Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Πεζοδρόμια, βλάβη. Γνησιότητα εγγράφων. Επιφύλαξη ηθικής βλάβης σε αγωγή για ποινικό δικαστήριο.

Περίληψη.Ευθύνη επισκευής πεζοδρομίων και τεχνικών έργων. ΟΤΑ. Υπόχρεοι και οι ιδιοκτήτες παροδίων ακινήτων. Αδικοπραξία. Τραυματισμός και χειρουργική επέμβαση ενάγουσας, που αιτείται με αγωγή αποζημίωση για θετική ζημία κι ηθική βλάβη. Ενστάσεις. Έννοια αποκλειστικής υπαιτιότητας παθόντα. Προϋποθέτει παράβαση υφιστάμενης υποχρέωσης. Ο μη περιορισμός της ζημίας, προϋποθέτει ελεύθερη επιλογή και μη «δέσμια» ενέργεια. Διατάξεις άρθ. 432, 443, 445, 447, 448, 457 § § § 1,2,3 ΚΠολΔ, ως προς τα έγγραφα που στηρίζουν κι αποδεικνύουν τη θετική ζημία. Η επίκληση και προσαγωγή τους από διάδικο, που στηρίζει κι αποδεικνύει δικαίωμα (καταβολή ποσών) θεωρείται ότι εμπεριέχει και ισχυρισμό περί γνησιότητας του. Ο αντίδικός που επιδιώκει την ανατροπή ως αποδεικτικού στοιχείου υποχρεούται να δηλώσει αν δέχεται ή αρνείται τη γνησιότητα. 

Εφόσον, το έγγραφο προέρχεται από τρίτο, αναγνωρίστηκε ως γνήσιο ως έχει και από άλλο οφειλέτη (ασφαλιστική εταιρεία) δημιουργείται τεκμήριο περί ορθότητας και γνησιότητας των κονδυλίων. Ο μη περιορισμός της αξίωσης της ηθικής βλάβης κατά το ποσό των 44,00€ λόγω παράστασης της ενάγουσας στο ποινικό δικαστήριο, ως πολιτικώς ενάγουσας, δεν καθιστά μη νόμιμο κι αόριστο το ποσό. Διότι, η απόσβεση της ενοχής επέρχεται με πραγματική καταβολή και όχι υποθετικά με «δυνατότητα καταβολής» κι η εναγομένη δεν υποστηρίζει ότι κατέβαλε. ΔΕΧΕΤΑΙ αγωγή εν μέρει, απορρίπτει ενστάσεις.
  
Ειρηνοδικείο Αθηνών 3016/ 2015

Συγκροτήθηκε από την Ειρηνοδίκη Αθηνών, ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ. 

Στο αρθ. 24 παρ. 1 του Δημοτικού και Κοινοτικού Κώδικα (π.δ 410/95 - ΦΕΚ 231 Α΄) ορίζεται, ότι η διοίκηση των τοπικών υποθέσεων ανήκει στην αρμοδιότητα των δήμων και κοινοτήτων. Στην αρμοδιότητα τους ανήκουν ιδίως α) η κατασκευή, συντήρηση και λειτουργία: 1) συστημάτων ύδρευσης, άρδευσης και αποχέτευσης, αντιπλημμυρικών και εγγειοβελτιωτικών έργων, έργων δημοτικής και κοινοτικής οδοποιίας πλατειών, γεφυρών και έργων ηλεκτροφωτισμού κοινόχρηστων χώρων».
Εξάλλου, με τις διατάξεις του άρθρου 24 του Κτιριοδομικού Κανονισμού (3046/304/30.1/3.2.1989 απόφαση του Αναπληρωτή Υπουργού ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. - φεκ. 59 Δ΄), το οποίο αποδίδεται στο άρθρο 367 του Κώδικα Βασικής Πολεοδομικής Νομοθεσίας που κυρώθηκε με το π.δ. 14/27.7.1999 (ΦΕΚ. 580 Δ΄) ορίζονται, μεταξύ άλλων, τα εξής: «1. Τα πεζοδρόμια των κοινόχρηστων χώρων κατασκευάζονται, ανακατασκευάζονται, επισκευάζονται και συντηρούνται με σκοπό να διασφαλίζεται η συνεχής, ασφαλής και χωρίς εμπόδια κυκλοφορία των πεζών σε όλη την επιφάνειά τους και η χρήση τους από άτομα με ειδικές ανάγκες, εφόσον επιτρέπεται από τη μορφολογία του εδάφους. 2.1. Υπόχρεοι για την κατασκευή, επισκευή και συντήρηση των πεζοδρομίων και των τεχνικών έργων που τα αποτελούν (κράσπεδα, ρείθρα, υπόστρωμα και επίστρωση ή επικάλυψη) είναι οι ιδιοκτήτες των παρόδιων ακινήτων μπροστά στα οποία βρίσκονται. 2.2… 2.3… . 