Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018

Άκου Νεογραικυλάκο!

Ξέρεις, Ανθρωπάκο, πώς θα ένιωθε ένας αετός αν κλωσούσε αυγά κότας; Αρχικά ο αετός νομίζει ότι κλωσάει μικρά αετόπουλα, που θα τα μεγαλώσει και θα γίνουν μεγάλοι αετοί.
Από τα αυγά βγαίνουν όμως πάντα μικρά κοτόπουλα. Απελπισμένος, ο αετός εξακολουθεί να ελπίζει ότι τα κοτόπουλα θα γίνουν κάποια στιγμή αετοί. Δυστυχώς στο τέλος δεν γίνονται παρά κότες, που κακαρίζουν. Οταν ο αετός το αντιλαμβάνεται, συγκρατεί με πολύ κόπο την παρόρμηση του να κατασπαράξει όλα αυτά τα κοτόπουλα. Αυτό που τον αποτρέπει είναι μια μικρή ελπίδα. Συγκεκριμένα η ελπίδα ότι ανάμεσα στα πολλά κοτόπουλα μπορεί μια μέρα να βρεθεί ένα μικρό αετόπουλο που θα εξελιχτεί σε μεγάλο αετό, ικανό, σαν κι αυτόν, να ατενίζει από τη φωλιά του στα πέρατα, για να ανακαλύψει νέους κόσμους, νέες σκέψεις και νέες μορφές ζωής. Μόνο αυτή η αχνή ελπίδα συγκρατούσε τον αετό από το να καταβροχθίσει όλα τα κοτοπουλάκια. Κι εκείνα δεν έβλεπαν ότι τα είχε κλωσήσει αετός. Δεν έβλεπαν ότι ζούσαν σε έναν ψηλό απόκρημνο βράχο πάνω από τις υγρές και σκοτεινές κοιλάδες. Δεν ατένιζαν μακριά, όπως ο μοναχικός αετός. Απλώς έτρωγαν και έτρωγαν και έτρωγαν ό,τι τους έφερνε ο αετός στη φωλιά. Τον άφηναν να τα ζεστάνει κάτω από τις μεγάλες φτερούγες του σε βροχές και καταιγίδες, όταν αυτός υπέμενε την καταιγίδα χωρίς καμία προστασία. Ή, όταν τα πράγματα αγρίευαν, κρύβονταν και του πετούσαν κοφτερά πετραδάκια για να τον χτυπήσουν και να τον πληγώσουν. Όταν ο αετός αντιλήφθηκε τη μοχθηρία τους, η πρώτη του παρόρμηση ήταν να τα κάνει χίλια κομμάτια. Αλλά το ξανασκέφτηκε και άρχισε να τα λυπάται. Κάποτε, ήλπιζε, θα υπήρχε, δεν μπορεί, θα έπρεπε να υπάρξει, ανάμεσα στα πολλά, λαίμαργα και κοντόφθαλμα κοτόπουλα, που κακάριζαν, ένας μικρός αετός που θα ήταν ικανός να γίνει σαν κι αυτόν.
Μέχρι σήμερα ο μοναχικός αετός δεν έχει εγκαταλείψει αυτή την ελπίδα. Κι έτσι συνεχίζει να κλωσάει κοτόπουλα.
Δεν θες να γίνεις αετός, Ανθρωπάκο, και γι' αυτό αφήνεις τα όρνια να σε κατασπαράζουν. Φοβάσαι τους αετούς και γι' αυτό ζεις σε μεγάλα κοπάδια και αφανίζεσαι μαζικά. Γιατί μερικές από τις κότες σου κλωσάνε αυγά όρνεων. Και τα όρνια σου έγιναν οι ηγέτες σου εναντίον των αετών, των αετών που ήθελαν να σε οδηγήσουν σε μακρινά, καλύτερα μέρη. Τα όρνια σε έμαθαν να τρως κουφάρια και να είσαι ευχαριστημένος με λίγα σπυριά σιτάρι. Επιπλέον σε έμαθαν να κραυγάζεις «Ζήτω! Ζήτω, μεγάλο όρνιο!». Τώρα λιμοκτονείς και πεθαίνεις μαζικά και εξακολουθείς να φοβάσαι τους αετούς που κλωσάνε τα κοτόπουλα σου.
