Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Ο ανήλικος ως θύμα ενδοοικογενειακής βίας.

A) Πρωϊνή συνεδρία 10.00-14.30.

Εξ αριστερών οι κ.κ: Άρης Ροζάκης (Πρόεδρος Δ.Σ. Ηρακλείου), Αθανάσιος Γαλήνας (Προϊστάμενος Εισαγγελίας Πρωτοδικών Ηρακλείου), οικοδεσπότες της εκδήλωσης
Εξ αριστερών οι κ.κ: Ξένη Δημητρίου-Βασιλοπούλου (Εισαγγελέας Αρείου Πάγου), Ζαχαρίας Κοκκινάκης (Προϊστάμενος Εισαγγελίας Εφετών Ηρακλείου), Ελένη Φραγκάκη (Προϊσταμένη Εφετείου Ηρακλείου, ήδη Αρεοπαγίτης)
Εξ αριστερών οι κ.κ: Νικόλαος Μαρκάκης (Αντιεισαγγελέας Εφετών Ηρακλείου), Ξένη Δημητρίου- Βασιλοπούλου (Εισαγγελέας Αρείου Πάγου)
Εξ αριστερών οι κ.κ: Βασίλης Λαμπρινός (Δήμαρχος Ηρακλείου), Θεανώ Βρέντζου (Αντιπεριφερειάρχης Ηρακλείου), Ευριπίδης Κουκιαδάκης (αντιπεριφερειάρχης Ηρακλείου)
Ο κ. Άρης Ροζάκης, Πρόεδρος Δ.Σ. Ηρακλείου (οικοδεσπότης)
η κ. Ελένη Φραγκάκη (Προϊσταμένη Εφετείου Ηρακλείου, ήδη Αρεοπαγίτης)
ο κ. Ζαχαρίας Κοκκινάκης (Προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών Ηρακλείου)
η κ. Αντωνία Μπαχαντάκη (προϊσταμένη του Πρωτοδικείου Ηρακλείου)
ο κ. Βασίλης Λαμπρινός (Δήμαρχος Ηρακλείου και επί 15 χρόνια Πρόεδρος Δ.Σ.Η)
ο κ. Ευριπίδης Κουκιαδάκης (αντιπεριφερειάρχης Ηρακλείου)
Εξ αριστερών οι κ.κ: Άρης Ροζάκης, Αθανάσιος Γαλήνας, Ξένη Δημητρίου- Βασιλοπούλου
ο κ. Ειρηναίος (Αρχιεπίσκοπος Κρήτης)
ο κ. Γιάννης Βασιλάκης (Δικηγόρος Ηρακλείου)
η κ. Λευκοθέα Τερζητάνου (Εισαγγελέας ανηλίκων Ηρακλείου)
η κ. Ελένη Φώτου (δικαστική ψυχολόγος)
η κ. Θεοδώρα Μανιώτη (αντιεισαγγελέας Πλημ/ κών Ηρακλείου)
ο κ. Γεώργιος Γεροστέργιος (παιδοψυχίατρος ΠΑ.Γ.Ν.Η)
η κ. Δέσποινα Νάθενα (ιατροδικαστής ΠΑ.Γ.Ν.Η)
Β) Δεύτερη, απογευματική Συνεδρία, 17.00-20.30.
η κ. Όλγα Θεμελή (αναπληρώτρια καθηγήτρια εγκληματολογικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης)
οι κ.κ. Πελαγία Δασκαλάκη (Ανθυπαστυνόμος, προϊσταμένη Γραφείου Ανηλίκων ΥΑ Ηρακλείου), Γρηγόρης Μαυριδάκης (Αστυνόμος Β', Ψυχολόγος ΕΛ.ΑΣ)
οι κ.κ. Γρηγόρης Μαυριδάκης (Αστυνόμος Β', Ψυχολόγος ΕΛ.ΑΣ), Πελαγία Δασκαλάκη (Ανθυπαστυνόμος, προϊσταμένη Γραφείου Ανηλίκων ΥΑ Ηρακλείου)
Δείτε εδώ το λεύκωμα φωτογραφιών και εδώ το κολάζ τους, από την εκδήλωση. 

