Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2018

Ανόσιες νύχτες!

Μάριος Πλωρίτης
Μάριος Πλωρίτης. ΠΗΓΗ. Από τον ΝΑΡΚΙΣΣΟ μου.
"Οι ομάδες των σφαγέων εισορμούσαν παντού, κατέσφαζαν τους πάντες, λεηλατούσαν τα σπίτια τους... Δεν σπλαχνίσθηκαν ούτε τις γυναίκες, ακόμα και τις έγκυες: με τα μαχαίρια τους, έσκιζαν τις κοιλιές τους, αποσπούσαν τα έμβρυα και τα εκσφενδόνιζαν στους τοίχους... Ολη τη νύχτα κράτησε η σφαγή... Αμέτρητα ήταν τα θύματα και, ανάμεσά τους, πολλοί που δεν είχαν καμιά σχέση με θρησκευτικές διενέξεις αλλά, μέσα στο χάος, οι εχθροί τους βρήκαν την ευκαιρία να τους εξοντώσουν...».

Θα νομίζετε πως πρόκειται για μιαν ακόμα περιγραφή της πρόσφατης (29.8) αποτρόπαιης σφαγής 300 χωρικών από φανατικούς μουσουλμάνους, στην επαρχία Ραΐς της Αλγερίας. Αλλά όχι. Η φονική μανία που διεκτραγωδεί το πιο πάνω κείμενο, είναι παλιότερη κατά 425 χρόνια. Επειτα, δεν εξαπολύθηκε στην «άγρια» Αλγερία, αλλά στην πολιτισμένη από τότε Γαλλία. Τέλος, τα θύματά της δεν περιορίστηκαν στον «πενιχρό» αριθμό των 300, αλλά έφτασαν τις 5.000 στο Παρίσι κι άλλες 30.000 στην επαρχία.
Γιατί τη θυμήθηκα, λοιπόν; Μα επειδή το αλγερινό και το γαλλικό δολοφονικό όργιο έχουν ένα κοινό παρονομαστή: τον θρησκευτικό φανατισμό, που κρύβει πολιτικά ελατήρια.
Οπως μαντέψατε, το κείμενο που παράθεσα, αναφέρεται στη φρικιαστική εκείνη «Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου» (23 προς 24 Αυγούστου ­ και τότε ­ τού 1572), όπου οι καθολικοί κατακρεούργησαν τους διαμαρτυρόμενους-καλβινιστές, τους λεγόμενους Ουγενότους (Huguenots, από το Eygenet, γερμ. Eidgenossen, «ομοσπονδιακοί», επειδή προέρχονταν από την ομοσπονδιακή Γενεύη). Η αθρόα «εισαγωγή» τους στη Γαλλία ανησύχησε τους καθολικούς και προκάλεσε άγριους διωγμούς των «αιρετικών».
Φυσικά, αιτία των διώξεων αυτών και του θρησκευτικού πολέμου, δεν ήταν μόνο η θρησκευτική μισαλλοδοξία αλλά, προπάντων, η αντιμαχία για τη βασιλική και κάθε εξουσία.
Ηγερία και «στραταρχίνα» των καθολικών ήταν η φοβερή Αικατερίνη των Μεδίκων, που κυβερνούσε ουσιαστικά τη χώρα, μια και ο βασιλογιός της Κάρολος Θ' ήταν ανήλικος ου μην αλλά και κουφιοκέφαλος (Οι «βασίλισσες μητέρες» και οι άνοες γιοι δεν είναι ελληνογερμανική εφεύρεση...) Σύμμαχοι και όργανα της βασιλομαμάς ήταν η ­ συγγενική με τη βασιλεύουσα ­ μεγάλη οικογένεια των Γκιζ. Συγγενείς, όμως, ήταν και οι επιφανέστεροι Ουγενότοι, οι Βουρβόνοι, που κι εκείνοι είχαν βλέψεις στον γαλλικό θρόνο.