Όλα αυτά τα πράγματα, Ανθρωπάκο, τα έχτισες πάνω στην άμμο: το σπίτι σου, τη ζωή σου, την κουλτούρα και τον πολιτισμό σου, την επιστήμη και την τεχνολογία σου, την αγάπη σου και την εκπαίδευση των παιδιών σου. Δεν το ξέρεις, δεν θέλεις να το ξέρεις, και εξολοθρεύεις τον οπουδαίο άνθρωπο που σου αποκαλύπτει την αλήθεια. Έρχεσαι σε κακό χάλι, ρωτώντας ξανά και ξανά τα ίδια πράγματα:
«Το παιδί μου είναι ξεροκέφαλο, κάνει συνέχεια ζημιές, βλέπει εφιάλτες και ουρλιάζει τα βράδια, δεν μπορεί να συγκεντρωθεί στα μαθήματα του, υποφέρει από δυσκοιλιότητα, είναι χλωμό, είναι κακό. Τι να κάνω; Βοήθησε με!».
Ή: «Η γυναίκα μου είναι ψυχρή, δεν μου προσφέρει αγάπη. Με βασανίζει, παθαίνει υστερικές κρίσεις και γυρνάει συνέχεια με άλλους άντρες. Τι να κάνω; Πες μου!».
Ή: «Ξέσπασε νέος, ακόμα πιο φρικτός πόλεμος, αμέσως μετά τον μεγαλύτερο πόλεμο που έγινε ποτέ. Τι πρέπει να κάνουμε;».
Ή: «Ο πολιτισμός, για τον οποίο είμαι τόσο περήφανος, καταρρέει λόγω του πληθωρισμού. Εκατομμύρια ανθρώπων δεν έχουν να φάνε, λιμοκτονούν και δολοφονούν, κλέβουν, αγριεύουν και έχουν εγκαταλείψει κάθε ελπίδα. Τι να κάνουμε;».
«Τι να κάνω; Τι πρέπει να γίνει;» Αυτά είναι τα αιώνια ερωτήματα σου.
Η μοίρα κάθε μεγάλου επιτεύγματος που προήλθε από έναν τρόπο ζωής που τοποθετεί την αλήθεια πάνω από την ασφάλεια είναι αυτή: Να καταβροχθιστεί λαίμαργα από σένα και μετά να αποβληθεί από σένα μαζί με τα σκατά σου.
Πάρα πολλοί σπουδαίοι, γενναίοι και μοναχικοί άνθρωποι σου έχουν πει εδώ και καιρό τι πρέπει να κάνεις. Εσύ διαστρέβλωσες τις διδαχές τους ξανά και ξανά, τις έκανες κομμάτια και τις κατέστρεψες. Ξανά και ξανά τις είδες από λάθος πρίσμα, θέτοντας ως κατευθυντήρια αρχή της ζωής σου τα μικρά σφάλματα αυτών των διδαχών αντί για τη μεγάλη τους αλήθεια. Το έκανες με τον χριστιανισμό, με τον σοσιαλισμό, με την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, με οτιδήποτε άγγιξες, Ανθρωπάκο. Ρωτάς γιατί το κάνεις αυτό; Δεν πιστεύω ότι κάνεις στα σοβαρά αυτή την ερώτηση. Θα θες να κάνεις φόνο όταν ακούσεις την αλήθεια:
Έχτισες το σπίτι σου στην άμμο, και το έκανες αυτό επειδή δεν μπορείς να νιώσεις τη ζωή μέσα σου, γιατί καταπνίγεις το αίσθημα της αγάπης στο παιδί σου πριν καν αυτό να γεννηθεί· γιατί δεν μπορείς να ανεχθείς καμία ζωντανή έκφραση, καμία ελεύθερη, φυσική κίνηση· και επειδή δεν μπορείς να την ανεχθείς, σε κυριεύει φόβος και αναρωτιέσαι «Τι θα πει ο κύριος Τζόουνς; Τι θα πει ο δικαστής Σμιθ;».