Παρατήρηση 1. Δεν άκουσα ΚΑΝΕΝΑ ομιλητή, ΚΑΝΕΝΑ! να αναφέρεται στην οικονομική ανέχεια που είναι η ΚΥΡΙΑΡΧΗ αιτία ΚΑΘΕ μορφής εγκληματικότητας! Και, φυσικά, και της ενδοοικογενειακής εγκληματικότητας. Είναι γνωστό ότι μετά την κατάρευση του μοναδικού αταξικού συστήματος της ανθρώπινης προϊστορίας, του καθεστώτος των Γενών, ο πρώτος δούλος της ανθρώπινης κοινωνίας ήταν η Γυναίκα, κι εξακολουθεί να παραμένει! Το τελευταίο μητριαρχικό Κράτος ήταν η Λυκούργια Σπάρτη, εξ ου και το μίσος και η κατασυκοφάντηση της από τον σύγχρονο αγελαίο προβατοποιημένο Ανθρωπάκο, εν αντιθέσει με την Αθήνα της Ατομικής Ιδιοκτησίας και της γυναίκας ως παιδοπαραγωγικής μηχανής και σκεύους ηδονής. Σε μια ταξικά διαμορφωμένη κοινωνία ο καθείς μας φέρει, συγχρόνως, την ιδιότητα του σαδιστή και του μαζοχιστή. Μαζοχιστής απέναντι στον ισχυρό, σαδιστής απέναντι στον αδύνατο! Όλη αυτή η πυραμοειδής διάρθρωση της "ελεύθερης" Καζινοκαπιταλιστικής Τζογαδόρικης κοινωνίας, ορθότερα ζούγκλας (ή μήπως αδικώ κατάφωρα την κοινωνία των τετραπόδων;) δημιουργεί εκρηκτικό μείγμα καταπίεσης που πρέπει, νομοτελειακά, να εκτονωθεί. Και η εκτόνωση αυτή στρέφεται στον αδύνατο, στο θύμα του σαδιστή! Στην οικογένεια ο αδύνατος είναι το παιδί και η γυναίκα. Κι αυτή την απλή αλήθεια προσπαθούν να μας εξηγήσουν-δικαιολογήσουν με ψυχαναλυτικές θεωρίες και συμβουλευτικές αγωγές χωρίς την κυριαρχική επιρροή του περιβάλλοντος. Δεν μας λένε όμως μετά την Έξοδο από τους τόπους συμβουλευτικής αγωγής που καταλήγουν τα διαμορφωμένα, "ελευθερωμένα" θύματα! Και η κ. Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου αναφέρθηκε, απλά, σε "καταπληκτικά αποτελέσματα" χωρίς ΚΑΜΙΑ συγκεκριμενοποίηση τους!
Είναι απλή η λύση στο πρόβλημα αυτό, και γενικότερα στη βία. Αν δεν μαχόμαστε ενάντια στο αίτιο, και το αίτιο είναι-κυριαρχικά!-η φοβερή οικονομική ανισότητα ανάμεσα στα μέλη της Ανθρωπότητας (εκ περισσού θυμίζω κάποιον Πλούταρχο (όχι τον σύγχρονο αοιδό), "κατειργάσατο το μέγιστον εις σωτηρίαν πόλεως και ομόνοιαν, μηδένα πένητα μηδέ πλούσιον είναι των πολιτών", Σόλων- Ποπλικόλας-[Σόλων], § XVI, σελ· 34, από τις εκδόσεις ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ, χ.χ, σε μετάφραση Α. Λαζάρου υπό την επιμέλεια του Ευ. Παπανούτσου), τότε, το να επικαλούμαστε θρησκείες (υπάρχει άραγε ισχυρότερο εργαλείο χειραγώγησης του δίποδου κοπαδιού από την Θρησκεία, υπάρχει;), συμβουλευτικές αγωγές κλπ, δεν είναι τίτλος τιμής για μας. Και τα δάκρυα μας, τότε, είναι, εν πολλοίς, ανειλικρινή!
Βεβαίως, υπάρχει και μια άλλη θεραπεία για τα δυστυχισμένα πλάσματα αυτά  της οικονομικής ανέχειας αν δεν θέλουμε να κριτικάρουμε το ΙΕΡΟ!, ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟ!!! καθεστώς της Ατομικής Ιδιοχτησίας. Αυτό μας τον άφησε παρακαταθήκη του ο ιδιοφυής Αμερικανός σκηνοθέτης Stanley Kubrick στο αλησμόνητο εφιαλτικό αριστούργημα του (ή, αλλιώς, αριστουργηματικό εφιάλτη του) Κουρδιστό Πορτοκάλι. Από τη συμμορία των νεαρών που βίαζε κοπέλες που είχαν την ατυχία να πέσουν στα χέρια τους, ένας συνελήφθη για "αναμόρφωση", οι άλλοι κατέληξαν μέλη των δυνάμεων καταστολής και προστασίας του καθεστώτος!, και εξ αιτίας της "αναμόρφωσης" του έφτασε στο σημείο να βλέπει γυμνή γυναίκα και να έχει εμετούς!! Αντιλαμβάνεστε, βεβαίως, ότι αυτός ο "αναδιαμορφωθείς" εγκληματίας, αφού απεχθανόταν την γυναίκα, δεν θα μπορούσε πλέον ούτε να τεκνοποιήσει (άνθρωπος φυτό), οπότε κινδυνεύει και το είδος μας (να το αδύνατο σημείο της θεραπείας του Kubrick. Αν δεν είχε, άλλωστε, αδύνατο σημείο η συνταγή αυτή θα ήταν βιασμός του θεμελιώδους νόμου της Διαλεχτικής της "ενότητας και πάλης των αντιθέτων")! Το σύστημα όμως σώζεται, κι αυτό είναι το σκοπούμενο! Τι σημασία έχουν οι παράπλευρες απώλειες; Τι σημασία έχουν, είχαν ποτέ; Το σύστημα που δημιουργεί την εγκληματικότητα αυτή επεμβαίνει ως τιμωρός για να καθησυχάσει το προβατοποιημένο κοπάδι ώστε να συνεχίσει, ήσυχα ήσυχα, να τρώει το σανό του και να αναπαράγεται ώστε να ιδιοποιείται τον πλούτο του το 1 % της κυρίαρχης τάξης! Ας μη μιλήσω εδώ για τις απάνθρωπες Μαλθουσιανές θεωρίες περί, τάχα, υπερπληθυσμού (οι άνθρωποι αναπαράγονται με γεωμετρική πρόοδο ενώ τα μέσα διατροφής με αριθμητική πρόοδο), που εφαρμόζει η κομμουνιστική!! Κίνα (ο Robert Thomas Malthus, ως γνωστό ήταν, παπάς, δημοσιογράφος, οικονομολόγος!) και τους παγκόσμιους πόλεμους- σφαγές που εφαρμόζουν οι ευρωΠΕΗ ΟΥΝΝΟΙ. Έτσι νομιμοποιούνται-και ηρωποιούνται- στα μάτια του κοπαδιού και οι στυλοβατικές δυνάμεις καταστολής! Υπάρχει λοιπόν και αυτή η λύση!  Υπάρχει λοιπόν και αυτή η λύση!
Η Παιδεία τι ρόλο μπορεί να παίξει άραγε εδώ;  Κατ'  αρχάς για ποια Παιδεία μιλάμε; Σε μια ταξική κοινωνία ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι ουδέτερο, ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΥΔΕΤΕΡΟ! Δεν υπάρχουν απολίτικες καταστάσεις, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ! Ας πάψουμε να είμαστε υποκριτές! Ένα κοπάδι το υποδουλώνεις πρώτα με την ΠΟΛΤΟΠΟΙΗΣΗ του εγκεφάλου του! Αυτή η ΠΟΛΤΟΠΟΙΗΣΗ είναι οι αόρατες αλυσίδες του τις οποίες δεν μπορεί ούτε να δει ούτε να αισθανθεί. Και σ'  αυτή την ΠΟΛΤΟΠΟΙΗΣΗ πρώτος αυτουργός είναι η Οικογένεια η οποία δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να αναπαράγει και να μεταδίδει στο παιδί tabula rasa την κυρίαρχη ιδεολογία του ταξικού καθεστώτος, δηλαδή να αλυσοδένει το παιδί από την νηπιακή ηλικία του διαμορφώνοντας το σε ένα χρήσιμο δούλο. Θυμηθείτε και τη φράση που αποδίδεται στον Αδόλφο, "δος μου το παιδί σου να το αναθρέψω μέχρι τα πέντε του χρόνια και μετά πάρτο και κάν' το ό,τι θες"! Κατόπιν, λοιπόν, το υποδουλώνεις -εύκολα πλέον- και οικονομικά, κι αυτό (κοπάδι) νομίζει ότι είναι ελεύθερο! Δεν έχει συνείδηση της σκλαβιάς του. Να θυμίσω άραγε τον Μεγάλο J.J. Rousseau (του οποίου οι Ιδέες συνέτριψαν την πλέον αρτηριοσκληρωτική και μακροβιότερη μορφή της Ατομικής Ιδιοχτησίας, την Φεουδαρχία) στην φοβερή διαπίστωση του, "Η λαϊκή κυριαρχία δε μπορεί ίσως να εκπροσωπηθεί, για τον ίδιο λόγο που δε μπορεί και ν' αλλοτριωθεί. Στηρίζεται ουσιαστικά στη γενική βούληση, κι η βούληση δεν αντιπροσωπεύεται, - είτε είναι η ίδια, ή μια άλλη, δεν υπάρχει εδώ μέση κατάσταση. Οι βουλευτές δεν είναι κι ούτε μπορούν να είναι εκπρόσωποι της λαϊκής κυριαρχίας, είναι απλά οι φορείς των εντολών της. Δε μπορούν ν' αποφασίζουν οριστικά για τίποτα. Ο κάθε νόμος που ο λαός προσωπικά δεν έχει επικυρώσει θεωρείται άκυρος, δεν είναι καθόλου νόμος. Ο αγγλικός λαός πιστεύει ότι είναι ελεύθερος, αλλά ξεγελιέται πολύ, γιατί ελεύθερος είναι μόνο στη διάρκεια της εκλογής των μελών του κοινοβουλίου. ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΚΛΕΞΕΙ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥΣ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΚΛΑΒΟΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ. Σ' αυτές τις ΣΥΝΤΟΜΕΣ στιγμές της ελευθερίας του, Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΑΞΙΖΕΙ ΣΤ'  ΑΛΗΘΕΙΑ ΝΑ ΤΗ ΧΑΣΕΙ"; (Το Κοινωνικό Συμβόλαιο, έκδοση ΠΟΛΙΣ, 2004, σε μετάφραση Βασιλικής Γρηγοροπούλου και Αλφρέδου Σταϊνχάουερ, σελ· 159-160). Αλλά και να ήθελε κάποιος από το κοπάδι να ανοίξει τα μάτια του και να εξεγερθεί δεν του το επιτρέπει η δυναστευτική οικονομική ανέχεια. Θυμάμαι μια σκέψη των νεαρών Κάρολου Μαρξ και Φρειδερίκου Έγκελς, απ' όταν ήμουν στα νιάτα μου (τριάντα χρόνια πίσω) μικροεπαναστάτης πριν καταντήσω, προ πολλού!, κι εγώ σ'  ένα ακόμη θλιβερό κι αξιοθρήνητο ΠΡΟΒΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟ συμβιβασία στα γεράματα μου (παρακαλώ τον επισκέπτη του παρόντος ιστολογίου να μη με ταυτίσει με τον πάλαι ποτέ "Υπαρκτό Σοσιαλισμό", ορθότερα, ΕΙΔΕΧΘΗ Δικτατορία των ΚομματόΣΚΥΛΩΝ και των αφισοκολλητών! Ο γράφων, όπως κατ'  επανάληψη έχει εξομολογηθεί δημοσίως, παραμένει ΦΑΝΑΤΙΚΟΣ ΕΡΑΣΤΗΣ του αταξικού Καθεστώτος των Γενών, της Απέλλας, της Πνύκας και της Παρισινής Κομμούνας του 1871 (του Louis Blanquis), "δε μπορεί να απελευθερωθούν οι άνθρωποι όσο δε θάναι σε θέση να εξασφαλίσουν στο ακέραιο τροφή και πιοτό, κατοικία και ρούχα σε ποσότητα και σε ποιότητα. Η "απελευθέρωση" είναι γεγονός ιστορικό και όχι γεγονός διανοητικό, και προκαλείται από ιστορικούς όρους, από την κατάσταση της βιομηχανίας, του εμπορίου, της γεωργίας... κατόπιν, σε συνέχεια, σε συνάρτηση με τα διάφορα στάδια ανάπτυξης τους (προκαλούν) τους παραλογισμούς· υπόσταση, υποκείμενο, αυτοσυνείδηση και καθαρή κριτική, το ίδιο όπως το θρησκευτικό και θεολογικό παραλογισμό, εξαλείφοντας τους έπειτα και πάλι όταν έχουν αρκετά αναπτυχθεί... είμαστε αναγκασμένοι ν'  αρχίσουμε από την διαπίστωση της πρώτης προϋπόθεσης κάθε ανθρώπινης ύπαρξης, και γι'  αυτό κάθε ιστορίας, δηλαδή ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι σε θέση να ζήσουν για να μπορούν να "κάνουν ιστορία". Για να ζήσουν όμως, πρέπει πρώτ'  απ'  όλα να πιουν, να φάνε, να σπιτωθούν, να ντυθούν και να κάνουν και μερικά άλλα πράγματα ακόμα. Το πρώτο ιστορικό γεγονός είναι λοιπόν η παραγωγή των μέσων για την ικανοποίηση αυτών των αναγκών, η παραγωγή της ίδιας της υλικής ζωής, και είναι αυτό μάλιστα ένα ιστορικό γεγονός, θεμελιακός όρος κάθε ιστορίας, που σήμερα ακόμα, όπως εδώ και χιλιάδες χρόνια, πρέπει να εκπληρώνεται μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα, απλά και μόνο για να κρατηθούν οι άνθρωποι στη ζωή. Το πρώτο πράγμα σε κάθε ιστορική εποπτεία είναι να εξετάζουμε αυτό το θεμελιακό γεγονός σ'  όλη τη σπουδαιότητα του και σ'  όλη του την έκταση, και να του δίνουμε τη θέση που του πρέπει" (η Γερμανική Ιδεολογία, εκδοτικό ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΔΗΣ, τόμος Α', χ.χ, μετάφραση Λ. Μιχαήλ, σελίδες 21, 25. Το Έργο αυτό γράφτηκε όταν ο Κ. Μαρξ ήταν 27 χρονών και ο Φρ. Έγκελς 25 χρονών). Ή, όπως έγραφε ο Μεγάλος Σοφοκλής, "ουδέν γαρ ανθρώποισιν οίον άργυρος/ κακόν νόμισμ'  έβλαστε. τούτο και πόλεις/ πορθεί, τόδ'  άνδρας εξανίστησιν δόμων·/ τόδ'  εκδιδάσκει και παραλλάσσει φρένας/ χρηστάς προς αισχρά πράγμαθ'  ίστασθαι βροτών·/ πανουργίας δ'  έδειξεν ανθρώποις έχειν/ και παντός έργου δυσσέβειαν ειδέναι" (Αντιγόνη, στίχοι 295-301). Τελειώνοντας στο ζήτημα της Παιδείας παραθέτω κι ένα απόσπασμα από τον πρόλογο του κ. Γιώργου Μπλάνα στο παρακάτω έργο του William Blake, "Η δύναμη της πρωτογενούς αθωότητας και η απόλυτη επιβολή της θέλησης για ελευθερία, σκοτεινιάζουν, καθώς στον ουρανό της ύπαρξης μαζεύονται αποτρόπαια σύννεφα. Είναι οι μηχανισμοί καταστολής κάθε διάθεσης για χαρά κι ευτυχία, είναι η εκπαίδευση με τις άχρηστες, βίαιες μεθόδους της, η Εκκλησία με την υποκριτική εξουσιομανία της, η πολιτική με την θηριώδη δίψα της για πλούτο και κυριαρχία. Όλα αυτά παίρνουν τη μορφή ενός μοχθηρού θεού-πολεμιστή που επιβάλλει άκαμπτους νόμους στη λειτουργία του νου και της ψυχής κάθε ανθρώπου. Ο πόνος, η θλίψη, η δυστυχία, απλώνονται σαν επιδημίες και έρχονται να συναντήσουν τους δαίμονες της Λογοκρατίας και της Πλουτοκρατίας, για να μετατρέψουν τη ζωή σε κόλαση" (όπ.παρακ. σελ· 10). Ή, αλλιώς, όπως τραγουδούσε ένα μυθικό συγκρότημα, "you have to be trusted/ by the people that you lie too/ so that when they turn their back on you/ you 'll get the chance/ to put a knife in"!! (Pink Floyd, Animals).
Θα ήθελα αντί άλλων, να παραθέσω ένα ποίημα από τον θεωρούμενο- από πολλούς-κορυφαίο ποιητή, τον William Blake αλλά και ένα του B. Brecht.