2.4. Η κατασκευή ανακατασκευή ή επισκευή των πεζοδρομίων, μπορεί να γίνεται από τον οικείο Ο.Τ.Α. σε βάρος και για λογαριασμό είτε των ιδιοκτητών των παρόδιων ακινήτων είτε φορέων εκτέλεσης έργων εφόσον αυτά δεν έχουν κατασκευασθεί ή επισκευασθεί ακόμα, ή δεν έχουν τηρηθεί οι προδιαγραφές που ισχύουν για την κατασκευή ή επισκευή τους. 3… 4.1. Για την κατασκευή ή ανακατασκευή καθώς και για την εκσκαφή των πεζοδρομίων απαιτείται άδεια του οικείου Δήμου ή της Κοινότητας, στην οποία αναφέρονται οι αντίστοιχες προδιαγραφές ή, αν δεν υπάρχουν, οι σχετικές οδηγίες. 4.2. Οι δαπάνες κατασκευής, ανακατασκευής, επισκευής ή συντήρησης των πεζοδρομίων που γίνονται από τον οικείο Ο.Τ.Α. ή το Δημόσιο εισπράττονται από τους παρόδιους ιδιοκτήτες ή τους φορείς εκτέλεσης εργασιών, που είναι υπόχρεοι ανάλογα με την περίπτωση σύμφωνα με τις διατάξεις που ισχύουν κάθε φορά για την είσπραξη των Δημοσίων Εσόδων. 4.3. Στις περιπτώσεις του προηγουμένου εδαφίου η δαπάνη που αναλογεί σε κάθε παρόδιο ακίνητο υπολογίζεται από τον οικείο Ο.Τ.Α. ή το Δημόσιο με βάση το μήκος του προσώπου που έχει στη ρυμοτομική γραμμή και την τιμή του τρέχοντος μέτρου που έχει η σχετική δαπάνη. 4.4. Τυχόν ενστάσεις ενάντια στις καταλογιστικές πράξεις υποβάλλονται στην αρχή που τις εξέδωσε, μέσα σε προθεσμία 15 ημερών από την κοινοποίησή τους στους υπόχρεους ιδιοκτήτες…..».

Με τις προαναφερόμενες διατάξεις αφενός θεσπίζεται αρμοδιότητα των Δήμων και Κοινοτήτων για τη διοίκηση των τοπικών υποθέσεων (ΔΕΦ Αθ 2287/ 2009, ΝΟΜΟΣ), αφετέρου ορίζεται ότι υπόχρεοι για την επισκευή και συντήρηση των πεζοδρομίων και των τεχνικών έργων, που τα αποτελούν (κράσπεδα, ρείθρα, υπόστρωμα και επίστρωση ή επικάλυψη) είναι οι ιδιοκτήτες των παρόδιων ακινήτων, μπροστά στα οποία βρίσκονται. Την υποχρέωση της διοίκησης έχουν μεν οι Δήμοι και Κοινότητες, που υποχρεούνται κατά την εφαρμογή των αρχών χρηστής διοίκησης να συντηρούν και να φροντίζουν την καταλληλότητα των πεζοδρομίων, ώστε να προστατεύεται η σωματική ακεραιότητα, όσων χρησιμοποιούν αυτά, αλλά παράλληλα δημιουργείται και ευθεία υποχρέωση των παροδίων ιδιοκτητών να φροντίζουν γι αυτά (ΠΠρΑθ 1746/ 2010, Νόμος).

Σύμφωνα με το αρθ. 314 ΠΚ «όποιος από αμέλεια προκαλεί σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας άλλου τιμωρείται…». Κατά το αρθρ. 914 ΑΚ «όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει». Ενώ, κατ αρθ. 926 ΑΚ, αν από κοινή πράξη περισσοτέρων προήλθε ζημία ή αν για την ίδια ζημία ευθύνονται παράλληλα περισσότεροι, ενέχονται όλοι σε ολόκληρο. Σύμφωνα με τις διατάξεις του αρθ. 929 ιδίου κώδικα σε περίπτωση βλάβης σώματος ή υγείας προσώπου η αποζημίωση περιλαμβάνει, εκτός από τα νοσήλια και τη ζημία, που έχει επέλθει, ο,τιδήποτε ο παθών θα στερείται στο μέλλον ή θα ξοδεύει επιπλέον εξαιτίας της αύξησης των δαπανών του. Ενώ, σύμφωνα με τις διατάξεις 932 εδ. α και β ΑΚ ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του. Εκ των παραπάνω συνάγεται ότι, όταν τρίτος υπέστη σωματική βλάβη εξαιτίας μη συντήρησης πεζοδρομίου, υπαίτιοι για ανόρθωση της ζημίας του τρίτου είναι οι αρμόδιοι Ο.Τ.Α, αλλά και οι παρόδιοι ιδιοκτήτες.

