικίνδυνους δρόμους. Ας με οδηγήσουν τα ζώα μου!»
Μόλις τα είπε αυτά ο Ζαρατούστρα, σκέφτηκε τα λόγια του άγιου στο δάσος, αναστέναξε και μίλησε έτσι στην καρδιά του:
«Αν μπορούσα να είμαι πιο έξυπνος! Αν μπορούσα να είμαι έξυπνος/συνετός από φυσικού μου, όπως το φίδι μου!
Αλλά ζητώ κάτι αδύνατο: γι' αυτό παρακαλώ την περηφάνια μου να πηγαίνει πάντα μαζί με την εξυπνάδα/ φρόνηση μου!
Κι αν μια μέρα με παρατήσει η εξυπνάδα μου: - αχ, της αρέσει να πετάει μακριά! - ας μπορέσει τότε να πετάξει η περηφάνια μου μαζί με την τρέλα μου!»
Φρειδερίκος Νίτσε, έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα [έκδοση ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ, 2010, μετάφραση Ζήση Σαρίκα, σελίδες 32-35].

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Addthis