Αποτέλεσμα, ανελέητος θρησκευτικός-δυναστικός πόλεμος ανάμεσα στους «ευγενείς αδελφούς», που κράτησε πάνω από 40 χρόνια (1562-1604). «Οικονομικότερος», ο ανάλογος «Πόλεμος των δύο ρόδων» στην Αγγλία του προηγούμενου αιώνα, είχε κρατήσει 30 χρόνια «μόνο» (1455-1487). Οι Γάλλοι ξεπέρασαν τους Αγγλους και σε φρικαλεότητες ­ με τερατώδεις ομαδικές σφαγές, πυρπολήσεις εκκλησιών και χωριών, εξόντωση ολόκληρων συνοικιών, τόσο απ' τους καθολικούς όσο και απ' τους καλβινιστές: όποιος είχε, κάθε φορά, το πάνω χέρι, περνούσε τους αντιπάλους διά στόματος μαχαίρας. Και τούμπαλιν...
Η εξάντληση και των δυο πλευρών οδήγησε, το 1570, σε προσωρινή ειρήνη. Για να επισφραγισθεί, μάλιστα, η «συμφιλίωσή» τους, ο βασιλιάς Κάρολος έδωσε την αδερφή του Μαργαρίτα για γυναίκα στον Ερρίκο, βασιλιά της Ναβάρρας και αρχηγό των Ουγενότων. Χαράς ευαγγέλια, λοιπόν - και, για να γιορτάσουν τον γάμο και την ειρήνη, συγκεντρώθηκαν στο Παρίσι κάπου 12.000 «έγκριτοι» καλβινιστές. Και αυτή η μοναδική σύναξη έδωσε την ευκαιρία στη χαρίεσσα Αικατερίνη και τους συνεργούς της ν' αποδυθούν στη μια κι έξω εξόντωση των έτοιμων προς σφαγήν αντιπάλων τους. Εφ' ω και ο υμέναιος Ερρίκου-Μαργαρίτας ονομάστηκε «φονικοί γάμοι»...
Το πιο συγκινητικό σ' εκείνη τη στυγερή τραγωδία ήταν η... ευσέβεια των σφαγέων.
Αμέσως μετά τη φρικαλέα νύχτα, ο Κάρολος έκοψε αναμνηστικό μετάλλιο ­ μπας και ξεχαστεί το περίλαμπρο κατόρθωμά του! ­ με την επιγραφή: «Θάρρος κατά των αποστατών» και «Η ευσέβεια εξήγειρε την δικαιοσύνην, 24.8.1572»)...
Η ίδια η αρχιμακελλάρισσα Αικατερίνη έγραψε στον (καθολικό, βέβαια) βασιλιά της Ισπανίας Φίλιππο Β', τα κατανυκτικά τάδε, με τα πέτρινα γαλλικά της, που προσπαθήσαμε να τ' αποδώσουμε έτσι:
«Κύριε Υιέ μου, Δεν έχω την ελαχίστην αμφιβολίαν ότι δεν θα αισθανθήτε όπως ημείς αυτοί την ευτυχή συγκυρίαν την οποίαν ο Θεός μας προσέφερε το μέσον εις τον Βασιλέα Κύριον υιόν μου να απαλλαγή των υπηκόων του ανταρτών κατά του Θεού και του ιδίου, και είχε την ευαρέσκειαν (ο Θεός) να τον διασώση και ημάς άπαντας εκ της αγριότητος των χειρών των διά το οποίον είμεθα βέβαιοι ότι ευλογείτε τον Θεόν όπως ημείς τόσον διά τα άτομά ημών όσον και διά το μέγα αγαθόν το οποίον θα αποκομίση απάσα η Χριστιανωσύνη και προς υπηρεσίαν και τιμήν και δόξαν του Θεού όπως ελπίζομεν θα γίνουν συντόμως αισθητοί οι καρποί του»1.
Κι έχουν να πουν πως ο παραλήπτης του γράμματος Φίλιππος «ο αγέλαστος», γέλασε για πρώτη φορά στη ζωή του ­ όχι για τα γκραβαρίτικα γαλλικά της επιστολής, αλλ' από χαρά για τον εξολοθρεμό των «αιρετικών»...