Με την προκείμενη αγωγή, που νόμιμα επαναφέρεται για συζήτηση με την από 9/1/2014 και αριθ. κατ. 242/14 κλήση, μετά τη ματαίωση της συζήτησής της αγωγής, εκθέτει η ενάγουσα, ότι στις 18/3/07 και περί ώρα 16.15 μμ περπατούσε στην οδό .. στην περιοχή Ακαδημίας Πλάτωνος πηγαίνοντας στο σπίτι της. Έξω από το ισόγειο κατάστημα τριώροφης οικοδομής στη συμβολή των οδών ... και .., ιδιοκτησίας της εναγομένης, το αριστερό της πόδι σφηνώθηκε σε τρύπα, που είχε δημιουργηθεί λόγω διάλυσης γυάλινου πλακιδίου, που επικάλυπτε παλαιά «κουρ-αγγέζ», έξωθεν του καταστήματος, που αποτελούν τμήμα της οικοδομής, που δεν είχε αντικαταστήσει η εναγομένη. Εχασε τις αισθήσεις της και μεταφέρθηκε από περαστικούς στο ΚΑΤ, όπου και διαπιστώθηκε ότι υπέστη κάταγμα έξω οπίσθιου σφυρού. Εξήλθε, αφού της χορηγήθηκαν βακτηρίες βαδίσεως και ψυχρά επιθέματα, μέχρι να υποχωρήσει το οίδημα και να μπορέσει, να εξεταστεί εκ νέου το κάταγμα. Λόγω αφόρητων πόνων εισήχθη στις 20/3/07 στο ..., όπου και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση. Στη συνέχεια υπέστη νέα επέμβαση, στις 30/4/07, για να αφαιρεθεί η μια από τις 3 βίδες, που της είχαν βάλει κατά την α επέμβαση. Της χορηγήθηκε 3 μηνών άδεια, για αποθεραπεία. Η εναγομένη βρέθηκε υπαίτια για το ατύχημά της, ύστερα από μήνυσή της εναντίον της, και καταδικάστηκε σε 5 μηνών φυλάκιση. Ως συνέπεια του ατυχήματος υπέστη ζημία ύψους 2.634,00€, όπως αυτή αναλύεται ειδικά στο δικόγραφο της αγωγής. Επιδιώκει τέλος, να υποχρεωθεί η εναγόμενη να της καταβάλλει αφενός το ως άνω ποσό για τη θετική της ζημία και ποσό 10.000,00€ ως αποζημίωση για την ηθική βλάβη, που υπέστη συνεπεία του ατυχήματος, που την ταλαιπώρησε και συνολικά το ποσό των δώδεκα χιλιάδων εξακοσίων τριάντα τεσσάρων ευρώ (12.634,00€), νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής και μέχρι εξοφλήσεως, να κηρυχθεί η απόφαση, που θα εκδοθεί, προσωρινά εκτελεστή και να καταδικαστεί η εναγόμενη στην καταβολή της δικαστικής της δαπάνης.
Ετσι έχουσα η αγωγή αρμόδια και παραδεκτά φέρεται στο δικαστήριο αυτό (αρθρ. 7, 9, 10, 12, 13, 14 παρ. 1α, 35 Κ.Πολ.Δ), είναι νόμιμη, με βάση όσα αναφέρθηκαν και τις διατάξεις των αρθρ. 914, 297, 298, 299, 346 ΑΚ, 314, 315 ΠΚ και 907, 908, 176, 189, 191 § 2 ΚΠολΔ, σε όλα αυτής τα αιτήματα Περαιτέρω, θα πρέπει να εξεταστεί η αγωγή και στην ουσία της, εφόσον για τη συζήτηση της καταβλήθηκαν τα νόμιμα τέλη, τα υπέρ τρίτων ένσημα και προσκομίζονται τα δικαστικά ένσημα, που προσήκουν στο συνολικό καταψηφιστικό αίτημα της αγωγής, όπως αναφέρθηκαν στα τυπικά στοιχεία της παρούσας.
Η εναγομένη προτείνει τις ενστάσεις: α) έλλειψης παθητικής της νομιμοποίησης, λόγω υπαιτιότητας του μισθωτή του καταστήματος, που προκάλεσε τη θραύση του υαλότουβλου, που μίσθωνε το κατάστημα μέχρι τις 7/6/07, β) αποκλειστικής υπαιτιότητας της εναγομένης, άλλως συνυπαιτιότητας κατά ποσοστό 99%, διότι ο δρόμος έχει μεγάλο φάρδος και δεν είχε λόγο να κινηθεί στο ως άνω τμήμα, γ) συντρέχοντος πταίσματος και μη περιορισμού της ζημίας κατ αθρ. 300 ΑΚ, εφόσον το κάταγμα μπορούσε να αντιμετωπιστεί χωρίς χειρουργική επέμβαση κι ήταν υπόχρεη να ξαναπάει στο ΚΑΤ και να υποβληθεί σε εκ νέου εξετάσεις και να αντιμετωπιστεί ήπια το κάταγμα και όχι με χειρουργική επέμβαση, αντί αυτού, όμως, μετέβη στο ... κι υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση αυξάνοντας τη ζημία, δ) αοριστίας των κονδυλίων της θετικής ζημίας, κατά τα ειδικότερα αναπτυσσόμενα επί αυτών, ε) υπερβολικού του κονδυλίου της ηθικής βλάβης, επί της οποίας προβάλλει επιπλέον και την ένσταση μη περιορισμού της κατά το ποσό των 44,00€, που αιτήθηκε από το