Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

Η μάχη στο λόφο του Κοψά Ανώπολης του Δήμου Χερσονήσου. Ο αλησμόνητος θρίαμβος.

Ειλικρινά αισθάνομαι την ανάγκη να συγχαρώ την νηπιαγωγό της Ανώπολης που αγωνίζεται να μεταδώσει ακριβά ιδανικά στα παιδιά σε τόσο νεαρή ηλικία, ιδανικά που είναι απεχθή στους σύγχρονους εθνομηδενιστές που οδήγησαν την χώρα αυτή στον πλήρη ευτελισμό και χλεύη των βαρβάρων ευρωΠΕΩΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ! Και βέβαια να εκφράσω την απορία μου για τους Φαρισαίους και ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ του Λυκοβουλίου που, ήρθαν να "τιμήσουν" (ψηφαλάκια γαρ!), ορθότερα, να προσβάλλουν!, την μνήμη των ΗΡΩΩΝ αυτών που θυσιάστηκαν για την Ελευθερία, ενώ αυτοί την δουλοπρέπεια τους στους ευρωΠΕΟΥΣ  ΟΥΝΝΟΥΣ πλασάρουν ως σύνεση και φρόνηση! Μα για Λεωνίδες, για Κολοκοτρώνηδες, για Καλίνους, για Απέλα και για Πνύκα να μιλάμε τώρα;
.
Προφήτης Ηλίας, Λόφος Κοψά Χερσονήσου
Ο Δήμαρχος Χερσονήσου κ. Μαστοράκης
η Φιλόλογος κ. Βασιλική Αλεξάκη- Χρονάκη.
ο κ. Αντώνης Σπυριδάκης
Λόφος Κοψά
Δείτε περισσότεροες φωτογραφίες σε κολάζ εδώ και σε λεύκωμα εδώ.
Παρατήρηση . Από τον Νιτσεϊκό Καπετάν Μιχάλη του Μεγάλου Κρητικού:

