Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Επικουρικό Κεφάλαιο, αν.εκτέλεση, αντισυνταγματικότητα, επιταγή.

Αναγκαστική εκτέλεση. Επικουρικό κεφάλαιο. Ανακοπή κατά της επιταγής προς πληρωμή προσωρινώς εκτελεστού ποσού που επιδικάστηκε με απόφαση. Απορρίπτει λόγο ανακοπής ότι η επιταγή προς πληρωμής επιδόθηκε μετά έναρξη ισχύος του ν. 4092/2012 που αναστέλλει την αναγκαστική εκτέλεση κατά του ΕΚ μέχρι τις 31-12-2016. Οι ως άνω διατάξεις είναι αντίθετες με την ΕΣΔΑ και το άρθ. 20 παρ. 1 Συντάγματος που εγγυώνται την ελεύθερη πρόσβαση στο δικαστήριο και την πραγματική ικανοποίηση του δικαιώματος. Λόγος ανακοπής περί περιορισμού του ποσού του ΕΚ. Απορρίπτεται ως αλυσιτελής αφού η εκτέλεση επισπεύδεται για μικρότερο ποσό. Σε κάθε περίπτωση αφορά αγωγές που ασκούνται μετά την παρέλευση τριμήνου από την ισχύ του ν. 4092/2012. Αντισυνταγματική η αναδρομική εφαρμογή του ν. 4092/2012 σε γεγενημένες αξιώσεις.

Απορρίπτει λόγο ανακοπής ότι ο αντίκλητος δεν είναι διορισμένος στον τόπο εκτελέσεως ήτοι την Αθήνα αλλά στο Γύθειο. Αν δεν ορισθεί αντίκλητος, αντίκλητος θεωρείται ο υπογράφων την επιταγή δικηγόρος, ανεξαρτήτως αν κατοικεί στην περιφέρεια του Ειρηνοδικείου του τόπου εκτέλεσης. Απορρίπτει ανακοπή.
  
Μονομελές Πρωτοδικείο Γυθείου 23/ 2014.

Αποτελούμενο από τον Δικαστή Γιαμπουρά Εμμανουήλ, Πρωτόδικη, τον οποία όρισε ο Πρόεδρος του Πρωτοδικείου Γυθείου.

