Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2018

Μη σημαδέψεις την καρδιά μου.

Η Ιστορία πάντα γράφεται στους δρόμους της Φωτιάς.
Και πάντα θα υπάρχουν οι δήμιοι, ιδίως οι γραφικοί γραβατοφερεμένοι που θα λένε στο Δικαστήριο της Ιστορίας, "εγώ; Διαταγές εκτελούσα"!
Αδερφέ μου, σκοπέ
αδερφέ μου, σκοπέ
σ' ακούω νά περπατάς πάνω στό χιόνι
σ' ακούω πού βήχεις μές στην παγωνιά
σέ γνωρίζω, αδερφέ μου
καί με γνωρίζεις.
Στοιχηματίζω  οτι  έχεις  μιά  κοριτσίστικη  φωτογραφία  στην
τσέπη σου.
Στοιχηματίζω αριστερά μέσα στό στήθος σου πώς έχεις μιά
καρδιά.

Θυμάσαι;
Είχες κάποτε ενα τετράδιο ζωγραφισμένο χελιδόνια
είχα κάποτε ονειρευτεί νά περπατήσουμε κοντά κοντά
στό κούτελο σου ενα μικρό σημάδι άπ' τήν σφεντόνα μου
στό μαντίλι μου φυλάω διπλωμένα τά δάκρυα σου
στην άκρη τής αυλής μας έχουν ξεμείνει τά σκολιανά παπούτσια σου
στον τοίχο του παλιού σπιτιού φέγγουν ακόμα
μέ κιμωλία γραμμένα τά παιδικά μας όνειρα.
Γέρασε η μάνα σου σφουγγαρίζοντας τίς σκάλες των υπουργείων
τό βράδυ σταματάει στη γωνιά
κι αγοράζει λίγα κάρβουνα άπ' τό καρότσι του πατέρα μου
κοιτάζονται μιά στιγμή καί χαμογελάνε
τήν ώρα πού έσύ γεμίζεις τ' όπλο σου
κι ετοιμάζεσαι νά μέ σκοτώσεις.

Βασίλεψαν τά πρωινά σου μάτια πίσω άπό ενα κράνος
άλλαξες τά παιδικά σου χέρια μ' ενα σκληρό ντουφέκι
πεινάμε κι οι δυό γιά ενα χαμόγελο
καί μιά μπουκιά ήσυχο ύπνο.

Ακούω τώρα τίς αρβύλες σου στό χιόνι
σε λίγο θά πάς νά κοιμηθείς
καληνύχτα, λυπημένε αδερφέ μου
αν τύχει νά δεις ενα μεγάλο αστέρι είναι πού θά σέ συλλογίζομαι
καθώς θ' ακουμπήσεις τ' δπλο σου στή γωνιά θά ξαναγίνεις ενα σπουργίτι.

Κι όταν σου πουν νά μέ πυροβολήσεις
χτύπα με αλλού
μή σημαδέψεις τήν καρδιά μου.
Κάπου βαθιά της ζει τό παιδικό σου πρόσωπο.
Δεν θά 'θελα νά τό λαβώσεις.

Τάσος Λειβαδίτης, Υάκινθοι, βιολέτες και ηλιοτρόπια [έκδοση ΚΕΔΡΟΣ, 2008, σελίδες 24-25].
Δημοσίευση σχολίου