Ακόμα και τους «εστεμμένους», όμως, τους ξεπέρασε ο άρχων της καθολικής Εκκλησίας, ο πάπας Γρηγόριος ΙΓ' ­ ο θέσει κήρυκας της θρησκείας του «αγαπάτε αλλήλους». Ο οποίος Αγιος Πατήρ, μόλις έμαθε το βδελυρό έγκλημα, διάταξε να φωταγωγηθεί η Ρώμη, να σημάνουν όλες οι καμπάνες, να γίνουν λιτανείες, να ψαλούν δοξολογίες και να κοπεί αναμνηστικό νόμισμα (μανία με τα νομίσματα!). Και έδωσε στον γάλλο πρεσβευτή στην Αγία Εδρα εντολή να διαμηνύσει στον Κάρολο πως «το γεγονός τούτο τού ήτο εκατοντάκις ευχαριστότερον παρά πεντήκοντα νίκαι κατά των Τούρκων»!..
Ενάμιση αιώνα αργότερα, ο Βολταίρος θα γράψει σαρκαστικά στην Ερρικιάδα του: «Τα πάντα νομιμοποιούνται για την εκδίκηση της Εκκλησίας»2!..
Φυσικά, η «νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου» δεν ήταν το πρώτο ούτε το τελευταίο έγκλημα του θρησκευτικού φανατισμού, που περιβάλλει με ιερά άμφια πολιτικές και άλλες σκοπιμότητες. Αμέτρητοι είναι οι πρόγονοι και οι επίγονοί της, με θύματα αλλά και θύτες χριστιανούς και «άπιστους».
Από τα σχολικά κιόλας θρανία, ακούγαμε και ξανακούγαμε για τους διωγμούς των χριστιανών απ' τους ρωμαίους αυτοκράτορες ­ με αποκορύφωμα το φριχτό «θεατρικό μαρτύριο» της άλλης εκείνης στυγερής νύχτας της 1ης Αυγούστου ­ πάλι ­ του 64 μ.Χ. Τότε που ο Νέρωνας, «θέλοντας να εφαρμόσει τη θηριωδία στην αισθητική και να κάνει τέχνη τα βασανιστήρια»3, έριξε στους χριστιανούς την ευθύνη για τη μεγάλη πυρκαγιά της Ρώμης και οργάνωσε στον Ιππόδρομο ένα πελώριο θέαμα αίματος και φρίκης, όπου εκατόμβες «ενόχων» σταυρώνονταν, κατασπαράζονταν απ' τα θηρία ή καίγονταν ζωντανοί, για να φωτίσουν την «παράσταση».
Πολύ λιγότερα (ή και τίποτα) μαθαίναμε, όμως, για τους διωγμούς των «εθνικών» απ' τους χριστιανούς, όταν οι τελευταίοι ήλθον εν τη βασιλεία των, στο Βυζάντιο. Πάντα για την υπεράσπιση (και την εκδίκηση) της Εκκλησίας, οι χριστιανοί καταστρέφανε μανιακά και συστηματικά τους ναούς, τους βωμούς, τα αγάλματα των ειδωλολατρών... «θέουσιν εφ'ιερά, ξύλα φέροντες και λίθους και σίδηρον, οι δε και άνευ τούτων και χείρας και πόδας», όπως έγραφε ο «εθνικός» σοφιστής Λιβάνιος στον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α'4­ τον ίδιο Θεοδόσιο, που στάθηκε ο άνωθεν πρωταθλητής των βανδαλισμών, και (γι' αυτό) ονομάστηκε «μέγας»... Και λίγο αργότερα (419), η Σύνοδος της Καρθαγένης ζητάει από «τους θρησκευτικωτάτους βασιλείς, ώστε τα εγκαταλείμματα των ειδώλων... κελεύσαι (να διατάξουν) παντελώς αποκοπήναι» (να καταστραφούν ολότελα)... «ίνα τα λείψανα της ειδωλολατρείας... παντί τρόπω εξαλειφθώσιν» (Κανόνες η' και πδ'). Και έτσι, ιερά και βασιλική βουλήσει, «εξαλείφθηκαν» άπειρα αριστουργήματα της ελληνικής και της ελληνιστικής τέχνης...