Είσαι δειλός στον τρόπο που σκέφτεσαι, Ανθρωπάκο, επειδή η αυθεντική σκέψη συνοδεύεται από σωματικά ερεθίσματα κι εσύ φοβάσαι το σώμα σου. Πολλοί σπουδαίοι άντρες σού έχουν πει: «Γύρνα στις ρίζες σου! Άκου τη φωνή μέσα σου! Ακολούθησε τα πράγματικά σου αισθήματα! Καλλιέργησε την αγάπη!». Μα εσύ δεν άκουγες αυτά που σου έλεγαν, ήσουν ανίκανος να ακούσεις τέτοια πράγματα. Ήταν φωνές βοώντων εν τη ερήμω, και οι μοναχικοί αυτοί βοώντες αφανίζονται στη φρικτή απεραντοσύνη του κενού σου, Ανθρωπάκο.
Είχες να επιλέξεις ανάμεσα στην εξύψωση στον υπεράνθρωπο του Νίτσε και την κατάπτωση στον υπάν-θρωπο του Χίτλερ. Κραύγασες «Ζήτω!» και επέλεξες τον υπάνθρωπο.
Είχες να επιλέξεις ανάμεσα στο γνήσια δημοκρατικό σύνταγμα του Λένιν και στη δικτατορία του Στάλιν. Διάλεξες τον Στάλιν.
Είχες να επιλέξεις ανάμεσα στην εξήγηση που έδωσε ο Φρόιντ για τα σεξουαλικά αίτια της ψυχικής σου ασθένειας και στη θεωρία του περί πολιτιστικής προσαρμογής. Επέλεξες την πολιτισμική του φιλοσοφία, που δεν σου πρόσφερε κανένα στήριγμα, και ξέχασες τη θεωρία της σεξουαλικότητας.
Είχες να επιλέξεις ανάμεσα στη μεγαλειώδη απλότητα του Χριστού και στη διδασκαλία του Παύλου περί αγαμίας για τους ιερείς και υποχρεωτικού ισόβιου γάμου για τον εαυτό σου. Διάλεξες την αγαμία και τον καταναγκαστικό γάμο, ξεχνώντας την απλή μητέρα του Χριστού, που γέννησε τον γιο της μόνο από αγάπη.
Είχες να επιλέξεις ανάμεσα στη θεωρία του Μαρξ περί συνειδητοποίησης της παραγωγικότητας της ζωντανής εργατικής ισχύος, που από μόνη της παράγει την αξία των αγαθών, και στη θεωρία του περί κράτους. Ξέχασες το ζωντανό στοιχείο στη δουλειά σου και επέλεξες την ιδέα του κράτους.
Στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης είχες την επιλογή μεταξύ του βάναυσου Ροβεσπιέρου και του μεγάλου Δαντόν. Προτίμησες την αγριότητα και έστειλες την αρετή και την καλοσύνη στην γκιλοτίνα.
Στη Γερμανία είχες την επιλογή μεταξύ του Χίτλερ και του Γκέρινγκ από τη μία και του Λίμπκνεχτ, του Λάνταου και του Μίζαμ από την άλλη.Έκανες τον Χίμλερ αρχηγό της αστυνομίας σου και δολοφόνησες τους πραγματικούς σου φίλους. Είχες να επιλέξεις ανάμεσα στον Γιουλιους Στράιχερ και τον Βάλτερ Ράτεναου. Δολοφόνησες τον Ράτεναου.
Είχες την επιλογή ανάμεσα στον Λοτζ και τον Ουίλσον. Δολοφόνησες τον Ουίλσον.
Είχες να επιλέξεις ανάμεσα στην απάνθρωπη Ιερά Εξέταση και την αλήθεια του Γαλιλαίου. Βασάνισες μέχρι θανάτου τον μεγάλο Γαλιλαίο, από τις ανακαλύψεις του οποίου έχεις επωφεληθεί, υποβάλλοντας τον σε απέραντο εξευτελισμό. Στον 20ό αιώνα δε αναβίωσες ξανά τις μεθόδους της Ιεράς Εξέτασης.
Είχες να επιλέξεις ανάμεσα στην κατανόηση της ψυχικής νόσου και τη θεραπεία με ηλεκτροσόκ. Διάλεξες το ηλεκτροσόκ για να μην αναγκαστείς να αντιληφθείς τις τεράστιες διαστάσεις της αθλιότητας σου, ώστε να εξακολουθείς να παραμένεις τυφλός σε καταστάσεις στις οποίες μόνο η καθαρή, φιλεύσπλαχνη ματιά μπορεί να βοηθήσει.