Ποινικό Δικαστήριο, για την οποία και αιτείται τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης. Ετσι έχουσες οι ενστάσεις είναι απορριπτέες, είτε σαν αβάσιμες, είτε ως αόριστες κατ αρθ. 262 ΚΠολΔ, εκτός της δ, που θα εξεταστεί κατά την εξέταση των κονδυλίων. Συγκεκριμένα η α και β είναι αβάσιμες. Η υπαιτιότητα του μισθωτή του καταστήματος κι η παράλληλη ευθύνη του, δεν απαλλάσσει την ίδια, που είναι η κυρία του καταστήματος (γεγονός που δεν αρνήθηκε) από την ευθύνη της, που είναι ευθεία και αντικειμενική, να προβαίνει σε επισκευή και συντήρηση του, ώστε να μη δημιουργείται κίνδυνος για τρίτους και τη διαγράφει ο νόμος, υπό την έννοια της αμέλειας κι αφηρημένης διακινδύνευσης. Άλλωστε, όπως αναφέρθηκε, όταν πολλοί ευθύνονται από αδικοπραξία, έναντι τρίτου παθόντα για πρόκληση ζημίας, καθένας εξ αυτών ευθύνεται έναντι του τρίτου σε ολόκληρο. Ως προς την β ένσταση, δεν υφίσταται υπαιτιότητα της ενάγουσας, γιατί βάδισε στο πεζοδρόμιο κοντά στο κατάστημα, παρότι ο δρόμος ήταν φαρδύς. Η ενέργεια δεν υποδηλώνει «απαγόρευση», να βαδίσει σε συγκεκριμένο σημείο του δρόμου, που δεν γνώριζε, ότι ήταν «μη ασφαλές» και για την έλλειψη της ασφάλειας ευθύνεται και η εναγομένη, την οποία και παρέβη. Άλλωστε το κατάστημα και το σημείο, όπου υπήρχε η οπή είναι στη στροφή του δρόμου και στη συμβολή με την οδό ... κι αποτελεί φυσική συνέχεια, για όποιον στρίβει στην οδό ... Εφόσον, συνεπώς, αυτό που αναφέρει η εναγομένη δεν ενέχει παραβατική κι υπαίτια συμπεριφορά, δεν μπορεί να προκύψει και «υπαιτιότητα ή συνυπαιτιότητα» της ενάγουσας, για το επελθόν ατύχημα. Η γ είναι επίσης αβάσιμη, αλλά κι αόριστη. Η υπαιτιότητα της ενάγουσας, δεν μπορεί να είναι το γεγονός «επιλογής» από την ίδια, μεταξύ «χειρουργικής επέμβασης» και «μη χειρουργικής επέμβασης», προς φροντίδα της υγείας της και αποκατάσταση της βλάβης της. Διότι, δεν έχει τις ειδικές γνώσεις για να προβεί σε «αυτόβουλη» ενέργεια κι επιλέξει. Συνεπώς, ακολούθησε τις υποδείξεις των αρμοδίων και «ιθυνόντων» ιατρών, στους οποίους απευθύνθηκε. Αλλωστε, αν ήταν πεπεισμένη, ότι μπορούσε να αποφύγει την επέμβαση και το πόδι της να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση, σίγουρα δεν θα επέλεγε τη χειρουργική επέμβαση, για να μεγεθύνει τη ζημία, για την εναγομένη, αυξάνοντας, όμως, παράλληλα και τους δικούς της κινδύνους, που περιλαμβάνει η όποια επέμβαση (ακόμη κι η πιο απλή). Από τη στιγμή, όμως, που δεν υπήρξε αυτόβουλη δράση της κι η βούληση της ενάγουσας ήταν δέσμια, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για δική της υπαιτιότητα.

Τέλος η ε προβάλλεται αορίστως, εφόσον δεν αναφέρει η εναγομένη ποια θα ήταν η «εύλογη, δίκαια και νόμιμη» αποζημίωση, με βάση τις συγκεκριμένες συνθήκες. Αλλωστε, το ύψος της εύλογης αποζημίωσης για την ηθική ζημία, αφέθηκε από το νομοθέτη στην ελεύθερη κρίση του αρμόδιου δικαστηρίου να την ορίσει, με βάση τα καθ έκαστο περιστατικά της κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης, όπως προκύπτει από τα ενώπιόν του έγγραφα κι αποδείξεις και δεν απαιτείται προς αυτό η διενέργεια οποιασδήποτε πραγματογνωμοσύνης. Ενώ, ως προς το ότι η ενάγουσα δεν περιόρισε το ποσό της αιτούμενης αποζημίωσης κατά 44,00€, για το οποίο παραστάθηκε πολιτικώς ενάγουσα στο ποινικό δικαστήριο, πρέπει να αναφερθούν τα εξής: Η παράσταση του παθόντα στο ποινικό δικαστήριο, στο οποίο δηλώνει, ότι είναι «πολιτικώς ενάγων» για συγκεκριμένο ποσό, επιφυλασσόμενος για το υπόλοιπο, να το ζητήσει από τα πολιτικά δικαστήρια, έχει πράγματι την έννοια της αποζημίωσης, λόγω ηθικής βλάβης εκ του αρθρ. 932 ΑΚ, που ασκείται κατά το συγκεκριμένο