"Στην κρίσιμη αυτή μεταβατική στιγμή, τη γεμάτη πυρετό κι ελπίδες, τα παιδιά της Κρήτης γίνουνταν γρήγορα άντρες· οι ανύπνωτες έγνοιες των μεγάλων γύρα τους για την πατρίδα, για τη λευτεριά, για το Θεό που προστατεύει τονς Χριστιανούς, για το Θεό που σηκώνει το σπαθί του να διώξει τους Τούρκους, κατασκέπαζαν τις συνηθισμένες χαρές και στενοχώριες του παιδιού. Από πολύ νωρίς, ζώντας την έτοιμη κάθε στιγμή να ξεσπάσει σύγκρουση, είχαμε ψυχανεμιστεί πως στον κόσμο τούτον δυο μεγάλες δυνάμες παλεύουν: ο Χριστιανός κι ο Τούρκος, το Καλό και το Κακό, η Ελευτερία κι η Τυραννία· και πως η ζωή δεν είναι παιχνίδι, είναι αγώνας. Κι ακόμα τούτο: πως θα 'ρθει μέρα που θα Πρέπει να μπούμε κι εμείς στον αγώνα. Το 'χαμε πάρει απόφαση από πολύ μικροί πως ήταν γραφτό μας, αφού γεννηθήκαμε Κρητικοί, το Πρέπει αυτό να κυβερνάει τη ζωή μας....Ο Θεός μας είχε πάρει το πρόσωπο και το μπόι γέρου πολεμιστή· φορούσε κι αυτός φουφούλα βράκα, κρατούσε κι αυτός μαχαίρι κι έφερνε γύρα το Κάστρο· οι μεγάλοι δεν τον έβλεπαν, μα εμείς, όταν γυρίζαμε από τη δασκάλα, ντάλα μεσημέρι, έρχουνταν μέρες που ξεχωρίζαμε τ' άρματα του να γυαλίζουν μέσα στους σκοτεινούς τούρκικους μαχαλάδες.
Κι όταν έρχουνταν η Μεγάλη Βδομάδα, η καρδιά μας αγρίευε· μέσα στην παιδιάτικη φαντασία μας ταυτίζουνταν τα Πάθη του Χριστού με τα πάθη της Κρήτης, και τη νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου, πίσω από τους ωμούς του Χριστού, βλέπαμε ν' ανασταίνεται κι η Κρήτη· και τη Μεγάλη Παρασκευή δεν ήταν για μας η Μαρία η Μαγδαληνή που σωριάζουνταν στα πόδια του Σταυρωμένου και σκούπιζε με τα μαλλιά της τ' άγια αίματα, ήταν η Κρήτη, καταματωμένη, που θρηνούσε και τον παρακαλούσε ν' αναστηθεί κι αυτή μαζί του...Πολλοί που διάβασαν τον Καπετάν Μιχάλη θαρρούν πως τέτοια παιδιά -τέτοια αντράκια, όπως λέμε στην Κρήτη- ποτέ δεν υπήρξαν, ούτε άντρες τόσο χεροδύναμοι, τόσο ψυχοδύναμοι, που ν' αγαπούν με τόση λαχτάρα τη ζωή και ν' αντικρίζονν με τόση περιφρόνιση το θάνατο. Πώς να πιστέψουν οι άπιστοι τι θάματα μπορεί να γεννήσει η πίστη; Ξεχνούν πως η ψυχή του ανθρώπου γίνεται παντοδύναμη, όταν συνεπαρθεί από μια μεγάλη ιδέα. Τρομάζεις όταν, ύστερα από πικρές δοκιμασίες, καταλάβεις πως μέσα μας υπάρχει μια δύναμη πον μπορεί να ξεπεράσει τη δύναμη του ανθρώπου τρομάζεις, γιατί από τη στιγμή πον θα καταλάβεις πως υπάρχει η δύναμη αυτή, δεν μπορείς πια να βρεις δικαιολογίες για τις ασήμαντες ή άναντρες πράξες σου, για τη ζωή σου τη χαμένη, ρίχνοντας το φταίξιμο στους άλλους· ξέρεις πια πως εσύ, όχι η τύχη, όχι η μοίρα, μήτε οι άνθρωποι γύρα σου, εσύ μονάχα έχεις, ό,τι κι αν κάμεις, ό,τι κι αν γίνεις, ακέραιη την ευθύνη. Και ντρέπεσαι τότε να γελάς, ντρέπεσαι να περγελάς αν μια φλεγόμενη ψυχή ζητάει το αδύνατο.
Καλά πια καταλαβαίνεις πως αυτή 'ναι η αξία του ανθρώπου: να ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο· και να 'ναι σίγουρος πως θα το φτάσει, γιατί ξέρει πως αν δε λιποψυχήσει, αν δεν ακούσει τι τον κανοναρχάει η λογική, μα κρατάει με τα δόντια την ψυχή του κι εξακολουθεί με πίστη, με πείσμα να κυνηγάει το αδύνατο, τότε γίνεται το θάμα, που ποτέ ο αφτέρουγος κοινός νους δε θα μπορούσε να το μαντέψει: το αδύνατο γίνεται δυνατό...Ευλογημένη η σπίθα αυτή που αψηφάει τις φρόνιμες συμβουλές της λογικής, κι όταν φτάσει το Γένος στα χείλια του Γκρεμού, βάζει φωτιά σε ολόκληρη την ψυχή και φέρνει το θάμα. Στα θάματα χρωστάει η Ελλάδα τη ζωή της.
Πατρίδα, πατρίδα, αναστενάζει ο Μακρυγιάννης, ήσουνε άτυχη από ανθρώπους να σε κυβερνήσουν! Μόνος ο Θεός... σε κυβερνεί και σε διατηρεί ακόμη! Αλήθεια μόνο ο Θεός, μόνο η σπίθα· τη στιγμή που κιντυνεύει σε μια γωνιά της Ελλάδας να σβήσει, πετιέται σε μιαν άλλη και γίνεται πυρκαγιά.
Πετάχτηκε σήμερα στην Κύπρο. Ποιος μπορεί, μιλώντας για την Κρήτη και τον Καπετάν Μιχάλη, να μη φέρει στο νου του, με αβάσταχτη οδύνη και περηφάνια, το ανανεούμενο πάλι μπροστά μας ελληνικό θάμα -την Κύπρο και τον Ακρίτα;
Ας είναι καλά το ηρωικό τούτο αρχοντονήσι· ο κόσμος που θαρρούσαμε, στα μεταπολεμικά ετούτα χρόνια της αποσύνθεσης, πως είχε σαπίσει, έχει ακόμα ψυχές που τολμούν και σηκώνουν κεφάλι στην υποκρισία, στην αδικία και στην αναίδεια. Η Κύπρος δεν είναι μια λεπτομέρεια, ένα απλό νησί στην άκρα της Μεσόγειος Θάλασσας· έχει γίνει σήμερα το μοιράγραφτο κέντρο όπου παίζεται η ηθική αξία του σημερινού ανθρώπου.
Πάλι οι φρόνιμοι, οι λιγόπιστοι, δίνουν νηφάλιες, πολύ λογικές συμβουλές· πώς μπορεί, λένε, μια σπίθα φως να τα βάλει με τόσο παντοδύναμο σκοτάδι; Όμως ο αληθινός άντρας δεν απελπίζεται· ξέρει αυτός πως στον άτιμο, αλλοπρόσαλλο τούτον κόσμο ζουν, ας είναι και σε λιγοστά στήθια, μερικές θεμελιακές αρχές, θυγατέρες του ανθρώπου, που αυτός τις έπλασε με ιδρώτα, αίμα και κλάματα, κι είναι αθάνατες· οι περισσότερες γεννήθηκαν στην Ελλάδα· δυο οι πιο τρανές: η ελευτερία κι η αξιοπρέπεια του ανθρώπου.
Υπάρχει στον κόσμο τούτον ένας μυστικός νόμος -αν δεν υπήρχε, ο κόσμος θα 'ταν από χιλιάδες χρόνια χαμένος- σκληρός κι απαραβίαστος: το κακό πάντα στην αρχή θριαμβεύει και πάντα στο τέλος νικάται. Θαρρείς κι είναι απαραίτητος αγώνας πολύς κι ιδρώτας πολύς για να εξαγοράσει ο άνθρωπος το δίκιο του -κι η ελευτερία είναι το πιο ακριβαγόραστο αγαθό· δε δίνεται δωρεάν μήτε από τον άνθρωπο μήτε από το Θεό· πηγαίνει από χώρα σε χώρα, όπου τη φωνάξουν, από καρδιά σε καρδιά, ανύπνωτη, ανυπόταχτη, χωρίς συμβιβασμό...Αυτό 'ναι το μυστικό της Ελλάδας· σαν το παραμυθένιο πουλί καίγεται, γίνεται στάχτη κι από τη στάχτη ξεπετιέται ανανιωμένη. Δε θα πεθάνει λοιπόν ποτέ η ράτσα ετούτη; Δεν μπορεί να την εξαφανίσει από το πρόσωπο της γης μήτε καν η διχόνοια; Όχι, δεν μπορεί".


Δημοσίευση σχολίου

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...