Είχες την επιλογή να αγνοήσεις τα περί των καρκινικών κυττάρων ή να αποδεχτείς τις αποκαλύψεις μου για τα μυστικά τους, που θα μπορούσαν να σώσουν, και θα σώσουν, εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές. Συνεχίζεις να επαναλαμβάνεις τις ίδιες ανοησίες σχετικά με τον καρκίνο σε επιστημονικές εκδόσεις και εφημερίδες, και δεν λες κουβέντα για τη γνώση που προσφέρω και μπορεί να σώσει τη ζωή του παιδιού σου, της συζύγου σου ή της μητέρας σου.
Λιμοκτονείς και πεθαίνεις κατά εκατομμύρια, αλλά πολεμάς τους ισλαμιστές για την ιερότητα των αγελάδων, μικρέ Ινδέ. Περιφέρεσαι φορώντας κουρέλια, μικρέ Ιταλέ και μικρέ Σλάβε της Τεργέστης, αλλά αυτό που σε απασχολεί είναι αν η Τεργέστη είναι «ιταλική» ή «σλαβική». Εγώ νόμιζα ότι η Τεργέστη είναι ένα λιμάνι για πλοία απ' όλο τον κόσμο.
Κρέμασες τους αξιωματούχους του Χίτλερ αφού είχαν δολοφονήσει εκατομμύρια ανθρώπους. Πού ήσουν πριν δολοφονήσουν όλα αυτά τα εκατομμύρια; Μερικές δεκάδες πτώματα δεν αρκούν για να σε κάνουν να σκεφτείς; Χρειάζονται εκατομμύρια για να αφυπνιστεί ο ανθρωπισμός σου;
Καθεμιά από αυτές τις μικροψυχίες τονίζει την υπέρμετρη αθλιότητα του ανθρώπινου ζώου. Ρωτάς: «Γιατί τα παίρνεις όλα τόσο πολύ στα σοβαρά; Νιώθεις υπεύθυνος για κάθε κακό και κάθε τραγωδία;». Λέγοντας το αυτό, καταδικάζεις τον εαυτό σου. Αν εσύ, Ανθρωπάκο, από τα εκατομμύρια των ανθρώπων,αναλάμβανες έστω και ένα ψήγμα της ευθύνης που σου αναλογεί, ο κόσμος μας θα ήταν διαφορετικός και οι μεγάλοι σου φίλοι δεν θα πέθαιναν εξαιτίας της μικρο-ψυχίας σου.
Επειδή ακριβώς δεν αναλαμβάνεις καμία ευθύνη, το σπίτι σου είναι χτισμένο στην άμμο. Το ταβάνι καταρρέει πάνω σου, αλλά εσύ έχεις την «προλεταριακή» ή την «εθνική» σου τιμή. Το πάτωμα υποχωρεί κάτω από τα πόδια σου, αλλά, καθώς πέφτεις, εξακολουθείς να κραυγάζεις «Ζήτω ο μεγάλος ηγέτης! Ζήτω η γερμανική, η ρωσική, η εβραϊκή τιμή!». Οι σωλήνες σπάζουν και το παιδί σου πνίγεται, αλλά εσύ εξακολουθείς να προασπίζεσαι «την τάξη και την πειθαρχία» που διδάσκεις στο παιδί σου σπάζοντας το στο ξύλο. Η γυναίκα σου είναι κρεβατωμένη με πνευμονία, αλλά εσύ, Ανθρωπάκο, θεωρείς ότι τα στιβαρά θεμέλια είναι αποκύημα μιας «εβραϊκής φαντασίωσης».