 1. Η ΠΡΩΤΗ ΠΕΜΠΤΗ ΤΟΥ ΜΑΗ.

Είναι δικαιοσύνη αυτή,
σε μια τόσο πλούσια γη,
τα παιδάκια ΝΑ ΠΕΙΝΑΝΕ
και να τρώνε Ο,ΤΙ πετάνε
οι σπουδαίοι και τρανοί;

Είναι οι λυγμοί αυτοί
και οι αναστεναγμοί
τραγουδάκια για παιδάκια;
Κοίτα τα φουκαραδάκια!
Τούτ'  η γη είναι φτωχή.

Ήλιος δε φωτίζει εδώ.
Το χωράφι είναι ξερό
και οι δρόμοι του στρωμένοι
με αγκάθια· παγωμένοι
όλοι οι μήνες είν'  εδώ.

Γιατί όπου φέγγει φως
κι όπου βρέχει ο ουρανός,
το παιδάκι έχει να φάει
και της ΦΤΩΧΕΙΑΣ δε φτουράει
ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΡΟΜΕΡΟΣ.

[William Blake, Τα τραγούδια της πείρας (songs of experience), 1794, ελληνική έκδοση ΕΡΑΤΩ, (2004), μετάφραση Γιώργου Μπλάνα, σελ· 23].

2. ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΤΙ ΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Καλοί μου κύριοι εσείς, πού μας διδάσκετε νά ζούμε
χρηστοήθως πως και ν' αποφεύγουμε τήν αμαρτία,
γιά δώστε μας νά φάμε πρώτα, νά ντερλικωθούμε,
κι απέ μιλάτε: αυτό απαιτεί η σειρά και η αλληλουχία.
Εσείς πού τήν κοιλιά σας και τή χρηστοήθειά μας
πολύ αγαπάτε, τούτο ας μάθετε, και μιά γιά πάντα:
με τήν κατάσταση όπως έχει πάει, στά μυαλά μας 
η μάσα προηγείται και η ηθική μένει στην πάντα
Το πρώτο άπ' όλα είναι νά 'χουνε οι άνθρωποι οι φτωχοί 
άπ' το μεγάλο το καρβέλι τή δική τους φέτα. 
Γιατί με τί ζει ό άνθρωπος; Με το νά βασανίζει, 
νά γδύνει, και νά πνίγει και νά τρώει τους ανθρώπους
Μέ αυτά, έτσι ζει ό άνθρωπος. Με αυτό πού πιά δεν του
θυμίζει 
πώς είναι άνθρωπος, πώς έχει ανθρώπινους τους τρόπους.
Καλοί μου κύριοι, εσείς το αγνοείτε - πώς νάν το φωνάξεις;:
από τήν αμαρτία ζει κι άπ' τις κακές του πράξεις!

