Τετάρτη, 13 Μαΐου 2020

Περί πανδημίας, περιορισμών και απαγορεύσεων. Η λογική της ανάγκης ή.. η ανάγκη της λογικής.

Γράφει ο κ. Παναγιώτης Μολυβδάς, εφέτης. ΠΗΓΗ.

Οι παρατηρήσεις μου γι'  αυτό το ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ άρθρο στο τέλος της ανάρτησης [Γ.Φ]

Κατά τη διάρκεια της μνημονιακής περιόδου επιχειρήθηκε η εισαγωγή  του  «δικαίου  της  ανάγκης».  Το  δίκαιο  αυτό, περιέχοντας πληθώρα διατάξεων που προσέκρουαν σε σειρά δικαιωμάτων  κοινωνικοοικονομικού  χαρακτήρα,  κυρίως  δε εργατικών, εφαρμόσθηκε στις περισσότερες των περιπτώσεων, με λίγες εξαιρέσεις, στις περιπτώσεις ιδίως όπου ο νομικός κόσμος της χώρας, δικηγόροι και νομολογία των δικαστηρίων, αντιστάθηκαν στην χωρίς όρους εφαρμογή του.Οι συνέπειες του διαρκούν μέχρι σήμερα. Εντελώς προσφάτως και με αφετήριο χρονικό σημείο την εμφάνιση της επιδημίας του covid-19 και της εξέλιξης του σε πανδημία, επιχειρείται η εισαγωγή του «δικαίου του φόβου».
Το δίκαιο αυτό εκδηλώθηκε με περιοριστικά μέτρα αστυνομικού  χαρακτήρα  και  με  την  ενεργοποίηση  της διαδικασίας ελέγχου και καταστολής. Γίνεται χρήση του όρου διαδικασία καταστολής και όχι μηχανισμών καταστολής γιατί ο τελευταίος όρος  θα  αδικούσε  κατάφωρα  τη  λειτουργική αποστολή της αστυνομίας και τη σημασία που αυτή μπορεί και πρέπει να έχει σε μία πραγματική αστική δημοκρατία. Αυτό άλλωστε, υποδηλώνει η ετυμολογία του όρου, όπου το πρώτο συνθετικό της λέξης (άστυ) αποδίδει τον ουσιαστικό της ρόλο ως υπηρεσίας του δημοσίου δίπλα στον πολίτη.
Τα περιοριστικά μέτρα, των οποίων η λήψη κρίθηκε αναγκαία προκειμένου να ανασχεθεί το φαινόμενο της πανδημίας, αφορούν επί της ουσίας την άσκηση δύο συνταγματικών δικαιωμάτων. Το πρώτο είναι αυτό της ελεύθερης κίνησης και κυκλοφορίας, το οποίο ενσωματώνεται στο δικαίωμα της ελεύθερης ανάπτυξης της  προσωπικότητας  (άρθρ. 5).  Το  δεύτερο  είναι  αυτό  της ελεύθερης εκδήλωσης της θρησκευτικής συνείδησης (άρθρ.  13 παρ. 1 και 2)
Οι περιορισμοί στο πρώτο δικαίωμα έλαβαν τη μορφή θέσης χρονικών και τοπικών ορίων κίνησης τόσο εντός των πόλεων όσο και εκτός αυτών με την ταυτόχρονη υποχρέωση των πολιτών να κάνουν χρήση συγκεκριμένης διαδικασίας διά της οποίας να δηλώνουν ώρα και σκοπό μετακίνησης, μεταξύ των έξι  προεπιλεγμένων  περιπτώσεων.  Ευλόγως  ως  προς  το τελευταίο, δημιουργείται το ερώτημα εάν καλύπτεται η ανάγκη μετακίνησης σε όλο το εύρος, που αυτό μπορεί να ανακύψει σε μία σύγχρονη και με πολλαπλές ανάγκες κοινωνία ή εάν κάποιες μη ειδικά προβλεπόμενες περιπτώσεις μπορεί ερμηνευτικά να θεωρηθούν  ότι  υπάγονται  σε  κάποιες  από  τις  ειδικά προβλεπόμενες. Επίσης, η χρήση αόριστων εννοιών, από τη μη τήρηση όμως των οποίων μπορεί να οδηγηθούμε σε δυσμενείς έννομες συνέπειες με την επιβολή