Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Προσωπικά δεδομένα, p.i.n τραπεζών.

 ΠεντΕφΑθ 96/ 2016, ΠοινΔικ 2016.903

Πρόεδρος: Π. Παρτσαλίδου-Κομνηνού Μέλη: Α. Χονδρορίζου, Π. Λυμπερόπουλος, Α. Βασιλακάκου, Ε. Θεοδωρακοπούλου Εισαγγελέας: Δ. Ασπρογέρακας. 

Περίληψη. Δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα. Παράνομη επέμβαση σε αρχείο προσωπικών δεδομένων. Πλαστογραφία μετά χρήσεως κατ’ εξακολούθηση. Στοιχεία αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης. Έννοια αρχείου. Απαιτείται έρευνα σε αρχείο ή επέμβαση σε αρχείο. Πραγματικά περιστατικά. Τοποθέτηση αυτοσχέδιων μηχανισμών παγίδευσης σε ΑΤΜ με σκοπό την υποκλοπή pin από κάρτες Τραπεζών και δημιουργία πλαστών καρτών με τις οποίες διά της χρήσεως των κωδικών προέβησαν σε αναλήψεις χρηματικών ποσών από λογαριασμούς. Καταδίκη για την πλαστογραφία. Αθώωση των κατηγορουμένων για την επέμβαση σε αρχείο προσωπικών δεδομένων, αφού δεν στοιχειοθετείται το εν λόγω έγκλημα, καθ’ όσον δεν υφίσταται η έννοια του «αρχείου», δεδομένου ότι τους ειδικούς αυτούς κωδικούς γνωρίζει μόνο ο εκάστοτε κάτοχος της κάρτας (και όχι η Τράπεζα), με αποτέλεσμα να μην υφίσταται το στοιχείο του διαρθρωμένου αρχείου της Τράπεζας.
Επειδή από τις καταθέσεις των μαρτύρων της κατηγορίας που εξετάστηκαν ενόρκως στο Δικαστήριο τούτο και οι οποίοι αναφέρονται ονομαστικά στα πρακτικά, τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης, που αναγνώσθηκαν, καθώς και από τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν και αναφέρονται στα πρακτικά, την απολογία του 2ου κατηγορουμένου και όλη γενικά την αποδεικτική διαδικασία αποδείχθηκε ότι:

Με την εκκαλούμενη απόφαση οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι χωρίς να τους επιβληθεί ποινή λόγω εξάλειψης του αξιοποίνου του εγκλήματος της απάτης, για το ότι ενεργώντας από κοινού με άλλο άγνωστο άτομο, με σκοπό να προσπορίσουν στον εαυτό τους παράνομο περιουσιακό όφελος έβλαψαν ξένη περιουσία και δη αυτή της Τράπεζας ..., αφού εξακολουθητικά σε δύο υποκαταστήματα της τελευταίας επενέβησαν κατά την εφαρμογή του στο ΑΤΜ με την κατασκευή αυτοσχέδιου μηχανισμού υποκλοπής του αριθμού - κλείδας (ΡΙΝ) κατόχων καρτών, σκοπεύοντας στη συνέχεια με τα στοιχεία της υποκλοπής να κατασκευάσουν κάρτες-κλώνους, ήτοι πλαστές κάρτες και να επιτύχουν την ανάληψη διαφόρων χρηματικών ποσών. Έτσι, επεμβαίνοντας κατά τον παραπάνω τρόπο στα μηχανήματα των υποκαταστημάτων της ... και του ... της ανωτέρω Τράπεζας, περιήλθαν σε γνώση τους τα στοιχεία 43 ξένων διαφόρων καρτών, με τα οποία δημιούργησαν πλαστές κάρτες και χρησιμοποιώντας 10 από αυτές (τις μη γνήσιες) προέβησαν σε αναλήψεις χρηματικών ποσών που ανήλθαν σε 7.280 ευρώ από το πρώτο υποκατάστημα, ενώ από το δεύτερο υποκατάστημα επιχείρησαν να δράσουν κατά τον ίδιο τρόπο χωρίς επιτυχία, με συνέπεια η πράξη τους να παραμείνει στο στάδιο της απόπειρας, αφού εντοπίστηκε αυτός ο μηχανισμός από τους αρμοδίους υπαλλήλους της Τράπεζας και εξουδετερώθηκε. Κατά τα παραπάνω, τον αναφερόμενο τόπο και χρονικό διάστημα οι κατηγορούμενοι με πρόθεση κατάρτισαν πλαστά έγγραφα με σκοπό να παραπλανήσουν με τη χρήση τους άλλους σχετικά με γεγονός το οποίο μπορεί να έχει έννομες συνέπειες και στη συνέχεια οι ίδιοι έκαναν χρήση μέρους των πλαστών αυτών εγγράφων κατά την έννοια των συνδυασμένων διατάξεων των άρθρων 13γ΄ και 216 παρ. 1 ΠΚ. Ο πρώτος κατηγορούμενος, έχοντας παντελώς ικανοποιήσει τις αξιώσεις προς αποζημίωση της παθούσας Τράπεζας, ουσιαστικά συνομολογεί τα περιστατικά της πλαστογραφίας μετά χρήσεως. Ο δεύτερος κατηγορούμενος που αρνείται την κατηγορία, εντοπίστηκε ως ο συναυτουργός της πράξης, δρώντας από κοινού με τον πρώτο, από τη διερεύνηση της βιντεοκασέτας κλειστού κυκλώματος καταγραφής των κινήσεων στον χώρο του ΑΤΕ και αναγνωρίστηκε (βλ. έκθεση παράδοσης και παραλαβής του Αρχιφύλακα Κ.Λ. και σχετικές φωτογραφίες).

Εξάλλου, ως προς την παράβαση του Ν 2472/1997 «Προστασία τoυ ατόμου από την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα», όπως αυτός ισχύει μετά τις τροποποιήσεις του με τον Ν 3471/2006, στην οποία καταδικάστηκαν οι κατηγορούμενοι με την εκκαλούμενη απόφαση (βλ. άρθρο 22 παρ. 4 και 6 αυτού), πρέπει να λεχθεί ότι αντικείμενο του νόμου αυτού είναι η θέσπιση των προϋποθέσεων για την επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα προς προστασία των δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών των φυσικών προσώπων και ιδίως της ιδιωτικής ζωής, σε εκπλήρωση υποχρέωσης του κοινού νομοθέτη στις συνταγματικές αρχές και αξίες, αλλά και σε εναρμόνιση προς την ευρωπαϊκή νομοθεσία. Στο άρθρο 2 ορίζεται ότι ... ε) ως αρχείο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα (αρχείο) νοείται κάθε διαρθρωμένο σύνολο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, τα οποία είναι προσιτά με γνώμονα συγκεκριμένα κριτήρια. Στο άρθρο 22 παρ. 4 ιδίου νόμου προβλέπεται ότι όποιος χωρίς δικαίωμα επεμβαίνει με οποιονδήποτε τρόπο σε αρχείο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα ή λαμβάνει γνώση των δεδομένων αυτών ή τα αφαιρεί, αλλοιώνει, βλάπτει, καταστρέφει, επεξεργάζεται, μεταδίδει, ανακοινώνει, τα καθιστά προσιτά σε μη δικαιούμενα άτομα ή επιτρέπει στα πρόσωπα αυτά να λάβουν γνώση των εν λόγω δεδομένων ή τα εκμεταλλεύεται με οποιονδήποτε τρόπο, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική ποινή ... πράξη που με την παρ. 6 ιδίου νόμου καθίσταται κακούργημα με το πρόσθετο στοιχείο του σκοπού προσπορισμού παράνομου περιουσιακού οφέλους στον ίδιο ή σε τρίτο. Στο άρθρο 22 ορίζονται και άλλες περιπτώσεις ειδικών ποινικών προβλέψεων με κοινό συνδετικό γνώρισμα την αναφορά στην τήρηση «αρχείων» προσωπικών δεδομένων. Επομένως, για την αντικειμενική υπόσταση του ως άνω εγκλήματος απαιτείται: α) ύπαρξη δεδομένων που περιλαμβάνονται σε «αρχείο», ως τοιούτου θεωρούμενου κατά το άρθρο 2 παρ. ε΄ του νόμου, του συνόλου των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, τα οποία αποτελούν ή μπορεί να αποτελούν αντικείμενο επεξεργασίας και τηρούνται ή από το δημόσιο ή από ενώσεις προσώπων ή φυσικά πρόσωπα, β) υποκείμενο των δεδομένων είναι το φυσικό πρόσωπο, στο οποίο αναφέρονται τα δεδομένα και του οποίου η ταυτότητα είναι γνωστή ή μπορεί να εξακριβωθεί, γ) δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που είναι κάθε πληροφορία που αναφέρεται στο υποκείμενο των δεδομένων. Έτσι, δεν είναι δεδομένα οι πληροφορίες των οποίων κάποιος κάνει χρήση και οι οποίες περιήλθαν σε γνώση του χωρίς να ερευνήσει αυτός κάποιο αρχείο ή χωρίς να τους τις έχει μεταδώσει τρίτος που επενέβη στο αρχείο, γιατί ελλείπει η προϋπόθεση του αρχείου ως στοιχείου της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος (ΑΠ 10/ 2011, ΑΠ 2515/ 2009).

Στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερθέν αποδεικτικό υλικό και δη από την εργαστηριακή εξέταση που ενσωματώνεται στην αναγνωσθείσα σχετική υπ αριθ. πρωτ. ... της 17.9.2012 σχετική εργαστηριακή πραγματογνωμοσύνη, αποδείχθηκε ότι οι κατηγορούμενοι, δρώντες από κοινού, τοποθέτησαν στα ΑΤΜ των υποκαταστημάτων της ..., ήτοι τα προσδιοριζόμενα της ... και ..., αυτοσχέδιους μηχανισμούς παγίδευσης, στους οποίους είχαν επικολλήσει με αυτοκόλλητη ταινία κινητό τηλέφωνο τύπου ΝΟΚΙΑ, κατά τέτοιο τρόπο ώστε, το μεν, να μην γίνεται αντιληπτό από τους συναλλασσόμενους πελάτες της Τράπεζας, το δε και συγχρόνως, να επιτρέπει την καταγραφή στην ενσωματωμένη μνήμη του των δεδομένων της μαγνητικής ταινίας των χρησιμοποιηθέντων στο αυτόματο μηχάνημα ανάληψης μετρητών καρτών, τουτέστιν να υποκλέπτουν τους κωδικούς αριθμούς των καρτών (ΡΙΝ). Στη συνέχεια τα στοιχεία αυτά χρησιμοποίησαν για την παραγωγή πλαστών καρτών, με τις οποίες έκαναν ανάληψη χρηματικών ποσών, χωρίς δικαίωμα με τη χρησιμοποίηση των ειδικών κωδικών που γνωρίζει μόνο ο εκάστοτε νόμιμος κάτοχος της κάρτας (όχι οι υπηρεσίες της Τράπεζας), που όμως δεν αποτελεί στοιχείο διαρθρωμένου αρχείου της Τράπεζας. Κατόπιν αυτών των περιστατικών που αποδείχθηκαν, δεν στοιχειοθετείται στην αντικειμενική της υπόσταση η πράξη του άρθρου 22 παρ. 4 και 6 Ν 2472/1997 που απαιτεί οποιαδήποτε επέμβαση σε «αρχείο» και οι κατηγορούμενοι πρέπει να κηρυχθούν αθώοι αυτής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Addthis