Καλοί μου κύριοι, πού το μάτι ολούθε νά γυρνούμε
μας λέτε, σάν οί φούστες μας τραβούν φωτογραφία,
γιά δώστε μας νά φάμε πρώτα, νά ντερλικωθούμε,
κι άπέ μιλάτε: αυτό απαιτεί η σειρά και η αλληλουχία.
Εσείς πού νοιάζεστε γιά τή χαρά σας και τά δικά μας 
κορμιά αγαπάτε, τούτο ας μάθετε, και μιά γιά πάντα: 
μέ τήν κατάσταση όπως έχει πάει, στά μυαλά μας
η μάσα προηγείται και η ηθική μένει στην πάντα.
Το πρώτο άπ' όλα είναι νά 'χουνε οι άνθρωποι οι φτωχοί
άπ' το μεγάλο το καρβέλι τη δική τους φέτα.
Γιατί με τί ζει ό άνθρωπος; Με το νά βασανίζει,
νά γδύνει, και νά πνίγει και νά τρώει τους ανθρώπους.
Με αυτά, έτσι ζει ό άνθρωπος. Με αυτό πού πιά δεν του
θυμίζει
πώς είναι άνθρωπος, πώς έχει ανθρώπινους τους τρόπους.
Καλοί μου κύριοι, έσείς το αγνοείτε - πώς νάν το φωνάξεις;:
από τήν αμαρτία ζει κι άπ' τις κακές του πράξεις!

(Bertoldt Brecht, η Βαβυλωνιακή σύγχυση των λέξεων, έκδοση GUTENBERG, 2014, μετάφραση Γιώργου Κεντρωτή, σελίδες 617-618).