Αλλά και στον «πόλεμο κατά των αιρέσεων» (Δ' αιώνας) και στον «πόλεμο των εικόνων», την εικονομαχία (Η'-Θ' αιώνες), έμψυχα και άψυχα παραδόθηκαν στη φωτιά, στο μαχαίρι, στο τσεκούρι της ένθεης μανίας των ομόθρησκων...
Και οι αφανισμοί, οι σφαγές, οι βανδαλισμοί τελειωμό δεν βρήκαν ποτέ. Εθνικοί κατά χριστιανών, χριστιανοί κατά εθνικών, μωαμεθανοί κατά χριστιανών, χριστιανοί κατά χριστιανών (το ωραιότερο), όλοι στο όνομα του Θεού (τους), δεν βρίσκουν προσφορότερο τρόπο λατρείας παρά την εξαφάνιση των αλλόδοξων από προσώπου Γης. Υψώνουν όλοι μαζί ένα τεράστιο, τερατώδη βωμό, όπου σφαγιάζεται κάθε «άλλος», και όπου εξευτελίζεται, εκβορβορώνεται, αποκτείνεται και αποκτηνώνεται ό,τι πνευματικό και ηθικό έχει κάθε θρησκεία ­ για ν' αγιοποιηθούν σκοποί υλικότατοι και αρπακτικότατοι, εξουσίας, δύναμης, οφέλους...

Υποσημειώσεις.
1. Documents d' Histoire Vivante, Editions Sociales 1968, Dossier ΙΙΙ, 42.-  
2. La Henriade, 1723, 1728, άσμα V.- 
3. Ε. Renan, L' Antichrist, 1873, σελ. 168.-  
4. Λόγος Προς τον Θεοδόσιον τον βασιλέα υπέρ των Ιερών (381), 8.

Παρατήρηση1. Ο Περίφημος John Locke στην, επίσης, πασίγνωστη "Epistola de tollerantia" έγραφε, ανάμεσα σε άλλα:
"Αξιότιμε κύριε,
Αφού ζητάς τη γνώμη μου σχετικά με την αμοιβαία ανοχή ανάμεσα στους Χριστιανούς, σου απαντώ με συντομία ότι τη θεωρώ ως το βασικό διακριτικό γνώρισμα ή κριτήριο μιας αληθινής εκκλησίας. Γιατί όσο και να καυχώνται μερικοί για την αρχαιότητα των τόπων και των ονομάτων τους ή για τη λαμπρότητα των θρησκευτικών τους τελετών, άλλοι για τη μεταρρύθμιση της διδασκαλίας τους, και όλοι τους για την ορθοδοξία της πίστης τους (γιατί ο καθένας είναι ορθόδοξος για τον εαυτό του): αυτές οι αξιώσεις και άλλες παρόμοιες είναι μάλλον γνωρίσματα ανθρώπων που αγωνίζονται για δύναμη και κυριαρχία παρά γνωρίσματα της εκκλησίας του Χριστού. Αν ένας άνθρωπος κατέχει όλα αυτά τα πράγματα, του λείπει όμως η φιλανθρωπία, η πραότητα και η καλή θέληση προς όλους γενικά τους ανθρώπους, ακόμα και προς αυτούς που δεν δέχονται τη χριστιανική πίστη, δεν μπορεί να είναι Χριστιανός.