διοικητικών προστίμων, όπως η έννοια της «σύντομης μετακίνησης» ή «στο μέτρο που δεν είναι δυνατή  η  ηλεκτρονική  συναλλαγή»  για  τις  μετακινήσεις  σε τράπεζα, δημιουργεί προφανή ανασφάλεια δικαίου, καθόσον το χρονικό πλαίσιο, που συνιστά «σύντομη μετακίνηση» για κάποιο ελεγκτικό  όργανο ή  η  «δυνάμενη  να  πραγματοποιηθεί ηλεκτρονική συναλλαγή» πολύ πιθανό να μην έχουν το ίδιο περιεχόμενο για  κάποιο  άλλο. Δεν  αποκλείεται  βέβαια  η διευκρίνιση τέτοιων ασαφών σημείων να γίνει σε μεταγενέστερο χρόνο με εσωτερικές εγκυκλίους των αρμοδίων υπηρεσιών, αυτό όμως είναι κάτι που τουλάχιστον μέχρι σήμερα δεν έχει τεθεί σε γνώση μας. Αλλά και υπό τις ανωτέρω εγγενείς αδυναμίες έστω, η άσκηση του δικαιώματος της κίνησης δεν αποκλείεται, πολλώ δε  μάλλον  όταν  ο  εξυπηρετούμενος  διά  αυτών  σκοπός διαφύλαξης της δημόσιας υγείας, ειδικά στην πρώτη περίοδο έξαρσης του φαινομένου της πανδημίας από τα μέσα Μαρτίου μέχρι την εμφάνιση της προσδοκώμενης καμπύλης της πορείας της, εμφανίζεται υπέρτερος, ώστε να δικαιολογεί συγκεκριμένες εκπτώσεις στην άσκηση του. Σοβαρός όμως είναι ο αντίλογος, ως προς  την  ολική  απαγόρευση  μετακίνησης  των  πολιτών  σε περιοχές εκτός αστικών κέντρων ακόμα και στις περιπτώσεις, όπου αυτοί έχουν δική τους οικία διαμονής. Στην τελευταία αυτή περίπτωση απαγόρευσης (αυτής δηλαδή όπου οι μετακινούμενοι πολίτες μπορούσαν να κάνουν χρήση βεβαιωμένα δικής τους οικίας) υπάρχουν  δύο  παραδοξότητες,  που  τελικά  την χρωματίζουν ως μη εξυπηρετούσα έτι περαιτέρω το συμφέρον διαφύλαξης  της  δημόσιας  υγείας  και  συνακόλουθα ως αντισυνταγματική. Η πρώτη παραδοξότητα έγκειται στο γεγονός ότι μία τέτοια απαγόρευση θα είχε πραγματικά «επιστημονική αξία» αν υπήρχε σαφής εικόνα του αριθμού των κρουσμάτων στην Ελλάδα, ώστε σε περίπτωση, που αυτός (αριθμός) θεωρούνταν επιδημιολογικά επικίνδυνος, θα μπορούσε η μετακίνηση προς την περιφέρεια να αξιολογηθεί ως μαθηματικός παράγοντας, που θα πρέπει να αποκλεισθεί για την αποτροπή επέκτασης της νόσου. Μέχρι όμως την 17ηΑπριλίου 2020, ο αριθμός των βεβαιωμένων  κρουσμάτων  ανέρχονταν  σε 2.224 και  έβαινε μειούμενος (η τελευταία ημερήσια αύξηση την 17η Απριλίου ανέρχονταν σε 17 κρούσματα). Η θέση καθολικής απαγόρευσης μετακίνησης χωρίς εξαιρέσεις εκτός αστικών κέντρων, υπό την απειλή μάλιστα της μη δυνατότητας επανόδου στην μόνιμη κατοικία για αυτούς που θα επετύγχαναν στο εγχείρημα τους, κατά παράβαση της Ευρωπαϊκής Έννομης Τάξης, προφανώς και δεν δικαιολογείται υπό τα ανωτέρω αριθμητικά δεδομένα. Θα μπορούσε ως προς το σημείο αυτό να υπάρξει ο αναμενόμενος αντίλογος  της  επικινδυνότητας  μεταφοράς  ύποπτων  ή ασυμπτωματικών περιπτώσεων της νόσου στην περιφέρεια. Στο σημείο αυτό έρχεται να λειτουργήσει το «δίκαιο του