μέρος ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου (ΑΠ 56/2015, ΝΟΜΟΣ), μη αρμόδιου να αποφανθεί επί της αποζημίωσης, για την οποία αρμόδιο είναι το αρμόδιο πολιτικό δικαστήριο. Κατ' αυτό νομιμοποιείται πρακτικά ο παθών, να λάβει μέρος στην ποινική δίκη, που ενδιαφέρει κυρίως τον κολασμό του αδικήματος εκ μέρους και υπέρ της πολιτείας, ως το άτομο, που εκτός από την πολιτεία, στην οποία επέρχεται η βλάβη, από παράνομη κι υπαίτια πράξη δράστη αδικήματος, υπέστη τις άμεσες συνέπειες της παράνομης πράξης. Η απόσβεση της αξίωσης της πολιτείας, επέρχεται με τον κολασμό του αδικήματος, εφόσον τελέστηκε το αδίκημα και δια της επιβληθείσας ποινής. Η αξίωση όμως, του παθόντα δεν θεωρείται, ότι αποσβέστηκε κατ' αυτό (παρότι ουκ ολίγες φορές τα πράγματα συγχέονται από πολιτικά και ποινικά δικαστήρια κι υποβαθμίζονται). Η αξίωσή του αποτελεί πάντα αξίωση για αποζημίωσή του είτε αυτή οφείλεται από ποινικό αδίκημα, είτε από απλή αδικοπραξία. Κατά το μέρος δε, που καλύπτεται, εφόσον ο παθών ασκεί την ίδια αξίωση «εν μέρει», για τις ίδιες πράξεις των δραστών στο ποινικό δικαστήριο και στο πολιτικό επέρχεται, στην περίπτωση περισσοτέρων του ενός δραστών, κατά τις διατάξεις των αρθρ. 926, 481, 483 ΑΚ, μόνο με την πραγματική καταβολή του ποσού εκ μέρους ενός εξ αυτών και όχι εξαιτίας του γεγονότος της απλής παράστασης του παθόντα στο ποινικό δικαστήριο, ως εγκαλούντα/πολιτικώς ενάγοντα για μέρος της αξίωσής του. Η παράσταση αυτή και η υποθετική δυνατότητα καταβολής μέρους του ποσού, δεν ενδιαφέρει κατά τα λοιπά το αρμόδιο πολιτικό δικαστήριο της ουσίας, που δεν εμποδίζεται εξ αυτού στην κρίση του, ως προς την επιδίκαση εύλογου ποσού ως αποζημίωση της ηθικής βλάβης του παθόντα. Διότι, άλλωστε, ούτε το αδίκημα τελέστηκε υποθετικά, ούτε οι συνέπειες στον παθόντα ήταν υποθετικές, αλλά πραγματικές, ούτε οποιαδήποτε «οφειλή» ή «ενοχή» καταλύεται διαφορετικά ή μη μόνο με «πραγματική καταβολή». Κατά τον ίδιο τρόπο, δεν θα ήταν εύλογο και δίκαιο, να λάβουμε υπόψη υποθετική δυνατότητα καταβολής για όσα πραγματικά γεγονότα συνέβησαν, αλλά πάντα και μόνο την πραγματική και προσήκουσα καταβολή (βλ. περί αυτού και ΣτΕ 1123/ 2015). 
Στην προκείμενη περίπτωση, όμως, η εναγομένη δεν ανέφερε, ότι πράγματι χώρησε η καταβολή του ως άνω ποσού των 44,00€ εκ μέρους της προς την ενάγουσα, αλλά ότι η τελευταία απλά ζήτησε το ποσό, που της επιδικάστηκε μεν, αλλά χωρίς απόδειξη ότι «καταβλήθηκε» κιόλας και συνεπώς ο έτσι προβαλλόμενος ισχυρισμός είναι απορριπτέος.

Από την κατάθεση των μαρτύρων των διαδίκων, όλα τα έγγραφα που νόμιμα επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι τελευταίοι, τις προσκομιζόμενες φωτογραφίες του καταστήματος και των έξωθεν αυτού γυάλινων πλακιδίων, τους ισχυρισμούς και ομολογίες τους, που περιλαμβάνονται στις προτάσεις τους, αποδείχτηκαν, κατά την κρίση του δικαστηρίου αυτού, τα εξής: Στις 18/3/07 και ώρα 16.15 μμ η ενάγουσα περπατούσε επί της οδού ... στην Ακαδημία Πλάτωνος, κατευθυνόμενη προς το σπίτι της. Στη συμβολή των οδών .. και ., όπου βρίσκεται το κατάστημα της εναγομένης, που περιήλθε σε αυτή, δυνάμει της αριθ. ../2.5.07 συμ/κης πράξης δήλωσης αποδοχής κληρονομίας της Συμ/φου Νέας Ιωνίας Αττικής κ. .., με την οποία αποδέχτηκε την κληρονομία του θείου της, που κατέλειπε σε αυτή, με την από 10/2/00 ιδιόγραφη διαθήκη του, που κηρύχθηκε κυρία με την αριθ. 2384/17.11.06 απόφαση ΜονΠρωτΑθηνών, το αριστερό της πόδι σφηνώθηκε σε οπή έξωθεν του καταστήματος. Η οπή είχε δημιουργηθεί λόγω θραύσης γυάλινου πλακιδίου τετραγώνου, που επικάλυπτε παλαιά κουρ- αγγλαίζ κι αποτελεί τμήμα της 3οροφης οικοδομής, στην οποία ανήκει το κατάστημα κι είχε καλυφθεί πρόχειρα, από τον ιδιοκτήτη γειτονικού καταστήματος με κόντρα πλακέ, που δεν αντέχει βάρος και δεν γνωρίζουμε αν υπήρχε ή όχι κατά το ατύχημα. Η ενάγουσα έχασε τις αισθήσεις της και περαστικοί την μετέφεραν στα επείγοντα περιστατικά στο ΚΑΤ. Εκεί οι ιατροί διαπίστωσαν κάταγμα οπισθίου σφυρού αριστερού ποδιού, όπως προκύπτει από την αριθ. 185626/18.3.07 γνωμάτευση του τμήματος ορθοπεδικής του Γ.