Οι βασιλείς τών εθνών κυριεύουσιν αυτών ...ύμείς δε ούχ ούτως (Λουκάς XXII. 25), είπε ο Σωτήρας μας στους μαθητές του. Το έργο της αληθινής θρησκείας είναι κάτι εντελώς διαφορετικό· δεν αφορά την εξωτερική επίδειξη, ούτε την απόκτηση εκκλησιαστικής κυριαρχίας, ούτε βεβαίως την άσκηση βίας, αλλά την καθοδήγηση της ζωής των ανθρώπων σύμφωνα με την αρετή και την ευσέβεια. Αυτός λοιπόν που επιθυμεί να στρατευτεί στην εκκλησία του Χριστού πρέπει πρώτα από όλα να κηρύξει πόλεμο στα ελαττώματα του, την αλαζονεία του και τις σαρκικές του επιθυμίες διαφορετικά, χωρίς αγιότητα στη ζωή, αγνότητα στα ήθη, αγαθότητα και πραότητα πνεύματος, είναι ανώφελο γι' αυτόν να επικαλείται το όνομα του Χριστιανού. Συ ποτέ επιστρέψας στήριξον τους αδελφούς σου (Λουκ. XXII. 32), είπε ο Κύριος μας στον Πέτρο. Γιατί ένας που αδιαφορεί για τη δική του σωτηρία δύσκολα θα πείσει τους ανθρώπους πως ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη σωτηρία των άλλων. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί ειλικρινά να αγωνίζεται με όλες του τις δυνάμεις για να γίνουν οι άλλοι Χριστιανοί, αν ο ίδιος δεν έχει πραγματικά ενστερνιστεί τη χριστιανική θρησκεία στην καρδιά του. Γιατί, αν πρέπει να πιστέψουμε στο Ευαγγέλιο και στους Αποστόλους, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι χριστιανός χωρίς φιλάνθρωπα αισθήματα και χωρίς πίστη που να ενεργεί όχι με τη χρήση βίας αλλά με έργα αγάπης. Επικαλούμαι τη συνείδηση αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι στο όνομα της θρησκείας καταδιώκουν, ακρωτηριάζουν, λεηλατούν και σκοτώνουν άλλους ανθρώπους, αν αυτό το κάνουν από φιλική διάθεση και καλοσύνη. Και τότε μόνον θα πιστέψω κάτι τέτοιο, όταν δω αυτούς τους ζηλωτές να τιμωρούν, με τον ίδιο τρόπο, τους φίλους και τους οικείους, οι οποίοι ολοφάνερα παραβαίνουν τις εντολές του Ευαγγελίου· όταν τους δω να βασανίζουν με φωτιά και σίδερο τους αδελφούς τους, που διεφθαρμένοι από ανηθικότητα σίγουρα θα χαθούν, αν δεν επιστρέψουν στον σωστό δρόμο· και όταν τους δω να δείχουν την αγάπη και την επιθυμία τους για τη σωτηρία των ψυχών τους με το να επιβάλλουν στον εαυτό τους κάθε είδους ωμότητες και βασανιστήρια. Γιατί αν είναι από φιλανθρωπία, καθώς ισχυρίζονται, και από ενδιαφέρον για τις ψυχές τους, το ότι τους αποστερούν την ατομική τους ιδιοκτησία, τους ακρωτηριάζουν το σώμα, τους βασανίζουν σε βρωμερές φυλακές και τελικά τους θανατώνουν μόνο και μόνο για να τους κάνουν πιστούς και να τους εξασφαλίσουν τη σωτηρία, τότε γιατί επιτρέπουν την πορνεία, τη δολιότητα, τη μοχθηρία και άλλες κακίες, που σύμφωνα με τον Απόστολο (Ρωμ. Ι) τόσο φανερά μυρίζουν ειδωλολατρία, να κυκλοφορούν ατιμωρητί ανάμεσα στους δικούς τους ανθρώπους;" [έκδοση ΖΗΤΡΟΣ, 1998, μετάφραση Γιάννη Πλάγγεση, σελίδες 125-127].

