Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

Bocca di Leone [το στόμα του λέοντος].

Παύλος Δελαπόρτας, ΕισΕφετών
Παύλος Δελαπόρτας, το σημειωματάριο ενός Πιλάτου [τέταρτη έκδοση ΘΕΜΕΛΙΟ, 1978, σελίδες 177-179]. Τον εισαγγελέα της υπόθεσης Γρ. Λαμπράκη (για όσους δεν θυμούνται τους ελάχιστους Δικαστές που έγραψαν ιστορία από αυτό το μετερίζι, της δικαστικής έδρας).

Δυστυχώς, οι χειρότεροι δοσίλογοι, οί καταδότες Ελλήνων πατριωτών στους Ιταλούς, πού ήταν καί οί περισσότεροι, έμειναν ατιμώρητοι, γιατί όλοι αυτοί έμειναν καί θά μείνουν γιά πάντα ανώνυμοι και άγνωστοι.
Οι Ιταλοί γιά νά ενθαρρύνουν τους προδότες μέ τήν απόλυτη έξασφάλιση, πώς ποτέ καί σέ καμία περίπτωση δέν πρόκειται νά γίνει γνωστό τό όνομά τους, πρόσφεραν ένα μέσο καταδόσεων, πού ο προδότης θά παρέμενε άγνωστος ακόμα καί στους ίδιους τους Ιταλούς καί αυτό τό μέσο ήταν η Bocca di Leone. Τό στόμα του λέοντα. Βενετσιάνικη ανακάλυψη, πού τήν είχαν σέ μεγάλη χρήση στή Βενετία τους πρώτους σκοτεινούς αιώνες της ύπαρξης αυτού του κράτους. Στους εξωτερικούς τοίχους δημοσίων καταστημάτων σέ διάφορα μέρη τής Βενετίας, έβγαινε μια προεξοχή, κανένα μέτρο πιο ψηλά άπό το έδαφος, ένα εντοιχισμένο πέτρινο ή μετάλλινο κεφάλι λιονταριού μέ το στόμα του ανοικτό. Περαστικός ο καταδότης, τελείως αθέατος, κρυμμένος καί τυλιγμένος στό μαύρο, σάν τήν ψυχή του, σκοτάδι τής νύκτας, έρριχνε στο ανοιχτό στόμα του λέοντα τή γραπτή του καταγγελία, εξυπακούεται πάντα ανώνυμη, συνηθέστερα εναντίον δικού του εχθρού, πού ήθελε νά τον εξοντώσει καί τον παρουσίαζε γιά έχθρό της Γαληνότατης Δημοκρατίας. Άπό το στόμα του λέοντα έπεφταν οί καταγγελίες στο έσωτερικό του τοίχου, πού ήταν κρατικό γραμματοκιβώτιο καί οί αρμόδιοι αστυνομικοί κάθε πρωί μάζευαν τις γραπτές καταγγελίες, κι άπό κει άλλοίμονο στο θύμα πού αφορούσε η κατάδοση! Συνήθως ήταν ξεγραμμένο.
Τήν Bocca di Leone, καταργημένη από τους τελευταίους αίώνες τής Βενετίας, έπαναφέρανε οί Ίτάλοί στή Ζάκυνθο κατά τήν κατοχή, στά μέσα σχεδόν του 20ού αιώνα!! Ήταν ξυλόγλυπτο ολόσωμο άγαλμα λιονταριού, πιστό ομοίωμα, φυσικού περίπου μεγέθους καί μέ τά φυσικά του χρώματα. Στεκόταν όρθιο, στηριγμένο στά δυό του πισινά πόδια μέ το στόμα ανοιχτό. Η κοιλιά του εσωτερικώς ήταν κούφια καί στή ράχη είχε μία θυρίδα κλειδωμένη. Δύο τέτοια λιοντάρια είχαν τοποθετήσει οί Ιταλοί έξω άπό τή Νομαρχία, άπό το Άφάρι Τσιβίλι όπως τήν έλεγαν, στο πεζοδρόμιο, και περνώντας τή νύχτα ο κάθε προδότης απόλυτα, εξασφαλισμένος, έρριχνε τή γραπτή κατάδοση του στο στόμα του λέοντα. Το πρωί οί εντεταλμένοι Ιταλοί τής Καραμπινερίας ξεκλείδωναν τις θυρίδες καί μάζευαν άπό τις κοιλιές των λιονταριών μάτσο το ταχυδρομείο τής νύκτας!
Εκείνο πού εξαγριώνει ακόμα καί σήμερα τήν ψυχή του κάθε τίμιου Έλληνα είναι η σκέψη, πώς αυτοί οι νυκτερινοί προδότες Ελλήνων πατριωτών, όχι μόνον έμειναν ατιμώρητοι καί κυκλοφορούν ελεύθεροι μεταξύ μας, άλλά μπορεί σάν πού έμειναν άγνωστοι, νά έχουν καί τά μέτωπα τους ψηλά, νά τους χαιρετάμε και νά τους καλομιλούμε αντί νά τους φτύνουμε. Σίγουρα θά παρασταίνουνε καί τους ύπερπατριώτες.
Φεύγοντας οί Ιταλοί άπό τή Ζάκυνθο, έγκαταλείψανε εκεί τά λιοντάρια καί οί Ζακυνθινοί τά φύλαγαν σάν μουσειακά αντικείμενα τής Κατοχής. Τά πρόφθασα καί τά είδα, όταν πήγα στή Ζάκυνθο. Είπα στο φίλο μου, έκλεκτό λόγιο κ. Νικόλαο Βαρβιάνη, πού έπεμελείτο του Μουσείου καί μέ τήν πυρακτωμένη του αγάπη γιά τή Ζάκυνθο προβάλλει πολύπλευρα τον τόπο, γιατί διατηρούνε τά λιοντάρια, τί τά φυλάνε καί δέν τά καταστρέφουν, πού αποτελούν ένα στίγμα γιά τον τόπο; Ό κ. Βαρβιάνης μου απάντησε πώς είναι κι αυτά ιστορία καί σάν ιστορία τά φυλάνε.
Μέ τήν πυρκαγιά πού ακολούθησε τον εξολοθρευτή της Ζακύνθου σεισμό της 12 Αυγούστου 1953, ο ίδιος ο κ. Βαρβιάνης, αψηφώντας τις φλόγες κυριολεκτικώς ρίχτηκε μές στή φωτιά καί ριψοκινδύνευσε γιά νά διασώσει, όπως καί τά διέσωσε, όχι μόνο τά πολύτιμα αντικείμενα, άλλα διέσωσε καί το ένα άπό τά δύο ξύλινα λιοντάρια-γραμματοκιβώτια, πού σήμερα βρίσκεται σέ μιά αίθουσα του Μουσείου Κατοχής καί Αντιστάσεως Ζακύνθου.
Ώς προς τή δεύτερη Bocca di Leone, αυτή χάθηκε ή μάλλον καταστράφηκε χωρίς νά αποκλείεται η πυρκαγιά πού είπαμε νά οδηγήθηκε άπό διαφορετικές σκέψεις καί χωρίς νά σεβαστεί τή Bocca di Leone τήν έκαμε κι αυτή στάχτη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Addthis