φόβου» ώστε  σε  πρώτη  αντίδραση  να  δεχθούμε  την  ανάγκη  λήψης οριζόντιων μέτρων, «ισοπεδωτικού» χαρακτήρα, για να είμαστε απόλυτα διασφαλισμένοι. Σε δεύτερη όμως ανάγνωση, είναι ορατή η δεύτερη παραδοξότητα, καθόσον ακόμα και αυτοί που θα  μπορούσαν  να  μετακινηθούν  προ  της  περιφέρεια  θα «κουβαλούσαν»  μαζί  τους,  τους υφιστάμενους  περιορισμούς εσωτερικής κυκλοφορίας, αφού η κυκλοφορία τους θα τελούσε υπό το καθεστώς της προηγούμενης κατ’ εξαίρεση μετακίνησης πολιτών, καθεστώς που η ίδια η πολιτεία θεώρησε αρκετό για να προστατεύσει  το αγαθό  της δημόσιας  υγείας.  Με  δεδομένο μάλιστα ότι από τις περιοριστικά έξι αναφερόμενες περιπτώσεις μετακίνησης, λόγω της πασχαλινής αργίας,αναγκαιότητα θα μπορούσε να ανακύψει μόνο για μετάβαση σε φαρμακείο ή για ατομική άσκηση (προφανώς ο έχων την υποχρέωση να παρέχει βοήθεια σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη δεν θα μπορούσε για το λόγο αυτό να μετακινηθεί εκτός της περιοχής της οικίας του ούτως η άλλως), γίνεται αντιληπτό ότι η ανωτέρω απαγόρευση κινείται  εκτός  της  ανάγκης  εξυπηρέτησης  του  δημοσίου συμφέροντος και παραβιάζει της αρχή της αναλογικότηταςκαι ως εκ τούτου είναι αντισυνταγματική. Ενώ,  όσο  αναφορά  την  άσκηση  του  δικαιώματος  της ελεύθερης  κίνησης  και  κυκλοφορίας  η  κατάσταση διαμορφώθηκε  όπως  περιγράφεται  ανωτέρω,  τα  πράγματα εξελίχθησαν τελείως διαφορετικά όσο αναφορά την άσκηση του δικαιώματος της θρησκευτική ελευθερίας.
Καταρχήν, το ατομικό δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας, που κατοχυρώνεται με το άρθρο 13 του Συντάγματος, περιλαμβάνει την ελευθερία της θρησκευτικής συνειδήσεως (παρ. 1) αλλά και την ελευθερία της εκδηλώσεως των θρησκευτικών πεποιθήσεων, με ρητή αναφορά στην ανεμπόδιστη άσκηση της λατρείας κάθε γνωστής θρησκείας (παρ. 2). Από την τελευταία αυτή ειδικότερη έκφανση του εν λόγω ατομικού δικαιώματος απορρέει για το Κράτος, κατά τη ρητή διατύπωση της ως άνω παραγράφου 2, η υποχρέωση να μην παρακωλύει την εκδήλωση των πεποιθήσεων αυτών. Η αρχική και ισχύουσα για το κρίσιμο χρονικό διάστημα έξαρσης του covid-19 απαγόρευση τέλεσης θρησκευτικών λειτουργιών και θρησκευτικών συναθροίσεων, ως προς την αναγκαιότητα της οποίας  (απαγόρευσης)  νομίζω  οι  περισσότεροι  μπορούν  να συνηγορήσουν,  καθόσον  το  πραγματικό  γεγονός  της συνάθροισης  κόσμου  στα  πλαίσια  μίας  θρησκευτικής λειτουργίας  ενέχει  από  μόνο  του  τον  κίνδυνο  περαιτέρω εξάπλωσης του ιού, επεκτάθηκε και αυστηροποιήθηκε κατά την έναρξη της Μεγάλης Εβδομάδαςκαι έως την 28ηΑπριλίουμετην κεκλεισμένων  των  θυρών  λειτουργία  και την  απαγόρευση πρόσβασης των χριστιανών στους ιερούς ναούς, έστω και για σύντομη  προσωπικού  χαρακτήρα  προσευχή.  