Παρατήρηση 2. Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ Jean Jacques Rousseau υποστήριζε στο "Κοινωνικό Συμβόλαιο":

"Όσοι ξεχωρίζουν την πολιτική έλλειψη ανεκτικότητας από τη θρησκευτική, κατά τη γνώμη μου. απατώνται. Οι δύο αυτές μορφές αδιαλλαξίας είναι αδιαχώριστες. Είναι αδύνατο να ζει κανείς ειρηνικά με ανθρώπους που πιστεύει ότι είναι καταραμένοι· η αγάπη γι' αυτούς θα ισοδυναμούσε με το μίσος εναντίον του Θεού που τους τιμωρεί· και πρέπει οπωσδήποτε να τους μεταστρέψουν ή να τους τυραννήσουν. Όπου η θρησκευτική αδιαλλαξία είναι αποδεκτή, είναι αδύνατο να μην έχει κάποιο πολιτικό αποτέλεσμα·[ο γάμος, παραδείγματος χάρη, ως συμβόλαιο αστικού χαρακτήρα, έχει συνέπειες αστικής φύσεως, χωρίς τις οποίες μάλιστα είναι αδύνατον η κοινωνία να επιβιώσει. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι ο κλήρος κατορθώνει να οικειοποιηθεί αποκλειστικά το δικαίωμα να τελεί αυτή την πράξη, δικαίωμα που αναγκαστικά σφετερίζεται κάθε αδιάλλακτη θρησκεία. Δεν είναι σαφές τότε ότι αξιοποιώντας το δικαίωμα αυτό η εξουσία της εκκλησίας θα ματαιώσει αυτήν του ηγεμόνα, που δεν θα έχει άλλους υπηκόους από όσους θέλει να του παραχωρήσει ο κλήρος; Καθώς θα έχει το δικαίωμα να παντρεύει ή όχι τους ανθρώπους, ανάλογα με το αν έχουν αυτές ή εκείνες τις πεποιθήσεις, αν αποδέχονται ή απορρίπτουν εκείνη τη διατύπωση, αν είναι περισσότερο ή λιγότερο πιστοί, με μια προσεκτική συμπεριφορά και μια συγκρατημένη στάση, δεν είναι βέβαιο ότι ο κλήρος θα διαθέτει μόνος του τις κληρονομιές, τα αξιώματα, τους πολίτες, ακόμα και το κράτος, που δεν θα μπορούσε να διατηρηθεί αποτελούμενο πλέον μόνο από νόθους; Αλλά, θα μας πουν ίσως, θα γίνουν προσφυγές ενάντια στις καταχρήσεις· θα κοινοποιηθούν αναβολές, διατάγματα, κατασχέσεις. Τι κρίμα! Ο κλήρος έχοντας λίγο, δεν μπορώ να πω κουράγιο, αλλά κοινό νου, θα αφήσει να γίνονται προσωρινά όλα αυτά και θα ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Θα αφήσει ήσυχα να γίνονται μηνύσεις, αναβολές, διατάγματα, κατασχέσεις, και θα καταλήξει να είναι ο κύριος. Δεν είναι, μου φαίνεται, μεγάλη θυσία να εγκαταλείπεις ένα μέρος όταν είσαι βέβαιος ότι θα αποκτήσεις το σύνολο] μόλις προκύψει, ο κυρίαρχος δεν μπορεί να παραμένει πλέον κυρίαρχος ούτε για τα εγκόσμια ζητήματα. Γιατί τότε οι ιερείς είναι οι πραγματικοί κύριοι και οι βασιλείς δεν είναι παρά αξιωματούχοι τους.
Τώρα που δεν υπάρχει, ούτε μπορεί να υπάρξει, καμία αποκλειστική εθνική θρησκεία, πρέπει να είναι κανείς ανεκτικός σε όλες όσες ανέχονται τις άλλες, εφόσον τα δόγματα τους δεν βρίσκονται σε αντίθεση προς τα καθήκοντα του πολίτη. Αλλά όποιος τολμήσει να πει: Εκτός της εκκλησίας δεν υπάρχει ουδεμία σωτηρία, πρέπει να αποδιωχτεί από το κράτος, εκτός αν το κράτος είναι η εκκλησία κι ο ηγεμόνας ο αρχιερέας. Ένα τέτοιο δόγμα ταιριάζει μόνο σε ένα θεοκρατικό καθεστώς, ενώ σε κάθε άλλη περίπτωση είναι επιζήμιο. Ο λόγος για τον οποίο λέγεται ότι ο Ερρίκος Δ' ασπάστηκε τη θρησκεία της Ρώμης θα έπρεπε να παρακινήσει κάθε τίμιο άνθρωπο να την εγκαταλείψει, και κυρίως κάθε σκεπτόμενο ηγεμόνα
" (έκδοση ΠΟΛΙΣ, 2004, μετάφραση Βασιλικής Γρηγοροπούλου, Αλφρέδου Σταινχάουερ, σελίδες 215-216).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Addthis

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...