Ν ΚΑΤ. Της χορηγήθηκαν βακτηρίες και ψυχρά επιθέματα, ώστε να υποχωρήσει το οίδημα και να την εξετάσουν εκ νέου. Στις 20/3/07 η ενάγουσα που προσέφυγε στο .., όπου διαπιστώθηκε εκ νέου το κάταγμα έξω σφυρού και ρήξη του πρόσθετου κνημοπερονιαίου συνδέσμου, υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση, όπου της τοποθετήθηκαν 3 βίδες κι εξήλθε, αφού της χορηγήθηκε άδεια 3 μηνών. Για την ως άνω επέμβαση η ενάγουσα κατέβαλε στην κλινική τα εξής ποσά: Το ποσό των χιλίων τετρακοσίων ενενήντα τριών ευρώ και 20 λεπτών (1.493,20€), όπως προκύπτει από την αριθ. Ρ 5137/20.3.07 απόδειξη παροχής υπηρεσιών του ..., που αναλύεται ως εξής: α) για ακτινοσκόπηση 50,00€, β) έξοδα χειρουργείου 474,00€, γ) έξοδα νάρκωσης 218,50€, δ) χρήση κλίνης 45,00€, ε) υγειονομικό υλικό 427,84€, στ) υλικά .. 65,40€, ζ) υλικά .... 42,51€, η) υλικά ... 55,59€, η) υλικά .. 21,12€, θ) φάρμακα 93,16€. Περαιτέρω κατέβαλε για αμοιβή του θεράποντα Ιατρού της, χειρουργού Ορθοπεδικού ... το ποσό των χιλίων πεντακοσίων ευρώ (1.500,00 €), όπως προκύπτει από την αριθ. 0176/20.3.07 απόδειξη παροχής υπηρεσιών και για αμοιβή του αναισθησιολόγου κ. ... το ποσό των τετρακοσίων ευρώ (510,00€), όπως προκύπτει από την αριθ. 510/21.3.07 απόδειξη παροχής υπηρεσιών. Συνολικά, για τις αιτίες αυτές δαπάνησε το ποσό των τριών χιλιάδων τριακοσίων ενενήντα τριών ευρώ και 20 λεπτών (1.493,20€ + 1.500,00 € + 400,00€ = 3.393,20€). Από το παραπάνω ποσό η ενάγουσα έλαβε από την ασφαλιστική της εταιρεία, ..., λόγω ύπαρξης ασφαλιστικής σύμβασης και με βάση το αριθ. ... ασφαλιστήριο συμβόλαιο, το ποσό των χιλίων διακοσίων είκοσι επτά ευρώ και 40 λεπτών (1.227,40€), όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη από 15/12/11 βεβαίωση της ως άνω ασφαλιστικής εταιρείας. Συνεπώς, εκ του παραπάνω ποσού των τριών χιλιάδων τριακοσίων ενενήντα τριών ευρώ και 20 λεπτών, αφαιρούμενου του ποσού, που έλαβε από την ασφαλιστική της εταιρεία, παραμένει ποσό δύο χιλιάδων εκατόν εξήντα πέντε ευρώ και 80 λεπτών (3.393,20€- 1.227,40€= 2.165,80€), που κατέβαλλε εξ ιδίων και δεν κάλυψε η ασφαλιστική της εταιρεία. Στη συνέχεια η ενάγουσα υποβλήθηκε σε αφαίρεση μιας βίδας και για την επέμβαση αυτή κατέβαλε το ποσό των τριακοσίων επτά ευρώ και 79 λεπτά (307,79€) στην κλινική, όπως προκύπτει από την αριθ. 0 13306/30.4.07 απόδειξη παροχής υπηρεσιών, που αναλύεται ως εξής: α) για έξοδα χειρουργείου 184,00€, β) για υγειονομικό υλικό 95,53€, γ) φάρμακα 28,26€. Περαιτέρω, κατέβαλε και το ποσό των 77,62€, για αξονική και για 2 λήψεις, όπως προκύπτει από την αριθ. 0 18507/18.6.07 απόδειξη παροχής υπηρεσιών. Ενώ, δεν κατέβαλε εκ νέου αμοιβή των ιατρών. Συνολικά, συνεπώς κατέβαλε εξ ιδίων το ποσό των δύο χιλιάδων πεντακοσίων πενήντα ενός ευρώ και 21 λεπτών (2.165,80€ + 307,79€ + 77,62€ = 2.551,21€). Εκ λάθους υπολογισμών, όμως, η ενάγουσα αναφέρει, ότι το σύνολο του ποσού ανήλθε στα 3.861,41€ (αντί του ορθού 3.778,61€) και αφαιρώντας εξ αυτού το ποσό καταβολής από την ασφαλιστική εταιρεία αναφέρει μη ορθό ποσό των 2.634,00€, αντί του ορθού 2.551,21€ στο οποίο πρέπει, να μειωθεί το αιτούμενο. Ενώ, αποδεικνύεται, ότι τα ως άνω κονδύλια κατέβαλε η ενάγουσα στην