Με τον πρώτο λόγο το ανακόπτον ισχυρίζεται, ότι το αρ. 4 περ. θ του ν. 4092/2012, που δημοσιεύθηκε σας 8.11.2012 (ΦΕΚ Α` 220) προβλέπει, ότι αναστέλλεται κάθε αναγκαστική εκτέλεση εις βάρος του Επικουρικού Κεφαλαίου από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου μέχρι την 31-12-2016 και επομένως δεν δύναται να διενηργηθεί εγκύρως διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης εις βάρος αυτού εν όψει του ότι η ανακοπτόμενη επιταγή της επεδόθη στις 13-1-2013, ήτοι μετά την έναρξη ισχύος του ανωτέρω νόμου. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί, καθ’ όσον η αναστολή της αναγκαστικής εκτέλεσης εις βάρος του Επικουρικού Κεφαλαίου δυνάμει του άρθρου 4 περ. θ του ν. 49092/2012 αντίκειται στις διατάξεις του άρθρου ά παρ. 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), καθώς και του άρθρου - 20 παρ. 1 του Συντάγματος, οι οποίες εγγυώνται όχι μόνο την ελεύθερη πρόσβαση σε δικαστήριο, αλλά και την πραγματική ικανοποίηση του δικαιώματος που επιδικάσθηκε από το δικαστήριο, δηλαδή το δικαίωμα αναγκαστικής εκτέλεσης, χωρίς την οποία η προσφυγή στο δικαστήριο θα απέβαλλε την ουσιαστική αξία και χρησιμότητά της (πρβλ. Α.Π. 2347/ 2009). 
Με τον δεύτερο λόγο το ανακόπτον ισχυρίζεται, ότι σύμφωνα με το άρθρο 4 περ. γ’ του ν. 4092/2012, το οποίο τροποποίησε το άρθρο 19 παρ.2 του Π.Δ. 237/1986 ορίζεται, όχι το συνολικό ποσό για την αποζημίωση καταβάλλεται σύμφωνα με, τα ακόλουθα α)..., β)..., γ)..., δ) για αποζημίωση ύψους από 30.0001 ευρώ έως 60.000 ευρώ καταβάλλεται συνολικό ποσόν ίσο προς το 80% αυτής με κατώτατο όριο 25.000 ευρώ....`` και επομένως η αποζημίωση η οποία μπορεί να υποχρεωθεί να καταβάλει επί του επιδικασθέντος ποσού των 45.158,44 ευρώ ανέρχεται στο 80% αυτού ήτοι στο ποσό των 36.206,75 ευρώ. Ο λόγος αυτός, πέραν οτι προβάλλεται αλυσιτελώς, αφού η επισπευδόμενη εκτέλεση διενεργεί για το ποσό των 22.910,72 ευρώ, το οποίο εχεί κηρυχθεί προσωρινώς εκτελεστό δυνάμει της υπ` αρ. 34/2012 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Γυθείου, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος προεχόντως, διότι οι διατάξεις του ανωτέρω νόμου περί περιορισμού της ευθύνης του Επικουρικού Κεφαλαίου έχουν ισχύ μόνο για τις αγωγές που ασκούνται εναντίον του Επικουρικού Κεφαλαίου, μετά την πάροδο τουλάχιστον τριών μηνών από τη δημοσίευση του νόμου αυτού στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης (9-2-2013). Τούτο διότι, μόνο μετά την πάροδο του εν λόγω χρονικού διαστήματος μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή η νέα παράγραφος με αριθμό 8 που προστέθηκε στο άρθρο 19 του π.δ. 237/1986 και θέτει ως προϋπόθεση μου παραδεκτού της άσκησης αγωγής εναντίον του Επικουρικού Κεφαλαίου, την προηγούμενη υποβολή έγγραφης αίτησης αποζημίωσης εκ μέρους του παθόντος, η οποία να απευθύνεται προς το Επικουρικό Κεφάλαιο, με συνημμένα τα έγγραφα που υποδεικνύουν την απαίτηση του (Μ.Πρ.Θεσσ. 19625/2013, ΜΠρ.Θεσσ. 6777/2013 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Εν προκειμένω η επέλευση του αυτοκινητικού δυστυχήματος συνέβη στις 4-5-2009 και η αγωγή αποζημίωσης από την καθ` ού ζημιωθείσα, αναφορικώς με τις αναφερόμενες στο από 5-11-2010 αγωγικό του δικόγραφο υλικές ζημιές του οχήματος ιδιοκτησίας της, με αριθμ. .... αυτοκίνητο - μπετονιέρα, που οδηγούσε ο υπάλληλός - προστηθείς της εναντίον α) του υπαιτίου - οδηγού του ατυχήματος και συνιδιοκτήτη αυτού σε, ποσοστό 50%, β) της συνιδιοκτήτριας του υπαιτίου οχήματος υπ’ αρ. .... σε ποσοστό 50% ``....``, στην οποία ήταν, ασφαλισμένο το υπαίτιο όχημα, της οποίας η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε με την υπ’ αριθ. 9/2-5-2011 απόφαση της επιτροπής πιστωτικών και ασφαλιστικών θεμάτων της Τράπεζας της Ελλάδος νομίμως δημοσιευθείσα στο ΦΕΚ (Τεύχος Α.