Παρατήρηση 2. Ακούστηκε στην ημερίδα αυτή μια εκκωφαντική ανακρίβεια την οποία δεν θα σχολίαζα αν δεν εκστομιζόταν από τα χείλη εισαγγελέα! Ότι, τάχα, "είναι γνωστό!!! πως οι Σπαρτιάτες πέταγαν τα ασθενικά παιδιά στον Καιάδα"! Εξιστορεί ο Πλούταρχος [Βίοι Παράλληλοι, Λυκούργος- Νουμάς, έκδοση ΚΑΚΤΟΣ, § 16, σελ· 73], "Ο πατέρας δεν είχε το δικαίωμα να αναθρέψει το παιδί του, αλλά το έπαιρνε και το έφερνε σ' ένα μέρος που λεγόταν «λέσχη», όπου κάθονταν οι πιο ηλικιωμένοι από τους φυλέτες και εξέταζαν το βρέφος, αν είχε αρτιμέλεια και υγεία, κι ύστερα έδιναν την εντολή να το αναθρέψει παραχωρώντας του έναν από τους εννιά χιλιάδες κλήρους. Αν όμως ήταν δύσμορφο και κακογέννητο, το έστελναν στους λεγόμενους «Αποθέτες» σ' ένα βάραθρο κοντά στον Ταΰγετο, γιατί καλύτερα ήταν και γι' αυτό και για την πόλη να μη ζει, καθώς δεν είχε εξ αρχής γεννηθεί δυνατό κι έτσι που να έχει καλή υγεία. Γι' αυτό και οι γυναίκες έπλεναν τα βρέφη με κρασί κι όχι με νερό, κάνοντας μ' αυτόν τον τρόπο έναν έλεγχο της κράσης τους. Γιατί λένε πως τα επιληπτικά και αρρωστιάρικα παθαίνουν κρίση με το δυνατό κρασί και πεθαίνουν με σφαδασμούς, ενώ τα γερά σκληραγωγούνται και δυναμώνουν περισσότερο". Αν αυτό αληθεύει είναι φριχτό! Αλλά φριχτός είναι και ο Πλάτωνας (τον οποίο δεν έχω σε καμιά εκτίμηση) που η Σπάρτη αποτέλεσε το πρότυπο δημιουργίας της Πολιτείας του! Ο Ησίοδος έμαθε σε μας τους νομικούς-αν και δεν απευθυνόταν σε μας-το φοβερό αξίωμα "μηδέ δίκην δικάσηις, πριν άμφω μύθον ακούσηις" (Αποσπάσματα 109, από τις εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ, 1992, Θεογονία, Έργα και ημέραι, Ασπίς Ηρακλέους, Αποσπάσματα, σελ· 254). Βάσει αυτού του αξιώματος-που για μένα αποτελεί στάση ζωής που την βίωσα-και βιώνω-εξ αιτίας της ΥΠΕΡΟΧΗΣ Επιστήμης που υπηρετώ in praxi από το 1984, προσέφυγα σε ένα ερευνητή του διαμετρήματος του κ. Σαράντου Καργάκου [Ιστορία της αρχαίας Σπάρτης, τόμος Α', έκδοση GUTENBERG, 2006, σελίδες 497-501. Εξήγηση γράφοντος: ο πρώτος τόμος έχει καθαρό περιεχόμενο 710 σελίδων, ο δεύτερος καθαρό περιεχόμενο 753], "Ο ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ εγεννάτο δια το κράτος και έζη δια το κράτος. Όλη του η ζωή ήτο συνυφασμένη με τήν εννοιαν του κράτους» (Παπασταύρου, οπ.π., σ. 195). Αυτό νομίζω ότι έχει γίνει σαφές με τα όσα μέχρι τώρα έχουν γραφτεί και θα γίνει ακόμη σαφέστερο και στα επόμενα κεφάλαια της συγγραφής. Αυτή, όμως, η έννοια του «ανήκειν» δεν ήταν καρπός κάποιας ιδιαίτερης ψυχοστασίας των Σπαρτιατών, ήταν καρπός μιας ιδιαίτερης αγωγής πού έκανε τον Σπαρτιάτη να νοιώθει πώς είναι ένα κύτταρο τής πόλης, μέσα στην οποία και η δική του ύπαρξη έπαιρνε αξία. Η αγωγή πού ελάμβανε δεν ήταν προσωπική, δηλαδή η ανάδειξη μιας αυθύπαρκτης προσωπικότητας με ανεξάρτητη θέληση και σκέψη· ελάμβανε μια κοινωνική αγωγή πού τον μάθαινε να σκέπτεται συλλογικά, σπαρτιατικά, και όχι ατομικά. Σκεπτόταν και ενεργούσε, όπως επέβαλλε, όπως θα ήθελε η πόλη. Τό παιδί τελεί υπό τον έλεγχο τής κοινότητας από τή στιγμή πού θα γεννηθεί. Τα βρέφη, λίγο μετά τή γέννηση τους, προσκομίζονται στις λέσχες, όπου οι πρεσβύτεροι των φυλών ελέγχουν τήν αρτιμέλεια τους. Όποιο παιδί κριθεί γερό, παραδίδεται στη μητέρα του, κοντά στην οποία ανατρέφεται με αυστηρότητα και υποβάλλεται σε λελογισμένη σκληραγωγία, γιά νά ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εντάξεως του στη βονα. Ταυτόχρονα, ώς δικαίωμα συντηρήσεως, παραχωρούσαν σε αυτό έναν από τους 9.000 κλήρους [Τό δέ γεννηθέν ουκ ην κύριος ό γεννήσας τρίφειν, άλλ' έφερε λαβών εις τόπον τινά λέσχην καλούμενον, εν ώ καθήμενοι τών φυλετών οι πρεσβύτατοι καταμαθόντες (= εξετάζοντες) το παιδάριον, ει μεν εύπαγες (= καλο-σχηματισμενο) είη και ρωμαλεον, τρέφειν εκελευον, κλήρον αυτώ τών ενακισχιλίων προσνείμαντες (Πλούτ. Λυκ. 16). Στο φερόμενο ώς Καιάδας σπηλαιοβάραθρο της Τρύπης, κατά τίς έρευνες πού πραγματοποίησαν οι καθηγητές Π. Θέμελης, Θ. Πίτσιος και ό σπηλαιολόγος Ί. Ιωάννου, δεν βρέθηκε ίχνος οστού πού νά ανήκει σε βρέφος (Π. Θέμελης: «Καιάδας», περ.Αρχαιολογία, τεύχος 15, Μάιος 1985)].66 Ει δ' άγενέες και άμορφον, άπέπεμπον εις τάς λεγομένας Άποθέτας, παρά Ταΰγετον βαραθρώδη τόπον (= Άν όμως το έβρισκαν ασθενικό και δύσμορφο, το έστελναν στις λεγόμενες Αποθέτες πού ήταν τόπος βαραθρώδης πλησίον του Ταϋγέτου). Και τούτο διότι, καθώς έλεγαν, δεν ήταν χρήσιμο γιά την πόλη νά ζή ενα τέτοιο παιδί. Σήμερα θά μπορούσε νά λεχθεί και αλλιώς: δεν ήταν χρήσιμο στο παιδί νά ζή σε μιά τέτοια πόλη.
Προτού, όμως, εξαχθούν κάποια συμπεράσματα γιά την ευγονική πολιτική τών Σπαρτιατών, παρόλο πού σήμερα οι αποθέτες βρίσκονται, έξ αιτίας τών αμβλώσεων, σε μεγαλύτερο λειτουργικό οργασμό, είναι αναγκαίο νά διευκρινίσουμε ότι οι Αποθέτες, πού αναφέρει ό Πλούταρχος, ήσαν βάραθρα, όπου άπετίθεντο τά καχεκτικά ή κακώς διεπλασμένα νεογέννητα. Τά βάραθρα αυτά πιθανώς νά βρίσκονταν στο σημερινό χωριό Παρόρι ή Παρώρι. Συνεπώς δεν πρέπει νά συγχέονται με τον Καιάδα, στον οποίο ρίχνονταν οι κακούργοι ή μάλλον τά πτώματα τους. Όπως ήδη έχουμε αναφέρει, στον Καιάδα ρίχνονταν εκτός τών κακούργων, και οι αιχμάλωτοι πολέμου. Οι πληροφορίες πού έχουμε γιά τον τόπο αυτόν είναι ελλιπείς. Κατά τον Στράβωνα, ήταν το δεσμωτηριον το παρά Λακεδαιμονίους, σπήλαιον τι, δηλαδή ένα σπήλαιο πού χρησίμευε σαν δεσμωτήριο. Άς προστεθεί εδώ ότι ένα διαμέρισμα του δεσμωτηρίου της Σπάρτης, στο οποίο στραγγαλίζονταν οί κατάδικοι, λεγόταν δεχάς. Ό Παυσανίας, χωρίς να είναι ακριβής, προσφέρει περισσότερες πληροφορίες. Αναφερόμενος στη δραπέτευση του Αριστομένη από τον Καιάδα, τον περιγράφει σαν απότομο φαράγγι, από το οποίο δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα διαφυγής πλην μιας οπής (= τρύπας) από την οποία εισχωρούσε μία αλεπού και έτρωγε τα πτώματα, και την οποία ακολούθησε ό Μεσσήνιος αρχηγός για να βγει πάλι στό φώς. Κατά τον περιηγητή, στον Καιάδα ρίχνονταν οί επί μεγίστοις τιμωρούμενοι και οί αιχμάλωτοι πολέμου. Στον Καιάδα ρίχτηκαν ό Αριστομένης, 50 Μεσσήνιοι, αλλά δεν φαίνεται πιθανόν νά ρίχτηκε νεκρός ό Παυσανίας. Ώς προς τή θέση του Καιάδα υπάρχουν διάφορες τοποθετήσεις. Οί Bollaye, Vischer, Curtius τον τοποθετούν στό Παρόρι και στό Μυστρά, άλλοι στην Τρύπη και άλλοι στά βάραθρα του Ταϋγέτου, άπ' όπου προέκυψε η σύγχυση/ταύτιση με τις Αποθέτες.
