Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2018

Η Δικαιοσύνη σε κρίση. Τι να κάνουμε;

ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ, 14-12-1996
Αναδημοσιεύεται άρθρο του blogger (γράφτηκε και δημοσιεύτηκε το 1996 στον ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ ΤΥΠΟ του κ. Δημήτρη Ρίζου).  Από τις σκέψεις αυτές που γράφτηκαν προ είκοσι δυο ετών δεν μεταβάλλω -σήμερα- ούτε μια!

Υπάρχει άραγε καθόλου πρόβλημα στην Ελληνική Δικαιοσύνη; Βρίσκεται σε κρίση η ελληνική Δικαιοσύνη; Όλοι το αναγνωρίζουν αυτό, στην πράξη όμως τι κάνουν, και κυρίως οι ασκούντες τον περίφημο πειθαρχικό έλεγχο;
Είναι οι δικαστές μας ικανοί να δικάζουν; Ο κατά την κρίση μου κορυφαίος σημερινός έλληνας αρεοπαγίτης Γ. Σταθέας έγραφε, μεταξύ άλλων[1], ότι ένας δικαστής πρέπει να έχει γνώσεις απεριόριστες σε όλους τους κλάδους του δικαίου και να είναι, γενικά, ευρυμαθής και να δέχεται την κριτική. Ένας άλλος δε διαπρεπής εκ των κορυφαίων σημερινών δικαστών, ο Ευ· Κρουσταλάκης[2], μίλαγε για την περίφημη παράδοση του δικαστικού σώματος που είναι ανύπαρκτη και που αυτή εμπεδώνει το ήθος και σθένος των νέων δικαστών και ότι οι παλιότεροι δικαστές πρέπει να δίνουν το παράδειγμα στους καινούργιους.
Είναι γνωστό ότι στη χώρα μας για να γίνει κάποιος δικαστής πρέπει να έχει αποφοιτήσει από κάποια νομική σχολή της χώρας μας, να δώσει μετά εξετάσεις όταν προκηρυχθούν από την εκτελεστική εξουσία και αν επιτύχει να βγει στην έδρα και να δικάσει! Με τέτοιο σύστημα, έχουμε σαν αποτέλεσμα να βγαίνουν δικαστές του επιπέδου σαν αυτό που περίγραφε κάποτε ένας γνωστός ειαγγελέας Εφετών ο κ. Γ. Αρβανίτης που όταν είχε ανέβει στην έδρα για πρώτη φορά είχε ζητήσει την κατανόηση του Προέδρου του Δικαστηρίου, και ο Πρόεδρος για να τον βοηθήσει, σε κάθε δίκη που τελείωνε, ρώταγε "τι λέει ο κ. Εισαγγελεύς, ένοχος; ένοχος κ. Πρόεδρε, τι λέει ο κ. Εισαγγελέυς, αθώος; αθώος κ. Πρόεδρε"! Είναι επίσης γνωστό ότι οι δικαστές μας για να κρύψουν τις αδυναμίες τους, απαγόρευαν οποιαδήποτε κριτική στις αποφάσεις και τις ενέργειες τους. Ασπίδα και δόρυ αυτής της ιδιότυπης λογοκρισίας ήταν η περίφημη διάταξη της περιΰβρισης αρχής, διάταξης που είχε εισαχθεί στη χώρα μας κατά τον εμφύλιο πόλεμο και εξυπηρετούσε τις πολιτικές σκοπιμότητες αυτής της εποχής[3]. Με αυτή τη διάταξη, οι δικαστές μας μέχρι την κατάργηση της το 1993 επιχειρούσαν να κρύψουν τις αδυναμίες τους απαγορεύοντας οποιαδήποτε κριτική τους!! Οι δημοσιογράφοι το έχουν νιώσει στο πετσί τους καλά αυτό! 
blogger
Τι πρέπει να γίνει; Δικαστής να μην διορίζεται στο δικαστικό σώμα πριν την ηλικία των σαράντα ετών. Να έχει αποφοιτήσει και από μια σχολή ψυχολογίας ή κοινωνιολογίας πενταετούς φοίτησης τουλάχιστον. Οι επιστήμες αυτές είναι άκρως απαραίτητες για δίκες ναρκωτικών, ανθρωποκτονιών κ.λ.π.. Ο Πλάτωνας έλεγε [4] ότι "ο δικαστής κυβερνά την ψυχήν των άλλων δια της ψυχής του· εις την οποίαν δεν είναι συγχωρημένον να έχει από τρυφεράν ηλικίαν ανατραφεί και σχετισθεί με ψυχάς διεφθαρμένας. Δεν πρέπει να είναι νέος ο καλός δικαστής, αλλά γέρων, αφού μάθει στα γεράματα του τι είναι η αδικία". Ο Άρειος Πάγος να αποτελείται μόνο από καθηγητές Πανεπιστημίου. Να καθιερωθεί ένας βαθμός δικαιοδοσίας, πλην του Ακυρωτικού. Δικαστής ο οποίος θα έχει τριάντα αναιρεσιβληθείσες αποφάσεις να αποβάλλεται από το δικαστικό σώμα σαν αποτυχών. Για κάθε αθώωση ενός αδίκως προφυλακισθέντος ή καταδικασθέντος πολίτη να πληρώνει αποζημίωση ο υπαίτιος δικαστής ποσό 10.000.000 δρχ. Έτσι ο κάθε δικαστής θα αναγκάζεται νε ξετινάζει την επιστήμη του πριν εκδόσει οποιαδήποτε απόφαση. Και γενικώτερα, θα σκέπτεται πολύ προτού γίνει δικαστής γιατί το κάνει, για να λύσει το πρόβλημα της ανεργίας του ή γιατί αγαπά το δικαστικό λειτούργημα; Να καταργηθεί η ισοβιότητα και η μονιμότητα των δικαστών. Είναι αστείο να ισχυριζόμαστε ότι ζούμε στην εποχή του Τερτσέτη και του Πολυζωΐδη. Οι δικαστές αυτοί δεν χρειάστηκαν ισοβιότητες και μονιμότητες για να περάσουν στην ιστορία με χρυσά γράμματα! Είναι γνωστό ότι όπως παραδεχόταν, προς τιμή του, ο Γ. Αρβανίτης, "όποιος μπει στο δικαστικό σώμα, και μετριότητα να είναι, σπάνια αποβάλλεται από αυτό". Δικαστές με τέτοια προσόντα να ξεκινούν με πρώτο μισθό 2.000.000 δρχ καθαρά. Το πειθαρχικό συμβούλιο επίσης να αποτελείται από καθηγητές πανεπιστημίου και όχι από δικαστές. Το πειθαρχικό συμβούλιο έτσι όπως λειτουργεί σήμερα, δεν επιβάλει ποινές σε κανένα παραπεμπόμενο. Λειτουργεί με πνεύμα συντεχνιακής συντροφικότητας. Μας θυμίζει τη μεγάλη αλήθεια που είπε κάποτε ο Μοντεσκιέ,