Η  επίταση  της απαγόρευσης κατέστη ακόμα εμφανέστερη με τον αποκλεισμό πρόσβασης των πολιτών ακόμα και στον εξωτερικό προαύλιο χώρο των ιερών ναών, όπου θα μπορούσε να τοποθετηθεί το προς προσκύνηση ιερό σύμβολο (αγιογραφημένη εικόνα των παθών του Ιησού. Ο Εσταυρωμένος  (ή ακόμα και ο Επιτάφιος) με την ταυτόχρονη τήρηση των ενδεδειγμένων μέτρων ασφαλείας και δη αυτών που αφορούν την τήρηση της απόστασης μεταξύ των προσερχόμενων.Στο  σημείο  αυτό  είναι  σημαντικό  να επισημάνουμε, ότιπριν  την  έκδοση  της  σχετικής  ΚΥΑ,  η επίσημη Ελληνική Εκκλησία είχε προτείνει, προφανώς για να κερδίσει το ελάχιστο δυνατό, την για ορισμένες ώρες της ημέρας δυνατότητα των πιστών να προσέρχονται στους ιερούς ναούς (δύο ώρες κατά τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας και τέσσερις ώρες κατά την Μεγάλη Παρασκευή), πρόταση που τελικά δεν έγινε δεκτή. Όπως τελικά όμως διαμορφώθηκε η κατάσταση ως προς την άσκηση του δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας προφανώς δεν μπορούμε να μιλάμε για άσκηση του, έστω και υπό περιορισμούς, όπως δηλαδή συνέβη με το δικαίωμα της κίνησης και κυκλοφορίας. Τούτο διότι, ο πυρήνας του συνταγματικού δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας είναι η δυνατότητα του ανθρώπου να ενεργεί την θρησκευτική, έστω και ατομική του, λατρεία, αφού με αυτήν πραγματώνεται η ουσία του εν λόγω δικαιώματος. Αντίλογος στο ανωτέρω αποτελεί η θέση, που ακούστηκε  σταθερά  και  αδιαλείπτως, ότι  ο  θρησκευόμενος άνθρωπος μπορεί να ενεργήσει λατρευτικά και κατ’ οικον. Η ανωτέρω θέση μπορεί να είναι λογικοφανής, αλλά δεν έχει με το μέρος της τη συνταγματική νομιμότητα. Ο κατ’ εξοχήν χώρος εκδήλωσης τη θρησκευτικής λατρείας και πραγμάτωσηςτης θρησκευτικής συνείδησης είναι ο χώρος της εκκλησίας και αυτό ισχύει για όλα τα δόγματα της χριστιανικής πίστης και για όλες τις θρησκείες. Το τελευταίο όχι μόνο διότι το σημειώνει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ( εν Εκκλησίαις ευλογείτε τον Κύριον ̈) αλλά γιατί ο χώρος εκδήλωσης του θρησκευτικού συναισθήματος έχει συνδεθεί από όλους του θεσμούς (εκάστοτε κυβερνήσεις και δικαιοσύνη) με σειρά αποφάσεων (των πιο πρόσφατων να έχουν σχέση  με  την  ανάγκη  ανέγερσης  ιερών  χώρων  για  τους μουσουλμάνους  που  κατοικούν  στην  Ελλάδα)  με  την πραγμάτωση του συνταγματικού δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας. Σε  κάθε  δε  περίπτωση, δεν  είναι  δυνατή  η επιβαλλομένη  από  το  άρθρο  16  παρ.  2 του  Συντάγματος "ανάπτυξη" της θρησκευτικής συνείδησης χωρίς την ως άνω (εκ)δήλωση  περίτων  θρησκευτικών  πεποιθήσεων.  