Έρχεσαι τρέχοντας και με ρωτάς: «Καλέ μου, σπουδαίε γιατρέ! Τι πρέπει να κάνω; Το σπίτι μου καταρρέει, ο άνεμος λυσσομανάει και διαπερνά τους τοίχους, το παιδί μου και η γυναίκα μου είναι άρρωστοι, όπως κι εγώ. Τι πρέπει να κάνω;». Η απάντηση είναι: «Χτίσε το σπίτι σου πάνω στον βράχο. Ο βράχος είναι η ίδια σου η φύση, την οποία στραγγαλίζεις, η σεξουαλικότητα του παιδιού σου, το όνειρο της γυναίκας σου για αγάπη, το όνειρο για τη ζωή που ο ίδιος είχες στα δεκάξι σου. Αντάλλαξε τις ψευδαισθήσεις σου με ένα κομμάτι αλήθειας. Στείλε τους πολιτικούς σου και τους διπλωμάτες σου στον διάολο. Ξέχνα τον γείτονα σου και αφουγκρασου τον εαυτό σου· θα σε ευγνωμονεί και ο γείτονας σου αν το κάνεις. Πες στους συναδέλφους σου ανά τον κόσμο ότι αποδώ και στο εξής θα είσαι διατεθειμένος να δουλεύεις μόνο για τη ζωή, και όχι για τον θάνατο. Αντί να τρέχεις στις εκτελέσεις των δήμιων σου και μετά να εκτελείσαι ο ίδιος, δημιούργησε έναν νόμο για την προστασία της ανθρώπινης ζωής και των αγαθών. Ένας τέτοιος νόμος θα είναι κομμάτι του βράχου στον οποίο θα στηρίζεται το σπιτικό σου. Προστάτεψε την αγάπη των μικρών παιδιών σου από τις επιθέσεις των έκφυλων και ανικανοποίητων αντρών και γυναικών. Καταδίωξε την κουτσομπόλα γεροντοκόρη· ξεμπρόστιασέ τη δημοσίως ή κλείσε αυτή σε αναμορφωτήριο αντί για τους εφήβους που διψούν για έρωτα. Μην προσπαθείς άλλο να ξεπεράσεις σε εκμετάλλευση τον εκμεταλλευτή σου όταν βρίσκεσαι σε θέση ισχύος. Πέταξε τα επίσημα σου ρούχα και το ημίψηλο σου και μη ζητάς άδεια για να αγκαλιάσεις τη γυναίκα σου. Ελα σε επαφή με ανθρώπους άλλων χωρών, γιατί κι αυτοί είναι ίδιοι μ' εσένα, στα καλά τους και στα κακά τους χαρακτηριστικά. Άφησε το παιδί σου να μεγαλώσει όπως το έπλασε η φύση (ή ο Θεός). Μην προσπαθείς να βελτιώσεις τη φύση. Προσπάθησε αντίθετα να την κατανοήσεις και να την προστατεύσεις. Πήγαινε σε μια βιβλιοθήκη αντί σε έναν αγώνα μποξ, ταξίδεψε σε ξένες χώρες αντί για το Κόνι Άιλαντ. Προπάντων, ΣΚΕΨΟΥ ΣΩΣΤΑ, άκουσε την εσωτερική σου φωνή, που σε ενθαρρύνει διακριτικά. Εχεις τη ζωή σου στα χέρια σου. Μην την εμπιστεύεσαι σε κανέναν άλλο, και κυρίως μην την εμπιστεύεσαι στα χέρια των ηγετών που εξέλεξες. ΝΑ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ. Σου το έχουν πει πολλοί σπουδαίοι άντρες.
«Ακούστε αυτόν τον αντιδραστικό μικροαστό ατομικιστή! Δεν ξέρει την αναπόφευκτη πορεία της ιστορίας. "Γνώθι σαυτόν" λέει. Τι μικροαστικές ανοησίες! Το επαναστατικό παγκόσμιο προλεταριάτο, υπό την καθοδήγηση του πολυαγαπημένου ηγέτη, του πατερούλη όλων των λαών, πασών των Ρωσιών, όλων των Σλάβων, θα απελευθερώσει τους λαούς! Κάτω οι ατομικιστές και οι αναρχικοί!»