Άν λάβουμε πάντως υπόψη μας ότι ό διασημότερος τής Σπάρτης βασιλιάς, ό Αγησίλαος, ήταν χωλός, βραχύσωμος και ισχνός, θά πρέπει νά υποθέσουμε ότι με τήν εξαίρεση έκτρωματικών βρεφών, τα μή εύμορφα (καλοκαμωμένα) και εύσχημα (καλοσχηματισμένα) παραδίδονταν στους Περιοίκους. Δεν απορρίπτω από τοπικιστική ευαισθησία τήν παράδοση γιά τήν απόρριψη μη αρτιμελών νηπίων στις αποθέτες, ωστόσο οφείλω να τονίσω ότι οί μαρτυρίες είναι ασθενείς και τα ανασκαφικά ευρήματα (οστά βρεφών σε βάραθρα) σχεδόν ανύπαρκτα. Θυμίζω ακόμη ότι ό σπουδαίος μελετητής της λακωνικής ιστορίας Γεράσιμος Καψάλης, σε μια παλιά εργασία του, ελέγχει ως εσφαλμένη τήν άποψη του Πλουτάρχου περί απορρίψεως τών μή αρτιμελών βρεφών εις τά βάραθρα του Ταϋγέτου και παρατηρεί ότι η αποδοχή τής απόψεως αυτής από τον Κ. Παπαρρηγόπουλο τήν έκανε νά διαχυθεί και στά σχολικά μας βιβλία, ενώ στή Γαλλία ισχύει αντίθετη άποψη, όπως αυτή διατυπώθηκε άπό τον Seignobos: Histoire ancienne de l'  Orient- Histoire de la civilisation. Κατά τον Καψάλη, "τον Σπαρτιάτην παρήγεν η Σπαρτιατική παίδευσις και ουχί το αίμα τών προγόνων. Ότε, λοιπόν, και μή γνήσιοι Σπαρτιάται εκτώντο το δικαίωμα του πολίτου διά μόνης τής στρατιωτικής αγωγής, και γνήσιοι έστερούντο τούτου διά τήν ελλειψιν ταύτης, ότε, τονίζομεν τούτο, έζων και άλλοι Σπαρτιάται μή όντες πολίται Σπαρτιάται, τί θά έκώλυε τήν πολιτείαν νά έπιτρέψη τήν ανατροφήν τών αναπήρων βρεφών υπό φιλάνθρωπων περιοίκων; Το συμπέρασμα του Καψάλη είναι πως οι μόνοι που απαλλάσσονταν από στρατιωτικές υποχρεώσεις Σπαρτιάτες "ήσαν τα ανάπηρα βρέφη
"". Καλό θα είναι, επιτέλους, να μη λασπολογείται το τελευταίο, αταξικό, Μητριαχρικό Κράτος της Ανθρωπότητας. Άλλωστε, έμμεσα, λασπολογώντας την Λυκούργια Σπάρτη, λασπολογείται και ο Μινωϊκός Πολιτισμός (μερική μεταφορά του οποίου υπήρξε στην Σπάρτη από τον Λυκούργο αφού οι Μινωίτες δεν ήταν στρατοκράτες ψυχοπαθείς σφαγείς αλλά έμποροι) που δεν μας τον δίδαξαν ποτέ! ακόμη και Κρήτες "ερευνητές", που είναι ο μοναδικός πολιτισμός που κατέκτησε τον γνωστό κόσμο με το εμπόριο και όχι με τις σφαγές όπως οι αιμοχαρείς και ψυχοπαθείς-που δεν δίσταζαν να θυσιάσουν και τα παιδιά τους ακόμη για την Απληστία!!!- Μυκηναίοι, οι αρχιιμπεριαλιστές Αθηναίοι και οι "εκπολιτιστές" Μακεδόνες! Για την εκτίμηση και τον θαυμασμό του εκπολιτιστικού έργου των Μακεδόνων διαμορφωτών της Ανθρωπότητας (για τους ψυχοπαθείς Μυκηναίους αρκεί η υπενθύμιση της ΔΙΑΣΤΡΟΦΙΚΗΣ θυσίας της κόρης του ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΥ άνακτα Αγαμέμνονα για χάρη της εξουσίας και της Απληστίας! Τα μαθήματα περί πατριωτισμού που καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες ο Ευριπίδης στην γνωστή τραγωδία του να μας παραδώσει, φαντάζουν, εν πολλοίς, γραφικά και φαιδρά!) παραθέτω ολόκληρη την σχετική παράγραφο από τον Διόδωρο Σικελιώτη:
"§ 70. Την Περσέπολη, που ήταν η πρωτεύουσα της περσικής αυτοκρατορίας, την όρισε ως την πλέον εχθρική πόλη για τους Μακεδόνες και την παρέδωσε στους στρατιώτες να τη λεηλατήσουν όλη, εκτός από τα ανάκτορα. Σ' αυτή την πόλη, που ήταν η πλουσιότερη της υφηλίου και τα σπίτια των ιδιωτών ήταν από πολλά χρόνια γεμάτα με όλων των ειδών τα αγαθά, έπεσαν οι Μακεδόνες σκοτώνοντας τους άντρες και διαρπάζοντας τις πολλές και γεμάτες με κάθε είδους έπιπλα και κομψοτεχνήματα περιουσίες. Όπου και λαφυραγωγήθηκε πολύ χρυσάφι και διαρπάχτηκε πολύ ασήμι, ενώ πλήθος από πολυτελείς φορεσιές, άλλες στολισμένες με θαλασσινή πορφύρα κι άλλες κεντημένες με χρυσές κλωστές, γίνονταν τα έπαθλα των νικητών. Ενώ τα μεγάλα  και  περιβόητα  σ'  όλη  την  οικουμένη  ανάκτορα παραδόθηκαν στον εξευτελισμό και την ολοκληρωτική καταστροφή. Ολόκληρη τη μέρα οι Μακεδόνες παραδόθηκαν στις αρπαγές, αλλά και πάλι δεν μπόρεσαν να χορτάσουν την άπληστη επιθυμία τους για περισσότερα. Έφτασαν σε τέτοιο σημείο πλεονεξίας κατά τις αρπαγές ώστε και μεταξύ τους άρχισαν να τσακώνονται και να σκοτώνουν πολλούς που ιδιοποιήθηκαν μεγάλο μερίδιο από τη λεία. Μερικοί, μάλιστα, έκοβαν και μοίραζαν τα πιο πολυτελή από τα ευρήματα κι έπαιρνε ο καθένας το μερίδιο του, ενώ κάποιοι έφταναν να κόβουν τα χέρια εκείνων που τα διεκδικούσαν, παρασυρμένοι από τον θυμό τους. Τις γυναίκες τις έπαιρναν βιαίως μαζί με τα κοσμήματα τους, φερόμενοι στις αιχμάλωτες σαν να ήταν δούλες. Όσο η Περσέπολη υπερείχε από τις άλλες πόλεις για την ευδαιμονία της, τόσο τις ξεπέρασε τότε σε δυστυχία" (Άπαντα, τόμος 13, έκδοση ΚΑΚΤΟΣ, 1992, σελίδες 197-198)! Φανταστείτε να έκαναν το ίδιο στην Αθήνα της Ακρόπολης, πως θα συμπεριφερόταν το ΕΚΦΥΛΙΣΜΕΝΟ ΚΥΤΤΑΡΟ της Ανθρωπότητας, ο Νεογραικύλος, φυσικά! Μα, θα "εξεγειρόταν" από τον καναπέ του απέναντι στο Facebook και κατόπιν θα συνέχιζε- αμέριμνο και ήρεμο, έχοντας καταβροχθίσει τον καθημερινό σανό του- το διαδικτυακό κυνήγι της Ξεπέτας! Για την Αραβική Άνοιξη των "καθυστερημένων" βορειοΑφρικανών να μιλάμε τώρα;!
Ίσως επειδή είμαι, αδιαμφισβήτητα, χαμηλού Παιδείας επιπέδου!, δεν έχω καταλάβει ακόμη ότι αυτό είναι ο Πολιτισμός! Και, μάλλον, για να καταπολεμήσω την άγνοια μου στα περί Πολιτισμού, χρειάζεται να επικαλεστώ, πέραν του Διόδωρου Σικελιώτη, και τα δεκανίκια του Μεγάλου Αλεξανδρινού στον μνημειώδη σαρκασμό του απέναντι των Μακεδόνων "Εκπολιτιστών":