Αν προσπαθήσουμε  κατά  νομική  αναλογία  να  μεταφέρουμε  το επιχείρημα  της  κατ’  οικον  προσευχής  ως  καλυπτούσης  την ανάγκη εκδήλωσης της θρησκευτικής συνείδησης και ελευθερίας και  στο  χώρο  άσκησης  του  δικαιώματος  της  κίνησης  και κυκλοφορίας, θα οδηγούμασταν στο παράδοξο φαινόμενο να θεωρείται ότι ακόμα και αν απαγορευτεί η κυκλοφορία στους δρόμους, που είναι οι κατ’ εξοχήν χώροι εκδήλωσης του, αυτό να μην καταργείται, αφού θα μπορούμε να περπατάμε αενάως εντός της  οικίας  μας  ή του  μπαλκονιού  μας. Από  τα  παραπάνω, καθίσταται φανερό, ότι ο αποκλεισμός των χριστιανών από τη δυνατότητα ολιγόλεπτης έστω πρόσβασης στον εσωτερικό χώρο της εκκλησίας, ειδικά την περίοδο της Μεγάλης Εβδομάδαςκαι του Ορθόδοξου Πάσχα, όπου η ανάγκη της θρησκευτικότητας αυξάνεται, όπως και η ανάγκη εκδήλωσης αυτής, παραβιάζει με τρόπο  βίαιο  το  δικαίωμα  της  θρησκευτικής  ελευθερίας  και συνείδησης, καθόσον παραβιάζει της αρχή της αναλογικότητας και δεν εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. Η διατήρηση ενός ελάχιστου πυρήνα άσκησης του δικαιώματος αυτού, υπό όρους χρονικούς  και  τήρησης  των  μέτρων  κοινωνικής  απόστασης (socialdistancing), ώστε  να  διασφαλίζεται  και  ο  σκοπός διαφύλαξης της δημόσιας υγείας, υπό την εποπτεία των κατά τόπους ενοριών, που ούτως ή άλλως γίνονταν τις ημέρες της Μεγάλης  Εβδομάδας  για  την  τήρηση  της  ευταξίας  και διευκόλυνσης των πιστών, θα ήταν σε κάθε περίπτωση εφικτή. Τα καθημερινά παραδείγματα από άλλους κοινωνικούς χώρους, όπως  καταστήματα  τραπεζών  και  σουπερ –μάρκετ,  όπου σχηματίζονται ανθρώπινες αλυσίδες, στις οποίες οι μετέχοντες αναμένουν αρκετή ώρα προκειμένου να εισέρθουν στους χώρους αυτούς, αποτελούν ακόμα ένα επιχείρημα υπέρ της ανωτέρω άποψης. Πάντα στα πλαίσια της ίδιας προβληματικής, μέχρι την 11η Απριλίου 2020 (Κυριακή των Βαΐων) υπήρχαν τουλάχιστον δεκαπέντε (15) περιοχές της ελληνικής επικράτειας, στις οποίες μέχρι σήμερα ο αριθμός των κρουσμάτων ήταν από μηδενικός μέχρι μονοψήφιος. Στις περιοχές αυτές, είναι προφανές. ότι ο ανωτέρω   αποκλεισμός   αποκτά   ιδιαίτερη   ένταση αντισυνταγματικότητας.  

ΥΓ1: Η προβληματική ως προς την παραβίαση τη θρησκευτικής ελευθερίας  αναπτύσσεται  σε  σχέση  με  τους  Ορθοδόξους Χριστιανούς  δεδομένου ότι  αποτελούν  τη  συντριπτική πλειοψηφία  των  πολιτών  της  Ελλάδας,  η  δε  λήψη  των περιοριστικών μέτρων συνέπεσε με τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος και του Πάσχα των Ορθοδόξων, αλλά σαφώς αφορά κάθε θρησκευόμενο πολίτη όλων των δογμάτων και θρησκειών.
ΥΓ2: Πρέπει να θεωρείται δεδομένη η εγκυρότητα των απόψεων των  ειδικών  επιστημόνων  σχετικά με  την  έκταση  και επικινδυνότητα της νόσου, ανεξάρτητα από τις μεταξύ τους αμφισβητήσεις και ασαφείς απαντήσεις σε αρκετά ερωτήματα. Η κριτική νομική αντιμετώπιση των κάθε είδους περιοριστικών μέτρων ουδόλως αντιστρατεύεται την επιστημονική προσπάθεια.