κλινική και τον θεράποντα ιατρό. Πέρα από την ως άνω ζημία, όμως, η ενάγουσα υπέστη ηθική βλάβη, εφόσον υπέστη βλάβη της υγείας της, ταλαιπωρήθηκε, υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και παρέμεινε μη ενεργός, όπως ήταν προηγούμενα στην προσωπική της ζωή, επί 3μηνο. Μετά από αυτά η ενάγουσα υπέβαλε την από 11/6/07 μήνυση, κατά όποιου ήταν υπεύθυνος και με την 117/13 απόφαση του ΜονΠλημμελειοδικείου Αθηνών καταδικάστηκαν σε 8 μηνών φυλάκιση η εναγομένη και ο μισθωτής του καταστήματος ... Στη συνέχεια μετά από έφεση, που άσκησε η εναγομένη κατά της ως άνω ποινικής καταδικαστικής απόφασης εκδόθηκε η 48968/2014 απόφαση του Η Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία μειώθηκε η ποινή φυλάκισης για την εναγομένη στους 5 μήνες και αναστάλθηκε επί τριετία. Η ως άνω ποινική απόφαση δεν αποτελεί τεκμήριο, για τα πολιτικά δικαστήρια, ούτε για την κρίση του επί της αιτούμενης αποζημίωσης, εξ ων να εμποδίζεται στην κρίση του. Μετά από όσα αποδείχτηκαν η ενάγουσα καταδεικνύεται, ότι υπέστη εκτός από τη θετική της ζημία και ηθική βλάβη που είναι απότοκος του ατυχήματος, που υπέστη. Εφόσον υπέστη βλάβη της υγείας της, υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση, δοκίμασε στενοχώρια, ταλαιπωρία, παρέμεινε μη ενεργός, όπως πριν το ατύχημα επί 3μηνο, ενώ κατ εκείνο το διάστημα εργαζόταν ως βοηθός λογιστή σε ιδιωτική εταιρεία. Με δεδομένες τις συνθήκες του ατυχήματος, την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των μερών, εκ των οποίων η εναγομένη είναι κατά δήλωσή της ιατρός, και τα αποτελέσματα, που επήλθαν σε βάρος της, θα πρέπει η εναγομένη να υποχρεωθεί, να της καταβάλλει το ποσό των πέντε χιλιάδων πεντακοσίων ευρώ (5.500,00€), που είναι εύλογο, δίκαιο και ανάλογο των περιστάσεων, στο οποίο πρέπει να μειωθεί το από την ενάγουσα αιτούμενο. Συνεπώς, το συνολικό ποσό, που πρέπει, να καταβληθεί στην ενάγουσα από την εναγομένη ανέρχεται στα οκτώ χιλιάδες πενήντα ένα ευρώ και 21 λεπτά (2.551,21€ για την θετική ζημία της+ 5.500,00€ ως αποζημίωση για την ηθική της βλάβη= 8.051,21€). Κατά τα λοιπά, ως προς τα κονδύλια της αγωγής, αυτά δεν εμφανίζουν αοριστία, εφόσον αναφέρονται από την ενάγουσα στην αγωγή της ακριβώς όπως προκύπτουν από τις χορηγηθείσες σε αυτή αποδείξεις ης κλινικής για τις ιατρικές πράξεις, που έγιναν και τη νοσηλεία, που της παρασχέθηκε και η αντίστοιχη ένσταση της εναγομένης είναι απορριπτέα.

Θα πρέπει, δε, να αναφερθεί επί αυτής, το εξής: Σύμφωνα με τις διατάξεις των αρθ. 432, 443, 445, 446, 447, 448, 457 §§§ 1, 2, 3 ΚΠολΔ η επίκληση και προσαγωγή ιδιωτικού εγγράφου από το διάδικο, που στηρίζει επί αυτού κι εξ αυτού έννομα δικαιώματά του, προς απόδειξη ουσιώδους ισχυρισμού του (εν προκειμένω καταβολή ποσών) θεωρείται ότι εμπεριέχει ισχυρισμό, ότι το έγγραφο είναι «γνήσιο» και χορηγήθηκε ως έχει. Ο αντίδικος συνεπώς, που επιδιώκει την ανατροπή του, ως αποδεικτικού στοιχείου, έχει πρώτιστα την υποχρέωση να δηλώσει, αν αρνείται ή δέχεται τη γνησιότητα. Εφόσον, το έγγραφο, που προέρχεται από τρίτο κι όχι εκ της ενάγουσας, αναγνωρίστηκε ως γνήσιο εκ μέρους άλλου οφειλέτη δημιουργείται τεκμήριο, περί της γνησιότητάς του. Οπως προκύπτει στην προκείμενη περίπτωση, από τα ίδια έγγραφα και με βάση αυτά κατέβαλε κι η ασφαλιστική εταιρεία προς την κλινική το ποσό των 1.227,21€. Παράλληλα, από ότι προκύπτει, η εναγομένη ζήτησε κι έλαβε από την κλινική όλα τα έγγραφα, που ενσωματώνουν τα έξοδα, που υπέστη η ενάγουσα, που κατέβαλε στην κλινική, εξαιτίας του ατυχήματος, που συνδέονται απόλυτα σε σχέση «αίτιου-αιτιατού» με αυτό. Η ένσταση, ότι τα κονδύλια των καταβολών