"Στα 200 π.Χ.
(εποχή που εμφανίζονται οι Ρωμαίοι ως ρυθμιστές στο χώρο της Μεσογείου και η ελληνιστική επικράτεια εισέρχεται σε μακρόχρονη κρίση και παρακμή)

«Aλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων—»

Μπορούμε κάλλιστα να φαντασθούμε
πως θ’ αδιαφόρησαν παντάπασι στην Σπάρτη
για την επιγραφήν αυτή. «Πλην Λακεδαιμονίων»,
μα φυσικά. Δεν ήσαν οι Σπαρτιάται
για να τους οδηγούν και για να τους προστάζουν
σαν πολυτίμους υπηρέτας
. Άλλωστε
μια πανελλήνια εκστρατεία χωρίς
Σπαρτιάτη βασιλέα γι’ αρχηγό
δεν θα τους φαίνονταν πολλής περιωπής.
A βεβαιότατα «πλην Λακεδαιμονίων».

Είναι κι αυτή μια στάσις. Νοιώθεται
.

Έτσι, πλην Λακεδαιμονίων στον Γρανικό·
και στην Ισσό μετά· και στην τελειωτική
την μάχη, όπου εσαρώθη ο φοβερός στρατός
που στ’ Άρβηλα συγκέντρωσαν οι Πέρσαι:
που απ’ τ’ Άρβηλα ξεκίνησε για νίκην, κ’ εσαρώθη.

Κι απ’ την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατεία,
την νικηφόρα, την περίλαμπρη,
την περιλάλητη, την δοξασμένη
ως άλλη δεν δοξάσθηκε καμιά,
την απαράμιλλη: βγήκαμ’ εμείς·
ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας.

Εμείς· οι Aλεξανδρείς, οι Aντιοχείς,
οι Σελευκείς, κ’ οι πολυάριθμοι
επίλοιποι Έλληνες Aιγύπτου και Συρίας,
κ’ οι εν Μηδία, κ’ οι εν Περσίδι, κι όσοι άλλοι.
Με τες εκτεταμένες επικράτειες,
με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών.
Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά
ώς μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς.

Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!"

[Κωνσταντίνος Καβάφης, τα ποιήματα (έκδοση GUTENBERG, 2015, επιμέλεια Δημήτρη Δημηρούλη, σελίδες 390-391)].

Παρατήρηση 3. Τα συγχαρητήρια του blogger είναι αυτονόητα προς την Εισαγγελία Πρωτοδικών Ηρακλείου και την ψυχή της, τον Προϊστάμενο της κ. Αθανάσιο Γαλήνα, στον Δικηγορικό Σύλλογο Ηρακλείου για την σπουδαία αυτή εκδήλωση (μια ακόμη σπουδαία εκδήλωση), ιδιαίτατα δε στην επιτυχία τους να προσκαλέσουν -και να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο- την Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Ξένη Δημητρίου- Βασιλοπούλου. Με τέτοιες εκδηλώσεις το ήδη υψηλό κύρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ηρακλείου και των Δικαστικών Αρχών Ηρακλείου ανεβαίνει σ' απλησίαστα ύψη. Θλιβερό που δεν υπάρχει η ανάλογη συμμετοχή- ανταπόκριση από πολίτες και μέλη του Δ.Σ. Ηρακλείου. Κρίμα! Κρίμα!!
Δημοσίευση σχολίου

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...