Ε. και ΕΠΕ 2547/6-5-2011) και στην θέση της εκ του νόμου υπεισήλθε το αιτούν (αρ.19 παρ.1 περιπτ.γ που Π.Δ. 237/1896), κατετέθη στην Γραμματεία του Μονομελούς Πρωτοδικείου Γυθείου στις 11-11-2010 με αυξ. αρ. εκθ. καταθ. δικογρ. 38/11-11-2010 και επομένως η αξίωση του καθ’ ού έναντι αρχικώς της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία «... ...... ....», στην οποία ήταν ασφαλισμένο το υπαίτιο όχημα, και εν συνεχεία έναντι του ανακόπτοντος, ήταν ήδη γεγεννημένη προ της - δημοσιεύσεως του νόμου 4092/2012 (8-11-2012 ΦΕΚ Α` 220), και συνεπώς δεν εφαρμόζεται κατά τα προεκτεθέντα. Σε κάθε δε περίπτωση η αναδρομική εφαρμογή του νόμου αυτού και επί των ήδη γεγεννημένων απαιτήσεων κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου, ως εν προκειμένω κατά τα ανωτέρω, είναι αντισυνταγματική, αντικείμενη στις διατάξεις των αρ. 4 και 17 του Συντ. καθώς και στις υπερνομοθετικής ισχύος (άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος) διατάξεις των άρθρων 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ και 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ (Εφ.Ιωανν. 304/2013, Μ.Πρ.ΑΘ. 3941/2012). 
Με τον τρίτο λόγο το ανακόπτον ισχυρίζεται, ότι η από 17-12-2012 επιταγή προς εκτέλεση είναι άκυρη ως αόριστη, αφού το αιτούν επιτάσσεται να καταβάλει το ποσό των 6 ευρώ, για φωτοτύπηση - έκδοση - επικύρωση του αντιγράφου του απογράφου, καθώς και ποσό 80 ευρώ για νομική συμβουλή και σύνταξη επιταγής, χωρίς να γίνεται προσδιορισμός του ποσού καθεμίας τω ανωτέρω δαπανών. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί, αφού από τα εκτιθέμενα στον λόγο της ανακοπής επακριβώς προσδιορίζεται ο λόγος καταβολής για έκαστο των κονδυλίων αυτής. 
Με τον επόμενο λόγο το ανακόπτον ισχυρίζεται, ότι η επιταγή είναι άκυρη ως αόριστη, διότι ο διορισθείς αντίκλητος της καθ’ ης δεν είναι διορισμένος στην περιφέρεια του τόπου εκτελέσεως, ήτοι στην Αθήνα, αλλά στο Γύθειο. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί, καθ’ όσον κατ’ αρ. 924 Κ.Πολ.Δ. αν δεν ορισθεί αντίκλητος του επισπεύδοντος, εκ του νόμου θεωρείται αντίκλητος ο υπογράφων την επιταγή δικηγόρος του επισπεύδοντος ανεξαρτήτως, αν κατοικεί στην περιφέρεια του Ειρηνοδικείου του τόπου εκτέλεσης. 
Με τον τελευταίο λόγο το ανακόπτον ισχυρίζεται, ότι η απόφαση διά της οποίας εξεδόθη η υπ’ αρ. 34/2012 απόφαση, η οποία κήρυξε προσωρινώς εκτελεστό το ποσό των 22.579,22 ευρώ και βάσει αυτής επισπεύδεται αναγκαστική εκτελεση εις βάρος του αιτουντος, εκδόθηκε ερήμην αυτού. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί, καθ` όσον δεν προβλέπεται τέτοιος λόγος ακύρωσης στο άρθρο 933 Κ.Πολ.Δ., σε κάθε δε περίπτωση το ανακόπτον δύναται να ασκήσει τα προβλεπόμενα ένδικα μέσα κατά της αποφάσεας αυτής. 
Κατόπιν των ανωτέρω η ένδικη ανακοπή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της. Το ανακόπτον εν όψει σχετικού αιτήματος πρέπει να καταδικασθεί στην δικαστική δαπάνη της καθ’ ής λόγω της ήττας του (αρ. 176 Κ.Πολ.Δ.) κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στο διατακτικό της παρούσης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
ΔΙΚΑΖΕΙ αντιμωλία των διαδίκων. 
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την ανακοπή. 
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ το ανακόπτον στα δικαστικά έξοδα της καθ’ ής τα οποία καθορίζει στο ποσό των τέτρακοσίων (400 €) ευρώ. 
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίστηκε και δημοσιεύτηκε σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στο Γύθειο, απόντων των διαδίκων και των πληρεξουσίων τους, στις 1 Απριλίου 2014.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...