Ζήτω οι πατερούληδες όλων των λαών και όλων των Σλάβων, Ανθρωπάκο! Άκου, Ανθρωπάκο, έχω να κάνω μερικές δυσοίωνες προβλέψεις:
Κατακτάς τη διακυβέρνηση του κόσμου, γεγονός που σε κάνει να τρέμεις από φόβο. Στους ερχόμενους αιώνες θα δολοφονήσεις τους φίλους σου και θα αναγορεύσεις αφέντες σου τους ηγέτες των λαών, των προλετάριων και πασών των Ρωσιών. Μέρα με τη μέρα, βδομάδα με τη βδομάδα, δεκαετίες ολόκληρες θα δοξάζεις τον έναν αφέντη μετά τον άλλο, και την ίδια στιγμή δεν θα ακούς το κλάμα των μωρών σου, την αθλιότητα των εφήβων σου, τους πόθους των αντρών και των γυναικών σου, ή, αν τα ακούς, θα τα αποκαλείς μικροαστικό ατομικισμό. Ανά τους αιώνες θα χύνεις αίμα εκεί όπου η ζωή θα έπρεπε να προστατεύεται, θα πιστεύεις ότι θα αποκτήσεις την ελευθερία με τη βοήθεια των δήμιων και θα εξακολουθείς να είσαι μονίμως βυθισμένος στον ίδιο βούρκο. Στο πέρασμα των αιώνων θα ακολουθείς τους μεγαλόστομους και θα είσαι τυφλός και κουφός όταν θα σε καλεί Η ΖΩΗ, Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΖΩΗ. Γιατί φοβάσαι τη ζωή, Ανθρωπάκο, τη φοβάσαι θανάσιμα. Θα την εξοντώσεις, θεωρώντας ότι θα το κάνεις για το καλό του «σοσιαλισμού», της «πατρίδος», της «τιμής του έθνους» ή της «δόξας του Κυρίου». Υπάρχει ένα πράγμα που δεν ξέρεις ή δεν θέλεις να μάθεις: ότι εσύ ο ίδιος είσαι ο δημιουργός της αθλιότητας σου, κάθε μέρα, κάθε ώρα' ότι δεν καταλαβαίνεις τα παιδιά σου, ότι εσύ τσακίζειςτη ραχοκοκαλιά τους πριν να έχουν καν την ευκαιρία να αναπτυχθούν ότι κλέβεις τον έρωτα- ότι είοαι φιλάργυρος και τρελός για εξουσία- ότι έχεις σκύλο για να είσαι κι εσύ «αφεντικό» κάποιου. Ανά τους αιώνες θα χάνεις τον δρόμο σου ώσπου εσύ και οι όμοιοι σου να πεθάνετε μαζικά μέσα στη γενική κοινωνική μιζέρια, μέχρι τη στιγμή που η αθλιότητα της ύπαρξης σου θα ανάψει μέσα σου την πρώτη αδύναμη φλόγα της αυτογνωσίας. Τότε, σταδιακά και αβέβαια, θα μάθεις να αναζητάς αυτόν που είναι φίλος σου, τον άνθρωπο που πρεσβεύει την αγάπη, τη δουλειά και τη γνώση, θα μάθεις να τον κατανοείς και να τον σέβεσαι. Τότε μόνο θα αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι ότι η βιβλιοθήκη είναι πιο σημαντική στη ζωή σου από τα ματς, ότι ένας περίπατος στοχασμού στο δάσος είναι πιο σημαντικός από τις παρελάσεις, ότι η θεραπεία είναι καλύτερη από τον φόνο, ότι η υγιής αυτοπεποίθηση είναι καλύτερη από την εθνική συνείδηση και ότι η μετριοφροσύνη είναι καλύτερη από τις πατριωτικές και τις άλλες ζητωκραυγές.
Πιστεύεις ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ακόμα και τα ποταπά. Κάνεις λάθος: Ο προορισμός είναι η ίδια η διαδρομή που ακολουθείς. Κάθε βήμα στο σήμερα είναι η ζωή σου στο αύριο. Κανείς σημαντικός στόχος δεν επιτυγχάνεται με ποταπά μέσα. Αυτό το έχεις αποδείξει σε κάθε κοινωνική επανάσταση. Η ποταπότητα και η απανθρωπιά στη διαδρομή προς τον στόχο καθιστά εσένα ποταπό ή απάνθρωπο και τον στόχο άπιαστο.

Για την αντιγραφή από τον Wilhelm Reich, Άκου ανθρωπάκο [έκδοση ΜΙΝΩΑΣ, 2016, μετάφραση Αύγουστου Κορτώ, σελίδες 92-106], Γιώργος Ε. Φραγκούλης.
Δημοσίευση σχολίου