ΥΓ3: Ένα από τα θετικά σημεία που ανέδειξε αυτή η κρίση είναι και η ενισχυμένη εμπιστοσύνη που πρέπει η πολιτεία να έχει έναντι των πολιτών. Είναι η δεύτερη φορά, μετά την περίοδο των μνημονίων,  που  ο  ελληνικός  λαός  επιδεικνύει  την  καλώς εννοούμενη σύνεση στην εφαρμογή αναγκαίων μέτρων. Αυτό όμως απέχει πολύ από την κοινωνικά απαράδεκτη θέση που διατυπώθηκε από βουλευτή του Ελληνικού Κοινοβουλίου περί  "εκπαιδευμένων πολιτών"
Καλή Ανάσταση με Υγεία και Αγάπη!

Αντίλογος.

Κύριε Πρόεδρε,
λυπάμαι ειλικρινά για τις ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ απόψεις που διατυπώνετε στο άρθρο σας ιδίως στο ΥΓ3. Εν πρώτοις  (κατα-) εκπλήσσομαι για τον πόνο σας μόνο για την θρησκεία. Δεν σας πιάνει κανένας πόνος για τα μετά την ΕΞΟΔΟ από την στημένη καραντίνα με στοχευμένους στόχους: διάλυση και των τελευταίων ελάχιστων δικαιωμάτων ανδραπόδων της μνημονιακής Νεογραικυλίας που συνδέονται sine qua non με την τεράστια ανεργία, την αύξηση των αυτοκτονιών sine qua non [ίσως, ενδόμυχα τους χαρακτηρίζετε κι εσείς ως έχοντες ψυχολογικά προβλήματα που αναφύηκαν με την εμφάνιση της οικονομικής εξαθλίωσης], ένα μαύρο μέλλον για την νεολαία μας, αλλά μετά διαμαρτύρετσε εσείς οι πρεσβύτεροι για την υπογεννητικότητα στη υπόδουλη χώρα μας!
Από που θεωρείτε δεδομένη η εγκυρότητα της υπό τον απίθανο Τσιόδρα "επιστημονικών" ερευνών και κατ'  επέκταση προτάσεων της που οδήγησαν στην ΦΥΛΑΚΙΣΗ των νεοελλήνων ανδραπόδων χωρίς αυτοί να έχουν διαπράξει κανένα έγκλημα!
Περηφανεύεστε για την για δεύτερη φορά "καλώς εννοούμενη σύνεση στην εφαρμογή αναγκαίων μέτρων". Αν υπήρχε εισαγγελέας σ'  αυτή τη χώρα που διέπεται στη σκέψη και στη δράση του ως εισαγγελέας νομιμότητας και όχι σκοπιμότητας θα είχε διατάξει από την πρώτη ημέρα μια Π.Ε ώστε να καλέσει και άλλους επιστήμονες που έχουν αντίθετη άποψη, όπως π.χ. ο Καθγηγητής στο Πανεπιστήμιο Standford στις Η.Π.Α κ. Ιωάννη Ιωαννίδης ο οποίος έχει δηλώσει σε πολύ πρόσφατη συνέντευξη του ότι κάθε χρόνο η εποχική γρίπη εξολοθρεύει άνω των 500.000 συνανθρώπων μας, δέκα εκατομμύρια ο καπνός κλπ. Φυσικά οι πολιτικάντηδες όπου γης δεν έχουν τα κότσια να συγκρουστούν με μια Philip Morris, με μια Camel, με μια Rothman's κλπ. Ιταλός καθηγητής έχει δηλώσει πρόσφατα ότι γίνεται εσφαλμένος υπολογισμός στα θύματα του Covid 19 αφού στα εντασσόμενα σ'  αυτά, μόνο το δέκα έως είκοσι τοις εκατό προέρχονται από τον κoρονοϊό. Ακόμη και την εντελώς πρόσφατη απώλεια του αείμνηστου διαπρεπούς επιστήμονα Δημήτρη Κρεμαστινού χρέωσαν ως απώλεια από τον κορονοϊό παρ'  ότι ο πρώην Υπουργός κ. Λοβέρδος το διέψευσε!!