της αγωγής εμφανίζουν αοριστία, παρότι απεικονίζουν επακριβώς τα κονδύλια των αποδείξεων της κλινικής, δεν στρέφεται καν και περί του ότι δεν υπήρξαν οι καταβολές εκ της ενάγουσας. Εφόσον, όμως, οι καταβολές έγιναν, δεν τις αρνείται η εναγομένη και δη αιτιολογημένα, δεν υπήρξε άλλος λόγος γι αυτές, αλλά και δεν προβλήθηκε ισχυρισμός περί μη αληθούς των εγγράφων αποδείξεων, εξ αυτών των εγγράφων προκύπτει και το ύψος των καταβολών και η αιτία της κάθε επί μέρους καταβολής, ως πραγματική θετική ζημία κι όχι εικονική. Στην περίπτωση αυτή η όποια αοριστία των κονδυλίων, που αναφέρει η εναγομένη, όπως γιατί η αμοιβή του θεράποντα ιατρού ανήλθε στα 1.500,00€ ή γιατί η αμοιβή του αναισθησιολόγου στα 400,00€, δεν αποτελεί αοριστία περί του «ύψους» και της «αιτίας» της καταβολής από την ενάγουσα, που δεν ευθύνεται, αλλά περί της «δημιουργίας της αξίας» ενσωματωμένης σε αγαθό, που δεν αναιρεί τις γενόμενες καταβολές. Τη δημιουργία των ποσών που προκύπτουν εξ εγγράφων, όμως, ψάχνουμε, μόνο ως προς το ακραίο όριο του ενδεχόμενου υπερβολικής χρέωσης κατ αντίθεση των συμφωνημένων, εφόσον δημιουργούνται αμφιβολίες, ότι απεικονίζουν τις συμφωνηθείσες ή ότι προέρχονται από τη συμφωνηθείσα αιτία. Διαφορετικά το δικαστήριο δεν θα έκρινε ελεύθερα το περιεχόμενο των εγγράφων, όπως ορίζει ο νόμος, αλλά παρανομώντας θα καταργούσε κι εκμηδένιζε τα έγγραφα, με ανατροπή και μη αποδοχή τους εκ των υστέρων. Η αοριστία, έτσι προβαλλόμενη από την εναγομένη, στρέφεται περί της δημιουργίας της αξίας που ενσωματώνει αγαθό και προσφερόμενη υπηρεσία, που δεν υπόκειται σε διατίμηση. Το πρόβλημα αυτό, όμως, είναι κοινό σε όλες τις περιπτώσεις, που δεν υπάρχει αντικειμενικός προσδιορισμός αξίας πράγματος ή υπηρεσίας που ενσωματώνεται σε αγαθά και κοστολογείται διαφορετικά από τον κάθε ελεύθερο επαγγελματία, με βάση υποκειμενικές ιδεοληψίες κι αποτέλεσμα την απόκλιση της αξίας των ίδιων προσφερόμενων αγαθών, από διαφορετικούς παρόχους. Θα πρέπει, όμως, να ξεκαθαριστεί η παρανόηση, κοινή σε διαδίκους και δικαστές, ότι σε όλες τις περιπτώσεις τα έγγραφα δεν τα εξετάζουμε, ψάχνοντας τη διαμόρφωση της αξίας και τιμής αγαθού, που είχε ήδη συμφωνηθεί μεταξύ των συναλλασσόμενων, αλλά αν πράγματι τηρήθηκαν τα συμφωνημένα και η αιτία. Π.χ δεν εξετάζουμε γιατί το πωλούμενο κόστιζε 12,00€ κι όχι 8,00€, αλλά αν πουλήθηκε στη συμφωνημένη αξία των 12,00€.

Κατ ακολουθία, θα πρέπει να απορριφθούν οι εναντίον ισχυρισμοί της εναγομένης και να γίνει δεκτή εν μέρει η αγωγή και ως βάσιμη στην ουσία της, να υποχρεωθεί η εναγόμενη να καταβάλλει στην ενάγουσα το ποσό των 2.551,21€ για θετική ζημία και 5.500,00€ ως αποζημίωση για την ηθική βλάβη και συνολικά το ποσό των 8.051,21€, νομιμοτόκως όπως ορίζεται ειδικά στο διατακτικό και μέχρι εξοφλήσεως, να κηρυχθεί η παρούσα προσωρινά εκτελεστή για το σύνολο του ποσού και να καταδικαστεί η εναγομένη στην καταβολή των 65/100 της δικαστικής δαπάνης της ενάγουσας, όπως επίσης ορίζεται στο διατακτικό, κατά τις διατάξεις των αρθ. 176, 191 § 2 ΚΠολΔ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Δικάζοντας αντιμωλία των διαδίκων.
Απορρίπτει ότι κρίθηκε απορριπτέο
Δέχεται εν μέρει την αγωγή
Υποχρεώνει την εναγόμενη να καταβάλλει στην ενάγουσα το ποσό των οκτώ χιλιάδων πενήντα ένα ευρώ και 21 λεπτά (8.051,21€) νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής και μέχρι εξοφλήσεως.
Κηρύσσει την παρούσα προσωρινά εκτελεστή.
Καταδικάζει την εναγόμενη στην καταβολή των 65/100 της δικαστικής δαπάνης της ενάγουσας, που ορίζει στα διακόσια τριάντα τέσσερα ευρώ (234,00€)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Addthis