"είναι μια αιώνια εμπειρία, το ότι κάθε άνθρωπος, που ασκεί εξουσία, τείνει στο να κάνει κατάχρηση αυτής της εξουσίας. Βαδίζει, μέχρι εκεί που βρίσκει όρια. Ποιος θα το έλεγε! Η αρετή η ίδια έχει ανάγκη από όρια. Για να μην μπορούν να κάνουν κατάχρηση της εξουσίας, πρέπει με τη διάταξη των πολιτικών πραγμάτων, η εξουσία να περιορίζει την εξουσία".

Τελειώνοντας: σχετικά με την επιλογή των προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων. Είναι λάθος να λέμε εκ των προτέρων ότι επειδή επιλέγονται τα πρόσωπα αυτά από την εκάστοτε κυβέρνηση ότι είναι και διαβλητά! Στερούμε ένα αναφαίρετο δικαίωμα από τον δικαστή, αυτό των πολιτικών φρονημάτων. Αλλά και ο δικαστής είναι έλληνας πολίτης! Ο δικαστής πρέπει να κρίνεται από την ποιότητα των αποφάσεων που εκδίδει και όχι από το ποιος τον επέλεξε
Σχετικά με τις πρόσφατες επιλογές της σημερινής κυβέρνησης· αν ήμουν Σημίτης ή Βενιζέλος θα είχα τρομακτικό δίλλημα να επιλέξω για την θέση του Προέδρου του Αρείου Πάγου μεταξύ των Γιώργου Σταθέα, Διονύση Κονδύλη, Στέφανου Ματθία και Ευάγγελου Κρουσταλλάκη. Όποιο κι αν επέλεγα, θα ήμουν στεναχωρημένος για τους άλλους τρεις! Θα ήθελα ο Άρειος Πάγος να έχει τέσσερις Προέδρους για να τους ευχαριστήσω όλους!

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ (του κ. Δημήτρη Ρίζου) την 14-12-1996 σελ· 42.

Υποσημειώσεις.

[1] Γ. Σταθέας, Ελληνική Δικαιοσύνη, 1988, σελίδα 75.
[2] Ευ· Κρουσταλάκης, περιοδικό Ελληνική Δικαιοσύνη 1988, σελίδα 68.
[3] Ν. Ανδρουλάκη, αυθεντία και περιΰβριση, 1978, από την  σειρά "Ποινικά", σελίδα 13-15.
[4] Πλάτωνος, Πολιτεία, μετάφραση Ι. Γρυπάρη, από τη σειρά "Βιβλιοθήκη αρχαίων συγγραφέων", σελίδα 124, χωρίς χρονολογία.

Σημείωση: θυμηθείτε και την ανάρτηση μου "δικαιούται ο δικαστής να εκφράζεται και να ενεργεί πολιτικά;", την ανάρτηση "ο δικαστής", την ανάρτηση "ο Νεοφιλελευθερισμός είναι Φασισμός" της κ. Manuela Cadelli, Προέδρου της Ένωσης Δικαστικών Λειτουργών Βελγίου, την εκπληκτική ανακοίνωση της Ένωσης Γάλλων Δικαστών για την "δημοκρατική χούντα" του Φρ. Ολάντ στην ανάρτηση "Η Ένωση Γάλλων Δικαστών για την "δημοκρατική" χούντα Hollande", την ανάρτηση "Δικηγόροι, πειθαρχική δίωξη, ελευθερία έκφρασης, κριτική δικαστικών ενεργειών", την ανάρτηση "Ο Αντιπροέδρος Ιωάννης Παπανικολάου για τα προβλήματα στην Δικαιοσύνη", την ανάρτηση "Επίορκος και καραγκιόζης Δικαστής = αξιολογική κρίση", την ανάρτηση "Εξύβριση δικαστή ("εκδήλως ανεπαρκής εισαγγελέας!"), Δικηγόρος", την πρωτοποριακή -για την προστασία των δημοσιογραφικών πηγών, απόφαση (βούλευμα του Συμβουλίου Πλημ/ κών Ηρακλείου) στην ανάρτηση "Δημοσιογραφικό απόρρητο, ψευδορκία" με πρόταση του σημερινού Προϊσταμένου της Εισαγγελίας Εφετών Ηρακλείου κ. Ζαχαρία Κοκκινάκη.
Δημοσίευση σχολίου