Περεταίρω, τώρα που ο ίδιος ο απαράδεκτος Τσιόδρας ομολογεί  δημοσίως ότι στις απώλειες από τον κορονοϊό υπολόγιζε και απώλειες από άλλες ασθένειες, δηλαδή ΣΚΟΠΙΜΑ μεγαλοποιούσε τον αριθμό των απωλειών ώστε να αυξάνει τον τρόμο στους ανδράποδες έγκλειστους, δεν έχετε να πείτε τίποτα, εξακολουθεί να μην βρίσκεται ένας εισαγγελέας να διατάξει μια Π.Ε για τα ανήκουστα εγκλήματα σε βάρος ενός, εξαθλιωμένου από την μνημονιακή λαίλαπα, λαού, ενός λαού που -χωρίς την παραμικρή αμφιβολία- τελεί υπό την επήρεια του Συνδρόμου της Στοκχόλμης έναντι των Ευρωπαίων, ιδία Γερμανών, ΟΥΝΝΩΝ, αντιθέτως παινεύετε την "σύνεση του ελληνικού λαού στην εφαρμογή των αναγκαίων μέτρων"! Δικαστές με την δική σας λογική έχουν ξετινάξει οποιαδήποτε προστασία των εξαθλιωμένων -και άγρια λασπολογούμενων ως καταφερτζήδων, ως απατεώνων κλπ- Ελλήνων ανδραπόδων έναντι των τζογαδόρων τραπεζιτών που τις απώλειες τους στις μπαρμπουτιέρες της Σοφοκλέους, της Wall Street, της Φραγκφούρτης και του Λονδίνου τις χρεώνουν στους δύστυχους νεοέλληνες ανδράποδες που τόλμησαν να διανοηθούν να φτιάξουν ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους.
Θέλω να πιστεύω -και είμαι βέβαιος- ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων δικαστών δεν διαπνέεται -ΕΥΤΥΧΩΣ- από τις δικές σας ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ αντιλήψεις. Αν ο ελληνικός λαός ακολουθούσε τις ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ αντιλήψεις σας δεν θα είχε συμβεί ΠΟΤΕ, βεβαίως βεβαίως, το '21, το '40 κλπ.
Να σας προτρέψω να ασχοληθείτε, δι' ολίγων έστω, με Bertrand Russel, με Erich Fromm, θα ήταν, ΠΡΟΦΑΝΩΣ, αφόρητος και εξωπραγματικός ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΟΝΙΣΜΟΣ!

Υ.Γ. Ο τίτλος του άρθρου του εν λόγω αρθρογράφου είναι, κατά το ήμισυ, ειλημμένος από το γνωστό έργο του Karl Marx, "η αθλιότητα της φιλοσοφίας, ή η φιλοσοφία της αθλιότητας"  στο οποίο ο ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΣ πολιτικός θεολόγος αυτός [Karl Marx] καταφέρεται κατά του Προυντονισμού! Ο ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΣ αυτός θεολόγος ενώ καταφερόταν κατά του αναρχικού Proudhon, εν τούτοις, μαζί με τον άλλο πολιτικό θεολόγο Φρ. Έγκελς δεχόταν ως πρότυπο της δικτατορίας του προλεταριάτου την ηρωική Παρισινή Κομμούνα του 1871, η οποία όμως κυριαρχούνταν από Προυντονιστές και Μπλανκιστές [Louis Blanqui, Δήμαρχος του Παρισιού κατά την Παρισινή Κομμούνα, φιλοξενηθείς για τουρισμό στις φυλακές επί σαράντα πέντε συναπτά έτη!!!!]. Δεν είναι βέβαια απορίας άξιο γιατί οι θεωρίες αυτών των θεολόγων κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος στο σύντομο διάβα της πρακτικής εφαρμογής τους σε λαούς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γραφή σχολίων σε greeklish σημαίνει διαγραφή τους!